Αρχική > Uncategorized > ΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ορίζει πλέον τις πολιτικές εξελίξεις.

ΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ορίζει πλέον τις πολιτικές εξελίξεις.

1 Αυγούστου 2015 Σχολιάστε Go to comments

zoi oxi epiviosi

Οι παρενθέσεις έχουν ένα κακό: Ανοίγουν αριστερά και κλείνουν δεξιά…

Μετά την ολοκληρωτική ήττα που γνώρισε η κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις με τους Ευρωναζί και την ασύντακτη υποχώρησή της, που οδήγησε στην ντροπιαστική συνθηκολόγηση της 13ης Ιουλίου, η χώρα έχει παραδοθεί χωρίς όρους στα χέρια των δανειστών.
Η αποδοχή του δόγματος «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» από την φανφαρόνικη κυβέρνηση της «αριστεράς», οδήγησε τη χώρα σε έναν δρόμο υποταγής και τον ελληνικό λαό έρμαιο στις ορέξεις των Ευρωναζί
Δεν υπάρχουν πλέον, ούτε καν στα λόγια, «κόκκινες γραμμές» και δεν υπάρχει κανένα διαπραγματευτικό χαρτί πίεσης το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει η «κυβέρνηση» των ανδρείκελων που, χωρίς ίχνος ντροπής και αίσθησης ιστορικής ευθύνης, συκοφαντούν το όνομα της ελληνικής και της ευρωπαϊκής Ριζοσπαστικής (!) Αριστεράς.

Η Δημοκρατία έχει καταλυθεί ολοκληρωτικά, η Βουλή μέσα από ντροπιαστικές διαδικασίες ψηφίζει νόμους/άρθρα 1000 σελίδων στις πέντε η ώρα τα ξημερώματα, χωρίς ουσιαστικά να έχουν προλάβει οι ασπόνδυλοι βουλευτές καν να τους ξεφυλλίσουν, πειθόμενοι πως …υποτασσόμενοι… τιμούν την αντιμνημονιακή εντολή που έλαβαν από τους ψηφοφόρους τους.

Προκαλεί αηδία να βλέπεις πρώην συντρόφους, που μέχρι χτες πούλαγαν αριστεροσύνη και ρωμιοσύνη, που κατέθεταν λουλούδια εκεί που αγωνιστές έδωσαν τη ζωή τους και τα παιδιά τους για τη Λευτεριά και την Δημοκρατία, τώρα να δικαιώνουν τον …Τσολάκογλου αντιγράφοντας συμπεριφορές συνθηκολόγησης και δήθεν «ευθύνης» για να «αποφευχθεί το χειρότερο κακό».
Κάνετε να τρίζουν τα κόκαλα των νεκρών, γελοία μικροαστικά, θλιβερά ανθρωπάκια.
Υποκριτές! Οπορτουνιστές, είδατε φως και μπήκατε να το παίξετε «αριστεροί και ριζοσπάστες»! Την πάρτη σας κοιτάτε και το πώς θα επιβιώσετε πολιτικά, ανακυκλούμενοι μέσα στο σάπιο πολιτικό σύστημα της εξαπάτησης και της υφαρπαγής της ψήφου των πολιτών. Η Ιστορία όμως είναι η πιο μεγάλη εταίρα: Σε κάποια φάση καλεί την Νέμεση να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι.

Για να χρυσωθεί το χάπι της μνημονιακής μετάλλαξης εφευρίσκονται διάφορα ανυπόστατα προσχήματα, όπως, ότι δήθεν θα γίνει «αριστερή» εφαρμογή του μνημονιακού σφαγείου και ότι θα χτυπηθεί η πλουτοκρατία, η διαφθορά και η διαπλοκή!!!
Ή είναι εντελώς ηλίθιοι ή θεωρούν τον λαό μια μάζα ηλιθίων!
Ρε απατεώνες, τα ξένα αφεντικά σας τα ρωτήσατε πριν αρχίσετε να μας πουλάτε νέες μαγκιές ή μήπως μετά από νέα «σκληρή …διαπραγμάτευση» θα «αναγκαστείτε» και πάλι να συνεχίσετε την γενοκτονία του ελληνικού λαού, το ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας, των σπιτιών, των χωραφιών των φτωχών, την δουλοποίηση των εργαζομένων και την διάλυση της μικρομεσαίας οικογενειακής επιχείρησης;

Οι αδιέξοδες διεργασίες στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.

