Archive

Archive for Σεπτεμβρίου 2015

Πραγματική Δημοκρατία – Από την υποταγή στην απελευθέρωση

27 Σεπτεμβρίου 2015 Σχολιάστε

cover-th

Από τον πρόλογο του βιβλίου:

Εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια, το εργατικό κίνημα χειμάζεται μέσα σε ένα ιδεολογικό περιβάλλον που το χαρακτηρίζει η κατάρρευση και η αναζήτηση μέσα σε μια θολούρα αποσπασματικών ή απλά απολογητικών διαπιστώσεων, πάνω στο κεντρικό ερώτημα: Τί δεν πήγε καλά και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε;

Είναι επίσης προφανές πως η διέξοδος από αυτή τη φάση, της άτακτης υποχώρησης των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, που χαρακτηρίστηκε από την πολυδιάσπαση, την ομφαλοσκόπηση και την ηττοπάθεια, δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί παρά μόνο αφού περνούσε ο απαραίτητος χρόνος διαλογισμού, ζύμωσης και ιδεολογικής ανασύνταξης.

Το κίνητρο συγγραφής αυτού του βιβλίου δεν είναι άλλο από την ταπεινή προσπάθεια συνεισφοράς σε έναν διάλογο που πρέπει σιγά σιγά να ολοκληρώνεται έτσι ώστε να ξεκινήσει να παράγει αποτελέσματα, δηλαδή να βοηθήσει να επανακάμψει το εργατικό κίνημα, να επανακτήσει τον επιθετικό του χαρακτήρα, να ανανεωθεί το όραμα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης και να δρομολογηθούν εκείνες οι διεργασίες που θα ωθήσουν την κοινωνία να κάνει ένα μεγάλο βήμα μπροστά.

Όταν τον Σεπτέμβρη του 2008 με έναν τεκτονικό πάταγο πτώχευσε ο αμερικάνικος τραπεζικός κολοσσός Lehman Brothers, ανάγκασε τις -γοητευμένες από το καλπάζoν εκείνη την εποχή νεοφιλελεύθερο δόγμα- κυβερνήσεις, να ανακρούσουν πρύμναν και να προσπαθούν να σώσουν ότι σώζεται χρησιμοποιώντας τα εργαλεία του ξεχασμένου παντοτινού εχθρού: του σοσιαλισμού!
Μέσα σε λίγες εβδομάδες έγιναν δεκάδες κρατικοποιήσεις μεγάλων τραπεζών που τρίκλιζαν, απειλώντας να τροφοδοτήσουν ένα τεράστιο οικονομικό ντόμινο.

Αυτή είναι και η μεγάλη ευελιξία του καπιταλισμού!
Την ίδια στιγμή που το αλόγιστο παιχνιδάκι της χρηματοπιστωτικής “αειφόρου κερδοφορίας” διαλύει την πραγματική οικονομία, τότε ακριβώς, χωρίς ίχνος ντροπής αλλά με περίσσιο θράσος, παρουσιάζονται οι ίδιοι οι δημιουργοί της καταστροφής ως “σωτήρες” και “έμπειροι καπετάνιοι” που θα γλυτώσουν το καράβι από την “κακή συγκυρία”…
Αυτό που κρύβουν όμως και δεν το λένε, είναι πως το κόστος της σωτηρίας, το κόστος της αναχρηματοδότησης των απολεσθέντων τραπεζικών κεφαλαίων, προορίζεται να φορτωθεί στις πλάτες των εργαζομένων, των παιδιών τους και των εγγονών τους, εφόσον αυτοί λυγίσουν τώρα στον εκβιασμό και δεχτούν τον ρόλο του υποζυγίου.
Και αυτό ακριβώς είναι το στοιχείο που ανακηρύσσει σε “ιστορικές” τις στιγμές που ζούμε.

Η πτώση της Lehman Brothers σηματοδότησε πολιτικές εξελίξεις συγκρίσιμες με την πτώση του τείχους του Βερολίνου.
Με μία σημαντική όμως “παράπλευρη απώλεια”: Δεν ξεμπροστιάστηκε μόνο ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά και η σοσιαλδημοκρατία, που σαν μια ύπουλη μαύρη τρύπα, για δεκαετίες ρουφάει το σφρίγος του εργατικού κινήματος και το υπνωτίζει .

Αυτό το εντελώς νέο πολιτικό σκηνικό που δημιουργείται και μάλιστα σε έναν πλανήτη με σημαντικά διαφορετικές γεωπολιτικές ισορροπίες από εκείνες της δεκαετίας του 1980 ή του 2000, σε συνδυασμό με τη συμπίεση προς τα κάτω της μεσαίας τάξης (που θα είναι το μεγάλο θύμα αυτής της κρίσης), αναπόδραστα θα φέρει και την ιδεολογική μαρμίτα σε βρασμό, σε επεξεργασία νέων ιδεών και φυσικά στη δημιουργία νέων ριζοσπαστικών κινημάτων.

Το βιβλίο αυτό, πέρα από το αν καταφέρει ή όχι να παρουσιάσει μια πραγματικά εφικτή πρόταση, πάνω απ’ όλα επιθυμεί να χτυπήσει ένα ξυπνητήρι:

Πρέπει να ολοκληρώσουμε – ή έστω να σκιαγραφήσουμε – μια πρόταση προς την κοινωνία, έτσι ώστε να ξεκινήσουν οι πολιτικές διαδικασίες για την ανατροπή του καπιταλισμού.

Και η πρόταση αυτή δεν πρέπει να περιλαμβάνει μόνο το πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό μοντέλο. Θα πρέπει να περιλαμβάνει επίσης την ανάδειξη του επαναστατικού υποκειμένου που θα κληθεί αναλάβει αυτό τον ιστορικό ρόλο, αλλά και το πώς είναι εφικτό να γίνει αυτό το πολυπόθητο “πέρασμα”.

Είναι πραγματικά αδιανόητο και εξοργιστικό το γεγονός πως ακόμα και όταν η άρχουσα Τάξη, τα έχει κάνει κυριολεκτικά “μαντάρα” όπως τώρα, το 99% να υποτάσσεται στο 1%, χωρίς βούληση, χωρίς σπονδυλική στήλη, χωρίς ίχνος εμπιστοσύνης στη δύναμη της ίδιας της κοινωνίας.
Και στη διαπίστωση αυτή δεν χωράνε ούτε ελαφρυντικά ούτε δικαιολογίες. Οι ευθύνες των αντικαπιταλιστικών πολιτικών δυνάμεων είναι τεράστιες.
Εκείνες που δεν είναι δογματικές είναι ενδοτικές (αυτοπροσδιορίζονται ως “πραγματιστές”). Οι μεν δεν πείθουν και οι δε απογοητεύουν.
Σαν να μην έφτανε αυτό, σπαταλούν το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς τους σε εμφύλιες διαμάχες, μεγαλώνοντας τον αποπροσανατολισμό.

Ένα άλλο αποσυσπειρωτικό στοιχείο είναι το γεγονός πως αρκετές αντικαπιταλιστικές δυνάμεις έχουν σεχταριστικές τάσεις, θεωρώντας δεδομένο πως το γκρέμισμα του καπιταλισμού θα γίνει από κάποιους ταξικά συνειδητοποιημένους εργάτες που δεν έχουν να χάσουν τίποτα άλλο πέρα από τις αλυσίδες τους…
Όλοι οι υπόλοιποι όλο και… κάποιο κουσούρι έχουν!
Οι αγρότες για παράδειγμα δένονται με τη γη τους άρα είναι συντηρητικοί, κάποια φτωχά τμήματα χαρακτηρίζονται “λούμπεν” άρα είναι ξεπουλημένοι, οι μικρομεσαίοι είναι “βαστάζοι” του συστήματος, οι Αριστεροί μικροαστοί είναι “προδότες της Τάξης τους”, οι επιστήμονες έχουν προσωπικές ασφαλιστικές δικλείδες κλπ.
Τώρα, πώς μπορεί κάποιος να πείσει κάποιους άλλους να συστρατευθούν μαζί του, όταν το δηλώνει πως – κατά κανόνα – δεν μπορεί να τους έχει εμπιστοσύνη, είναι άξιο απορίας!