Μικρή όαση και αχτίδα ελπίδας μέσα σε αυτό το καφκικό περιβάλλον είναι οι λίγοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που κράτησαν κάποια οχυρά και έσωσαν έστω τα προσχήματα μιας καταρρέουσας σαν χάρτινος πύργος κυβερνητικής Αριστεράς, στηρίζοντας παρά τις πιέσεις και τα ψευτοδιλήμματα, το ΟΧΙ του λαού.
Παρόλα αυτά, παραμένει στα όρια του πολιτικού ορθολογισμού η κοινοβουλευτική στήριξη αυτής της τραγελαφικής κυβέρνησης «παντός καιρού». Προφανώς είναι μια φάση που πολύ σύντομα εκ των πραγμάτων θα τερματιστεί, αρκεί να μην φθαρεί και γελοιοποιηθεί μέσα σε αυτό το διάστημα το πολιτικό προσωπικό που έχει απομείνει για να χτιστεί το αύριο.

Είναι προφανές σε όλους πως σε ένα εντελώς απαξιωμένο πολιτικό σύστημα αποτελούμενο από φθαρμένα ανυπόληπτα καραγκιοζάκια, οι Ευρωναζί προς το παρόν δεν έχουν άλλο χαρτί να παίξουν παρά αυτό του «λαοπρόβλητου βασιλιά Τσίπρα». Και εδώ που τα λέμε, «το αξίζει», καθότι τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, για παράδειγμα, ούτε σε 100 χρόνια δεν θα τον πέρναγε ο Σαμαράς!
Το μήνυμα αυτό το έχουν επιβάλει και σε όλα τα παπαγαλάκια του εσωτερικού, τα οποία ενώ εξυμνούν τον Τσίπρα, ταυτόχρονα προσπαθούν να απαξιώσουν και να εξοντώσουν πολιτικά, κάθε θύλακα αντίστασης στην αποικιοκρατική επιβολή και ιδιαίτερα την Πρόεδρο της Βουλής που μάλλον αρκετά προβλήματα τους έχει δημιουργήσει (καταγγελία του χρέους, πολεμικές αποζημιώσεις, αναψηλάφηση σκανδάλου Ζήμενς, ευθεία καταγγελία κατάλυσης της Δημοκρατίας, καταγγελία αγνόησης της λαϊκής ετυμηγορίας και του ΟΧΙ του λαού). Ταυτόχρονα τα ίδια κέντρα έχουν ξεκινήσει ένα κυνήγι μαγισσών με την κατηγορία του «πραξικοπηματία» και του «προδότη» ενάντια σε όποιον τολμά να αμφισβητεί την κυρίαρχη άποψη ότι δήθεν «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση».
Σε αυτό το θέατρο συμμετέχει και ο ίδιος ο Τσίπρας, ο οποίος έχει «μασήσει άγρια» αυτό το θυμιάτισμα από τα κανάλια, κάτι που γίνεται φανερό από τα πολλά «ΕΓΩ» που λέει και ξαναλέει τώρα τελευταία στις ομιλίες του…