Αντίθετα, αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι ένα πολιτικό σχέδιο που να πείθει και να συσπειρώνει το συντριπτικά μεγάλο τμήμα της κοινωνίας σε μια αντικαπιταλιστική πορεία.

Να αποκτήσει επιτέλους το 99% της κοινωνίας, τη δύναμη να απελευθερωθεί από το 1% που τη δυναστεύει, βαθαίνοντας ταυτόχρονα τη δημοκρατία.

Διάβασε την συνέχεια του βιβλίου στο www.realdemocracy.gr

Κατηγορίες:Uncategorized

Πολιτική ανάλυση του αποτελέσματος των εκλογών της 20ης Σεπτέμβρη 2015.

22 Σεπτεμβρίου 2015 Σχολιάστε

ekloges-9-2015

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 20ης Σεπτέμβρη 2015 ήταν σαφώς αρνητικό για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Από τις 300 έδρες του κοινοβουλίου οι 267 (το 89% !!!) καταλαμβάνονται από κόμματα που έχουν εκδηλώσει την υποταγή τους στην Ευρωελίτ και αναγνωρίζουν το Μνημόνιο ως το προκαθορισμένο πλαίσιο πολιτικών δράσεων.

Το τι θα σημάνει αυτό για τον λαό θα φανεί σύντομα, όταν θα αρχίζουν να εφαρμόζονται στην πράξη οι μνημονιακές επιταγές. Εκεί βέβαια θα δοκιμαστούν και οι αντοχές τόσο του κυβερνητικού σχήματος όσο και των ψευδο-αριστερών βουλευτών που θα πρέπει να λένε μια ατελείωτη σειρά από «ναι» σε όλες τις σφαγές για τις οποίες έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση.

Είναι δεδομένο, πως σε αυτές τις νέες συνθήκες όπως διαμορφώθηκαν από τις εκλογές, η αντίσταση απέναντι σε αυτές τις πολιτικές θα είναι ακόμα περισσότερο δυσχερής. Η εκφρασμένη ψήφος των πολιτών συντριπτικά υπέρ των μνημονιακών κομμάτων θα αποτελέσει το κύριο άλλοθι της χωρίς προηγούμενο καταστολής που θα αντιμετωπίζει η κάθε κοινωνική ομάδα που θα προσπαθεί να αντιπαλέψει τον μνημονιακό οδοστρωτήρα. Όποιος αντιστέκεται θα θεωρείται «αντεθνικό στοιχείο» και θα ισοπεδώνεται.

Παρόλα αυτά, το αποτέλεσμα των εκλογών είναι… αυτό που είναι… και θα πρέπει να αναλυθεί ώστε να εξαχθούν εκείνα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά από τα οποία θα μπορέσουν να βγουν κάποια χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα.

ΑΠΟΧΗ: Ο δουλικός «κανένας».

Το βασικό στοιχείο που χαρακτηρίζει αυτές τις εκλογές, είναι το πρωτοφανές ύψος της μη-ψήφου που «εξέφρασαν» 4,4 εκατομμύρια πολιτών, δηλαδή το 45% των εχόντων το εκλογικό δικαίωμα, δεν το άσκησαν. Σε αυτόν τον αριθμό-ρεκόρ φτάσαμε με την προσθήκη, σε σχέση με τον Γενάρη, επιπλέον 670 χιλιάδων πολιτών οι οποίοι επέλεξαν να μην συμμετάσχουν σε αυτήν την εκλογική διαδικασία.
Το δεδομένο αυτό, που αποτελεί σίγουρα στοιχείο απαξίωσης της αστικής δημοκρατίας, μπορεί να έχει πολλαπλές εξηγήσεις, όπως:

– Εκδηλώνουν την παραδοχή ότι το εκλογικό αποτέλεσμα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για την ζωή τους.

– Βάζουν σε ευθεία διαζευκτική αντιπαράθεση την κινηματική δράση με την εκλογική συμμετοχή.

– Δηλώνουν πως δεν εκφράζονται μέσα από αυτήν την μορφή αντιπροσώπευσης.