Άλλο τόσο προφανές είναι βέβαια, πως αυτή η ευρωναζιστική στήριξη στον Τσίπρα είναι ένας προσωρινός ελιγμός, καθότι είναι σίγουρο πως καθημερινά θα τον εξευτελίζουν και όταν τελικά τον απαξιώσουν και αυτόν όπως τους προηγούμενους «πρόθυμους» (Παπανδρέου, Βενιζέλο, Σαμαρά, Καρατζαφέρη, Κουβέλη) θα τον πετάξουν παρομοίως στο καλάθι των αχρήστων.
Όπως και να πάει το πράμα, ο Τσίπρας έχει αυτοκτονήσει πολιτικά και πλέον η ποσότητα της άμμου στην κλεψύδρα του πολιτικού βίου του, εξαρτάται αποκλειστικά από την στήριξη των ΜΜΕ, που υποτίθεται ότι θα …αντιπαρατεθεί!
Εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε πως και ο Παπανδρέου αν και ξεκίνησε με ένα 45%, όταν υπέγραψε το Α’ Μνημόνιο τον Ιούνη του 2010, δεν καταποντίστηκε άμεσα, αντίθετα θριάμβευσε στις Περιφερειακές Εκλογές του Οκτώβρη και μέχρι τον Φλεβάρη του 2011 ήταν κυρίαρχος στο πολιτικό παιχνίδι. Όταν όμως εκδηλώθηκαν οι λαϊκές διαμαρτυρίες στις Πλατείες, πολύ γρήγορα έγινε περίγελος και «πολιτικό ανέκδοτο». Μέσα σε ένα χρόνο το ΠΑΣΟΚ έπεσε στα ποσοστά που είχε όταν ιδρύθηκε το 1974!

Ένα αντίστοιχο μέλλον προδιαγράφεται τόσο για τον Τσίπρα προσωπικά όσο και για τον ΣΥΡΙΖΑ συνολικά.

Η μόνη σωστή κίνηση που μπορεί ετούτη τη στιγμή να κάνει ο Τσίπρας για να βοηθήσει την Αριστερά και την Πατρίδα, είναι να αναλάβει τις ευθύνες για τα σφάλματα που έκανε, να αντιληφθεί ότι δεν κάνει για τα «δύσκολα», να παραιτηθεί, να αποχωρήσει από την πολιτική σκηνή και να αφήσει την Κοινοβουλευτική Ομάδα να εκλέξει τον (ή την) νέο (ή νέα) Πρωθυπουργό, για την εφαρμογή της απόφασης του ελληνικού λαού ενάντια στην λιτότητα, την αποικιοκρατία και το χρέος.

Μέσα σε αυτό το κλίμα διενεργούνται αυτές τις ημέρες εσωκομματικές διεργασίες εντός του ΣΥΡΙΖΑ, με πρωταγωνιστές από τη μια τα στελέχη που δεν δέχονται την κωλοτούμπα και το θατσερικό «ΤΙΝΑ» της ηγετικής ομάδας και από την άλλη ένα απροσδιόριστης πολιτικής ταυτότητας συνονθύλευμα σοσιαλδημοκρατών, μικροαστών, εξουσιαστικών απαράτ και «αριστερών» φραμπαλάδων.
Στην ουσία όμως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαλυθεί και ως Συνασπισμός (έχουν μείνει μόνο τα φαντάσματα της ΔΗΜΑΡ, όλοι οι άλλοι ή έφυγαν ή διαφωνούν) και ως Ριζοσπαστικός (έχει ενταχτεί απόλυτα στο ευρωσύστημα) και ως Αριστερά (αφού είναι πλέον μια μνημονιακή/αντικοινωνική δύναμη).
Το μόνο πρόβλημα που έχει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι η … «μικρή λεπτομέρεια» ότι οι Πολιτικές Αποφάσεις του πρόσφατου Συνεδρίου είναι σε 180 μοίρες διάσταση σε σχέση με τα πεπραγμένα της κυβέρνησης. Γι’ αυτό και δρομολόγησε, μέσω της πλειοψηφίας που διαθέτει στην ΚΕ, να πάει σε Έκτακτο Συνέδριο, ώστε να μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια μνημονιακή δύναμη, φέρνοντάς τα μέλη προ τετελεσμένου, αφού θα έχει ήδη υπογράψει το Μνημόνιο η κυβέρνηση.
Όλος ο καβγάς όμως θα γίνει για το πάπλωμα, δηλαδή τα ακίνητα, την εφημερίδα, το ραδιόφωνο, τα τοπικά γραφεία, τις υποδομές. Τίποτα άλλο δεν τους ενδιαφέρει από το πολιτικό κουφάρι του ΣΥΡΙΖΑ, πιθανώς ούτε καν ο τίτλος.

Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν υπάρχει περίπτωση μέσα από το Συνέδριο να επανενωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μια εντελώς καταδικασμένη εκ των προτέρων διαδικασία! Όποια και να είναι η απόφαση του Συνεδρίου, δεν μπορεί να συνυπάρξει ένας μνημονιακός και ένας αντιμνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε πολιτικά, ούτε εκλογικά. Αλλά πάνω απ’ όλα ένα τέτοιο κόμμα δεν θα εξυπηρετούσε καμιά κοινωνική κατεύθυνση. Η ΔΗΜΑΡ πήρε 0.4% καθότι κανείς αριστερός δεν ενδιαφέρεται να κατακρεουργήσει την κοινωνία για να σώσει τους τραπεζίτες.
Αυτό που θα γίνει στην πράξη είναι, να κερδίσει χρόνο ο Τσίπρας και αμέσως μετά το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, να προκηρύξει εκλογές ώστε μέσα σε είκοσι μέρες να μην προλάβει να οργανωθεί μια αξιοπρεπής εκλογική αντιπαράθεση, κόντρα στην συντονισμένη μηντιακή μνημονιακή προπαγάνδα.

Δημιουργία ενός δημοκρατικού αντιμνημονιακού μετώπου, με πυξίδα το ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

Το στοιχείο ορόσημο που θα καθορίζει και θα σηματοδοτεί για πολλά χρόνια τις ερχόμενες πολιτικές εξελίξεις, δεν θα είναι άλλο από το μεγαλειώδες ΟΧΙ που είπε κατά 62% ο ελληνικός λαός στο Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου.

Οι συνθήκες που ειπώθηκε αυτό το ΟΧΙ είναι ίσως και πιο σημαντικές από το ίδιο το ερώτημα, αφού η ντόπια και η ξένη αστική ελίτ εκβίασαν το ΝΑΙ ακόμα και με τα πιο ποταπά μέσα, όπως η απειλή απόλυσης εργαζομένων. Τα κανάλια επί συνεχούς βάσης βομβάρδιζαν τους πολίτες με την άποψη πως «το ΟΧΙ είναι ΟΧΙ στο ευρώ και ΟΧΙ στην Ευρώπη». Οι ίδιες οι προεκλογικές συγκεντρώσεις για το ΝΑΙ, είχαν ως κεντρικό σύνθημα «Μένουμε στην Ευρώπη», δηλαδή το ΟΧΙ ισοδυναμούσε με έξοδο από την Ευρώπη και φυσικά από την ευρωζώνη.
Από την άλλη μεριά βέβαια, ο Τσίπρας ισχυρίζεται πως ο λαός τον εμπιστεύτηκε όταν του είπε πως «το ΟΧΙ δεν σημαίνει έξοδος από το ευρώ». Και εντάξει μπορεί ως προς ένα ποσοστό να έχει δίκιο, αλλά με κλειστές τις τράπεζες και τα ΑΤΜ άδεια, πόσοι άραγε να τον πίστεψαν πραγματικά; Όταν μάλιστα τα ευρω-αφεντικά έλεγαν το αντίθετο.

Ας είμαστε όμως δίκαιοι και ας παραδεχτούμε πως η αλήθεια είναι κάπου στη μέση:
Δηλαδή ΟΧΙ ψήφισαν:
– όλοι όσοι θέλουν επιστροφή στη Δραχμή,
– κάποιοι που θέλουν το ευρώ αλλά τους έπεισε ο Τσίπρας παρά το γεγονός ότι τα ευρώ σπάνιζαν,
– και ένα άλλο τμήμα οι οποίοι δηλώνουν πλήρη αδιαφορία για το όνομα του νομίσματος.