– Απαξιώνουν την διαδικασία αφού, ότι και να επιλέξουν, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο, καθότι ούτως ή άλλως οι σημαντικές αποφάσεις παίρνονται «αλλού» και το ελληνικό κοινοβούλιο είναι πλέον απλά μια «υπηρεσία».

– Δεν εκφράζονται από κανέναν πολιτικό σχηματισμό, ή έστω από εκείνους που θα υπήρχε πιθανότητα να κυβερνήσουν, άρα και να έχει αξία η ψήφος τους.

Όσο κι αν κάποιες από αυτές τις απόψεις μοιάζουν βάσιμες, στην ουσία είναι δηλώσεις υποταγής, υποχώρησης και απόσυρσης. Πρόκειται για λαθεμένες αντιλήψεις, τα αποτελέσματα των οποίων πολύ σύντομα θα τα βιώσουν στο πετσί τους. Στην ουσία ανέθεσαν -με τον πιο φτηνιάρικο τρόπο- να εκφράσουν άλλοι την δική τους γνώμη! Πρέπει να καταλάβουν όσοι δεν πήγαν να ψηφίσουν πως, τους αρέσει-δεν τους αρέσει, ψήφισαν κατά 86% υπέρ του Μνημονίου! Η Μέρκελ τους ευχαριστεί θερμά, παρότι κάποιοι μπορεί να θεωρούν τους εαυτούς τους και «επαναστάτες»!

ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ-ΠΟΤΑΜΙ)

Με περίπου 2,5 εκατομμύρια ψήφους, αθροιστικά, είναι αναμφίβολα η μεγαλύτερη κοινοβουλευτική παράταξη, παρά την απώλεια 450 χιλιάδων ψήφων. Μετά μάλιστα την εκκαθάριση της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, η ιδεολογική (αλλά και πολιτική) ομοιογένεια των τεσσάρων σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων είναι υψηλότερη παρά ποτέ.
Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε κάτι ψιλά (30 χιλιάδες ψήφους και είναι το μόνο κόμμα που δεν υπέστη απώλειες από την αποχή), ενώ το Ποτάμι έχασε το 40% της δύναμης του και μετατράπηκε σε έναν ασήμαντο, κυβερνητικά, παίκτη.

Οι απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ (πάνω από 320 χιλιάδες ψήφους) είναι σίγουρα λίγες σε σχέση με όσες θα περίμενε κάποιος ως αποτέλεσμα των οβιδιακών του μεταμορφώσεων. Η μόνη εξήγηση που μπορεί να δοθεί, βασίζεται στην ΠΑΣΟΚική προέλευση του λεγόμενου «κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ», με όλα τα χαρακτηριστικά που αυτή κουβαλάει (ηγετισμός, προσωπολατρία, οπαδισμός, κυβερνητισμός). Ο Τσίπρας μιμείται τον Αντρέα τόσο στη φωνή, όσο και στην ικανότητά του να χειραγωγεί τον λαό με ψεύτικες ελπίδες και συνθήματα.
Στηρίχτηκε απροκάλυπτα κατά την προεκλογική περίοδο από το ντόπιο και το ευρωπαϊκό κατεστημένο. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε άλλωστε το πανίσχυρο και το αποτελεσματικότερο εργαλείο των Ευρωναζί για την επιβολή του Μνημονίου-3. «Κατάφερε» κάτι που ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορούσαν ούτε στον ύπνο τους να καταφέρουν!
Για να τα λέμε όλα όμως, λόγω του αυτισμού όλων των υπολοίπων, ο Τσίπρας έπαιξε μπάλα μόνος του! Οι αντίπαλοί του, ούτε καν κατέβηκαν στο γήπεδο για να τον κοντράρουν, έστω έτσι για τους τύπους…
Να επισημανθεί επίσης πως η επιλεκτική σύμπραξη του Τσίπρα με τον Καμμένο προσθέτει ιδιαίτερα πολιτικά χαρακτηριστικά, «εμπλουτίζοντας» τον ΣΥΡΙΖΑ με παπανδρεϊκά εθνικο-θρησκευτικά λαϊκιστικά στοιχεία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον είναι το νέο ΠΑΣΟΚ, τόσο σε δομή (προσωπικό κόμμα του Τσίπρα) όσο και σε ιδεολογία, σε πρακτικές, σε συμπεριφορές και σε νοοτροπίες. Το «παλιό» έκανε μια χαψιά το «καινούργιο»!

ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ (ΝΔ-ΑΝΕΛ-ΛΕΒΕΝΤΗΣ)

Η Νέα Δημοκρατία «αδειάστηκε» πολιτικά από την άρση της στήριξης της Ευρωελίτ στον Σαμαρά και την μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακό κόμμα. Στην ουσία, δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο ρόλο να επιτελέσει στην πολιτική σκηνή αφού ο Τσίπρας έχει αναλάβει κατά αποκλειστική εργολαβία την εφαρμογή του Μνημονίου. Ούτε φυσικά μπορεί να απεμπολήσει την «ευρωπαϊκή της κατεύθυνση». Οπότε έχει αυτοπαγιδευτεί σε έναν ρόλο «βοηθητικού τροχού» του ΣΥΡΙΖΑ όταν θα δυσκολεύεται αυτός στο να περνάει ένα αντιλαϊκό νομοσχέδιο. Έναν ρόλο από τον οποίο θα είναι πολύ δύσκολο να αποδεσμευτεί.
Είναι τέτοια η πολιτική απαξίωση της ΝΔ που δεν κατάφερε να αποσπάσει από τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε εκείνους τους πολίτες που επλήγησαν άμεσα από την ασυνάρτητη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, όπως με τα capital-controls και την αθέτηση των περισσότερων φορολογικών ελαφρύνσεων που είχε υποσχεθεί.
Αντίθετα «κατάφερε» να χάσει άλλους 200 χιλιάδες ψηφοφόρους!

Οι ΑΝΕΛ του Καμμένου, υπέστησαν ναι μεν μεγάλες απώλειες (το 32% της εκλογικής του βάσης) αλλά κατάφερε να ξαναμπεί στη Βουλή για να αναλάβει κυβερνητικό ρόλο. Δεν θα ήταν παράδοξο, αν ο Καμένος αποτελέσει τον καταλύτη της διάσπασης μιας χωρίς στρατηγική πλέον Νέας Δημοκρατίας, με την προσχώρηση στους ΑΝΕΛ κάποιων «ορόφων της δεξιάς πολυκατοικίας»!

Το νεο-εισαγόμενο «φρούτο» στη Βουλή είναι το τηλε-προϊόν «Ένωση Κεντρώων» του τηλε-προφήτη Βασίλη Λεβέντη, ενός λομπίστα για όλες τις δουλειές, που επαγγέλλεται την «ηθική» ενώ ο ίδιος έκανε περιουσία πουλώντας το πειρατικό κανάλι του στον Κουρή, όταν το Σύστημα «έδενε τα σκυλιά με τα λουκάνικα»… Μεγάλος θαυμαστής της Μέρκελ την οποία έχει χαρακτηρίσει και «ευεργέτη» της χώρας!
Το χαρτί που τον βοήθησε να μπει στην Βουλή ήταν αυτό της δυνατότητας να συνεργαστεί σαν «μπαλαντέρ» με όποια πλειοψηφία κι αν έβγαινε από τις κάλπες.
Η αλήθεια είναι πως με αυτήν την επιλογή, ο «σοφός» λαός έβαλε το κερασάκι στην τούρτα του κοινοβουλευτικού τσίρκου που θα κάνει νούμερα στην πλάτη του, για μερικά χρόνια από σήμερα…

ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ (ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ)

Το ναζιστικό μόρφωμα, είναι σε συνεχή συρρίκνωση από το 2012 που πρωτομπήκε στο κοινοβούλιο. Από τις 440 χιλιάδες, έπεσε τώρα στις 380 χιλιάδες οπαδούς, αλλά σίγουρα καταφέρνει με την παρουσία του να συκοφαντεί τον πυρήνα του πολιτισμού της χώρας μας.
Παρά την φίμωση της Χρυσής Αυγής από τα Μέσα και τις καθυστερημένες δικαστικές διώξεις εναντίον της(όταν πια είχε βγει το φίδι από το αβγό του) παρέμεινε τρίτο κόμμα και αποτελεί πλέον το μόνο δεξιό αντιμνημονιακό κόμμα στη Βουλή, κάτι που σίγουρα θα της προσδώσει νέα δυναμική ανάπτυξης ενόψει των λαϊκών αντιδράσεων ενάντια στα επερχόμενα μνημονιακά μέτρα.