Αν λοιπόν θέλουμε να εξάγουμε ένα συμπέρασμα όσον αφορά ακόμα και το ψευδεπίγραφο ερώτημα που οι ευρωλιγούρηδες εκβιαστικά έθεσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής καμπάνιας, περί εθνικού νομίσματος, είναι προφανές πως επ’ ουδενί δεν μπορεί να βγαίνει το «κάθε θυσία για το ευρώ» που εφαρμόζει ο Τσίπρας. Μάλλον στο αντίθετο συμπέρασμα φτάνουμε, δηλαδή «καμία θυσία για το ευρώ».

Και φυσικά δεν μπορούν να αγνοούνται τα πραγματικά επίδικα του Δημοψηφίσματος, δηλαδή:
ΟΧΙ στην λιτότητα.
ΟΧΙ στο ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας.
ΟΧΙ στην υπερφορολόγηση (άμεση και έμμεση) των λαϊκών στρωμάτων.
ΟΧΙ στην υποτέλεια των μνημονιακών δεσμεύσεων.
ΟΧΙ στο χρέος.

Ένα ΟΧΙ που με απερίγραπτο θράσος ο Τσίπρας αποφάσισε να αγνοήσει (κάτι που ούτε δικτατορίσκοι της υποσαχάριας Αφρικής δεν θα μπορούσαν να διανοηθούν να κάνουν) προφανώς για να κρύψει την δειλία του να το πραγματώσει, καθότι θα έπρεπε να συγκρουστεί στα σοβαρά αυτή τη φορά και όχι με ενδυματολογικές στυλιστικές χαριτομενιές και τσιγκολελέτες χεράκι-χεράκι.
Ένα ΟΧΙ που πανηγυρίστηκε σε όλον τον κόσμο εκτός των λημεριών των Ευρωναζί και του … Μέγαρου Μαξίμου, όπως δήλωσε σε μια γλαφυρή περιγραφή ο Βαρουφάκης, αμέσως μετά την απόφασή του να παραιτηθεί.

Ένα ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ που ζητάει δικαίωση και που για όσο καιρό παραμένει μετέωρο θα αποτελεί την κινητήρια δύναμη της πολιτικής σκηνής.

Υπάρχουν βέβαια εκείνοι που προσπαθούν να ξεχάσουν, να υποβαθμίσουν ή και να απαξιώσουν αυτό το ΟΧΙ του λαού.
Για την ακρίβεια είναι όλες οι μνημονιακές δυνάμεις του τόπου (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, Λεβέντης, Τζήμερος, Γκλέτσος κ.α.) αλλά και το ΚΚΕ το οποίο δεν μπόρεσε να καταλάβει (για άλλη μια φορά) ότι το ΟΧΙ είναι του λαού και όχι της κυβέρνησης.

Το ΚΚΕ επιμένει στην βλακώδη άποψη ότι ο κόσμος που ψήφισε ΟΧΙ είναι κορόιδο γιατί τελικά παρά το ΟΧΙ, ο Τσίπρας μας φόρεσε μνημόνιο, όπως το ΚΚΕ είχε προβλέψει.
Αυτό όμως που δεν μπορεί να καταλάβει το ΚΚΕ είναι πως αν έστω υποθετικά ένα 15% έριχνε άκυρο και το ΝΑΙ είχε κερδίσει το Δημοψήφισμα, τώρα αυτήν εδώ την κουβέντα δεν θα την κάναμε, αλλά δεν θα είχε και κανένας το δικαίωμα να αμφισβητήσει την δημοκρατικότητα της υπογραφής Μνημονίων!
Αλλά τέλος πάντων, έτσι τα σκεφτήκανε στον Περισσό… Δεν είναι άλλωστε και το πρώτο ιστορικό λάθος που κάνει το κόμμα. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια!
Η ουσία είναι πως με αυτά και μ’αυτά, δυστυχώς το ΚΚΕ δεν μπορεί να επικαλεστεί το μεγαλειώδες ΟΧΙ του ελληνικού λαού, καθότι για αυτό είναι κάτι ξένο.