ΚΚΕ (ΚΚΕ…)

Το ΚΚΕ αποτελεί μια πάρα πολύ ειδική περίπτωση, τόσο στην ελληνική πολιτική σκηνή, όσο πιθανώς και στην παγκόσμια! Είναι αυτό που λένε μια «μοναδικότητα»! Αρνείται να κάνει πολιτική και επιμένει πως ο Α’ Γραμματέας του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ είναι ο μόνος μύστης ενός κάποιου Ευαγγελίου, με μόνο σκοπό την διδασκαλία του στις εργατικές μάζες…
Σε αυτές τις εκλογές κατέβηκε με το σύνθημα: «Εμείς δεν είμαστε αντιμνημονιακοί, είμαστε αντικαπιταλιστές!». Μάλιστα επιχειρηματολόγησε ενάντια στην αλλαγή νομίσματος για όσο καιρό θα έχουμε καπιταλισμό και προσπάθησε (ανιστορήτως) να τεκμηριώσει την εξίσωση [Καπιταλισμός=Μνημόνιο]. Ουσιαστικά είπε στον λαό με άλλα λόγια «Για όσο καιρό θα έχουμε καπιταλισμό, θα τρώτε Μνημόνια και ξερό ψωμί»!
Κατηγόρησε όλες τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς ως «τσιράκια του Συστήματος», απέκλεισε κάθε ιδέα για την οποιαδήποτε συμμαχία με αυτές, έστω και για ένα μίνιμουμ αντιμνημονιακό πρόγραμμα, απομονώθηκε για άλλη μια φορά, αυτοϊκανοποιούμενο σε ποσοστά που δεν συνάδουν με το πλεονέκτημα που είχε ως το μόνο κόμμα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς που δεν ετρώθη από την μνημονιακή κωλοτούμπα του Τσίπρα. Το μότο: «Τους δοκιμάσατε όλους, τώρα διαλέχτε εμάς» δεν φάνηκε πειστικό.
Παρά την προσπάθεια να κινητοποιήσει στο μέγιστο τον κομματικό του μηχανισμό, τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά, καθότι έχασε άλλους 37 χιλιάδες ψηφοφόρους. Αποτελεί ενδεικτικό στοιχείο της λανθασμένης πολιτικής κατεύθυνσης προς την οποία η ηγεσία του ΚΚΕ πηγαίνει το κόμμα, το γεγονός ότι από τις 520 χιλιάδες ψήφους που πήρε το 2009 (πριν τα Μνημόνια) κατέληξε σήμερα –με ξεφωνημένο τον ΣΥΡΙΖΑ- να έχει πέσει στις 300 χιλιάδες, δηλαδή να καταγράφει απώλεια του 43% της δύναμής του, σε μια από τις δυσκολότερες στιγμές μεταπολεμικά, της εργατικής τάξης!
Θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει ότι η συμπεριφορά του ΚΚΕ είναι ένα θέμα (ένα πρόβλημα, ένα «κουσούρι»…) με το οποίο θα πρέπει να συνηθίσει να ζει με αυτό, το λαϊκό κίνημα! Το σίγουρο είναι πως σε τέτοιες χαλεπές στιγμές, το να παραμένουν εγκλωβισμένες δυνάμεις σε ένα κόμμα που δεν κάνει τίποτα άλλο παρά μάχες οπισθοφυλακών ενάντια στις άλλες δυνάμεις τις Αριστεράς, αν μη τι άλλο αυξάνει την απογοήτευση και ως εκ τούτου την υποχώρηση και την αποχή.