Αν εξαιρεθεί λοιπόν (από μόνο του, όπως συνηθίζει μετά το 1992) το ΚΚΕ και φυσικά η ναζιστική ΧΑ, υπάρχει η δυνατότητα δημιουργίας ενός ευρύτατου αντιμνημονιακού μετώπου, που μάλιστα θα έχει την ευκαιρία να καλύψει ένα τεράστιο πολιτικό κενό της τάξης του 35% του εκλογικού σώματος, τουλάχιστον.

Προς έκπληξη ακόμα και των πιο αισιόδοξων, όπως φάνηκε από το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος, ο ελληνικός λαός έχει ριζοσπαστικοποιηθεί όχι τόσο από μια βαθιά ιδεολογική ζύμωση, αλλά από τις ανάγκες και τα προβλήματα που απειλούν ακόμα και σε βασικά θέματα την επιβίωση των φτωχοποιημένων πολιτών.

Αυτό το 62% είναι η εικόνα μιας κοινωνίας που πλέον δεν εκβιάζεται, δεν παραδίδεται, δεν είναι διατεθειμένη να πεθάνει για να περνάνε τα …stress tests οι τράπεζες και για να εξυπηρετείται ένα μη-βιώσιμο και παράνομο χρέος.

Θα ήταν άλλωστε παράλογο να πιστεύει κανείς πως οι εργαζόμενοι θα ψηφίσουν για να καταργηθεί η εργατική νομοθεσία που τους προστατεύει, να μειωθούν οι μισθοί και να απελευθερωθούν οι απολύσεις.

Θα ήταν παρανοϊκό οι εγκλωβισμένοι με στεγαστικά δάνεια που τώρα δεν μπορούν λόγω κρίσης να αποπληρώσουν το δάνειό τους, να ψηφίσουν να τους πάρει η τράπεζα το σπίτι στο 1/4 της αξίας που το αγόρασαν.

Θα ήταν πέρα από κάθε λογική οι συνταξιούχοι να δεχτούν να παίρνουν συντάξεις ακόμα μεγαλύτερης πείνας, γιατί το PSI άδειασε τα Ταμεία.

Είναι αδιανόητο οι αγρότες να ψηφίσουν να φορολογούνται ως «επιχειρηματίες» και χωρίς φοροαπαλλαγές σε καύσιμα και καλλιεργητικά εργαλεία.

Είναι αφελές να νομίζει κάποιος ότι οι υπερχρεωμένοι μικροεπιχειρηματίες θα επιλέξουν μαζικά την αυτοκτονία τους.

Αυτό που την συγκεκριμένη στιγμή επιβάλλει ΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ είναι η δημιουργία ενός πλατιού πολιτικού μετώπου συσπείρωσης για την δικαίωση της λαϊκής εντολής της 5ης Ιούλη. Ένα μέτωπο που μπορεί να περιλάβει με άνεση όλες τις δημοκρατικές αντιμνημονιακές δυνάμεις: Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΕΠΑΜ, άλλα αριστερά σχήματα και συλλογικότητες.
Το Μέτωπο αυτό πρέπει να βάλει σαφείς στόχους οι οποίοι να ικανοποιούν πλήρως το ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ και ταυτόχρονα να κάνει όλες τις απαραίτητες κινήσεις για να διεκδικήσει με αξιώσεις την νίκη στις επερχόμενες εκλογές, ώστε να μπορέσει να υλοποιήσει άμεσα το πρόγραμμα απελευθέρωσης της χώρας.

Συγκεκριμένα:

1) Να γίνει μια Συνδιάσκεψη όλων των αντιμνημονιακών πολιτικών φορέων, ώστε να συνδιαμορφωθούν οι θέσεις και η εναλλακτική για τον τόπο λύση πέρα και έξω από τα Μνημόνια της υποτέλειας.

2) Να γίνει εγγραφή μελών και μέσα από ανοιχτές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες να εκλεγεί ο/η επικεφαλής του Μετώπου, καθώς και μια Κεντρική Επιτροπή.

3) Να δημιουργηθούν ανά περιοχή (Δήμο, Νομό, Περιφέρεια) Τοπικά Συμβούλια για την όσο το δυνατό καλύτερη προετοιμασία της προεκλογικής μάχης.