Ο προβοκατόρικος ρόλος της ηγεσίας του ΚΚΕ πρέπει να γίνει αντιληπτός από τα ίδια του τα μέλη ώστε να προσπαθήσουν φέρουν το κόμμα πίσω στον πολιτικό στίβο, δίπλα-δίπλα με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, στις μάχες του Σήμερα. Ας διατηρήσει ενδόμυχα τις όποιες μακροπρόθεσμες οραματικές επιδιώξεις του. Αυτή η μανία του ΚΚΕ να ανάγει ως λύση όλων των προβλημάτων την «ΛαΪκή Εξουσία» και την ανατροπή του καπιταλισμού, είναι μια «παιδική ασθένεια» που ξεκόβει το ΚΚΕ από τον κόσμο που έχει αγωνίες για το σήμερα και όχι για να προετοιμάσει τις συνθήκες για την Επανάσταση. Ο απομονωτισμός αυτός έγινε εμφανής τόσο κατά την εξέγερση της νεολαίας ενάντια στην αστυνομική βία το 2008, όσο και με την απόφαση του ΚΚΕ να μην στηρίξει το ΟΧΙ του λαού στο δημοψήφισμα, χάνοντας έτσι οριστικά το δικαίωμα να το επικαλείται.
Ένα μεγάλο σφάλμα που κάνει το ΚΚΕ, είναι ότι νομίζει πως μπορεί να πλασαριστεί ως δήθεν «καθαρό», ενώ όλοι ξέρουν ότι δεν είναι. Μιλάει για χρυσόψαρα, ενώ δεν θα έπρεπε να μιλάει, καθότι όλοι όσοι δεν είναι «χρυσόψαρα» ξέρουν τα τεράστια ιστορικά λάθη του ΚΚΕ και τις προδοσίες που έχει κάνει σε βάρος του λαού, ιδιαίτερα τα τελευταία 75 χρόνια. (Τι να μας πει τώρα η Συμφωνία των Βρυξελλών, μπροστά σε αυτή της Βάρκιζας -για παράδειγμα.)
Το ΚΚΕ πρέπει να επανέλθει στην πραγματικότητα και να πάψει να αυτοϊκανοποιείται με τις δήθεν «αγνότητες» και τις μοναχικές ανούσιες περατζάδες Ομόνοια – Σύνταγμα.
Έχει αρχίσει πλέον να παγιώνεται στον κόσμο η πεποίθηση πως αυτή η «παράξενη» συμπεριφορά της ηγεσίας του ΚΚΕ, δεν έχει άλλο περιεχόμενο από εκείνο της διαιώνισης της είσπραξης των «καπιταλιστικών» κομματικών επιδοτήσεων… μέχρι να «ωριμάσουν οι συνθήκες» και να γίνει η Ελλάδα το πρώτο και μοναδικό κομμουνιστικό κράτος…
Μέχρι τότε: ΕΥΡΩ, ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ!

ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ (ΛΑΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΕΠΑΜ κ.α.)

Σε αυτό το τμήμα της πολιτικής σκηνής, υποτίθεται ότι ο λαός θα εναπόθετε τις ελπίδες του για να πραγματώσει την πεντακάθαρη θέληση του, όπως την εξέφρασε τον Ιούλη με εκείνο το μεγαλειώδες ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα.
Αντιθέτως συνέβησαν πράγματα, που αν δεν είναι αποτέλεσμα πολιτικού εγκλήματος, είναι αποτέλεσμα πολιτικού αυτισμού.

Πρώτο βασικό και κύριο λάθος:
Θεωρήθηκε δεδομένο ότι το μεγαλύτερο μέρος (περίπου όλο) του λαού που ψήφισε ενάντια στο Μνημόνιο τον Ιούλη, θα έψαχνε να βρει έναν αντιμνημονιακό φορέα για να τον ψηφίσει τον Σεπτέμβρη.
Αυτό δημιούργησε την εντύπωση πως θα αρκούσε να ανοίξεις ένα «μαγαζάκι», ένα «κουτουκάκι», να έβαζες και ένα «ΟΧΙ» στη μαρκίζα και αμέσως θα γέμιζε από πελατεία, η οποία