Εδώ κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να μπει και ένα άλλο ουσιώδες ζήτημα, δηλαδή της επίκλησης του άρθρου 120 του απροκάλυπτα καταπατημένου Συντάγματος εξ αιτίας της άρνησης της κυβέρνησης να προχωρήσει στην υλοποίηση της απόφασης που πήρε με τεράστια πλειοψηφία ο ελληνικός λαός στο Δημοψήφισμα.
Ένα μέσο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί κατά το άρθρο 120 (το οποίο ρητά λέει «αντίσταση με κάθε μέσο») είναι και η κήρυξη παύσης πληρωμών των πολιτών προς το Δημόσιο και τις Τράπεζες.
Να ανοιχτεί ένας κατάλογος πολιτών που δέχονται να συμμετέχουν σε αυτή τη διαδικασία, με την εγγύηση πως όταν αποκατασταθεί η συνταγματική νομιμότητα, τα ποσά αυτά θα διαγραφούν και θα απονεμηθεί στον κάθε αγωνιστή πλακέτα αναγνώρισης της αντιστασιακής του δράσης.

Στο κυβερνητικό πρόγραμμα του Μετώπου για ΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ πρέπει να περιλαμβάνονται οπωσδήποτε:

1) Εθνικοποίηση των τραπεζών και της Τράπεζας της Ελλάδας.

2) Διαγραφή όλων των μνημονιακών νόμων

3) Σεισάχθεια και διαγραφή μέχρι του ύψους των 100.000 ευρώ όλων των χρεών σε τράπεζες, Ταμεία και Εφορία που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της μνημονιακής λαίλαπας.

4) Πρόσληψη ως συμβασιούχων στο Δημόσιο όλων των ανέργων σε εργασίες που είναι απαραίτητες τόσο για τις τοπικές κοινωνίες όσο και για την παραγωγή.

5) Παροχή σε κάθε πολίτη μιας ηλεκτρονικής κάρτας μέσω τις οποίας θα γίνονται αποκλειστικά όλες οι συναλλαγές.

6) Εξασφάλιση ελάχιστου μηνιαίου εισοδήματος για όλους τους πολίτες.

7) Δωρεάν κοινωνικές παροχές, φάρμακα και υπηρεσίες Υγείας.

8) Κοινωνικό έλεγχο των μεγάλων και κρίσιμων παραγωγικών μονάδων.

9) Παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με στόχο την αυτάρκεια σε όλα τα προϊόντα που μπορούν να παραχθούν στη χώρα μας.

10) Εξοντωτική φορολόγηση του μεγάλου πλούτου και της μεγάλης ακίνητης περιουσίας (πχ πάνω από 500.000 ευρώ ανά άτομο)

11) Εφαρμογή των συμπερασμάτων της Επιτροπής της Βουλής για το χρέος.

12) Διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεων και συμψηφισμός τους με το χρέος

13) Σύγκλιση Πανευρωπαϊκής Συνδιάσκεψης στην Αθήνα για το συνολικό χρέος των ευρωπαϊκών κρατών.

14) Ψήφιση νόμου με βάση τον οποίον οι Υπουργοί και ο Πρωθυπουργός θα ορκίζονται όταν κάνουν εξαγγελίες και θα διώκονται ποινικά για ψευδορκία και προδοσία όταν δεν τις πραγματοποιούν.

Σε ένα τέτοιο πρόγραμμα απελευθέρωσης και ανοικοδόμησης της χώρας, με Δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και συνοχή, είναι δεδομένο πως θα συντρέξουν όχι μόνο οι Αριστεροί αλλά και όλοι οι πατριώτες καθότι είναι προφανές πως στο σημείο που μας φέρανε ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ για την επιβίωση με αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού.

Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ

Δημήτρης Βουζουναράς

Άνεμος Αντίστασης

Δημήτρης Βουζουναράς

Lefteria

Στό μυαλό είναι ο στόχος το νού σου

Αρέσει σε %d bloggers: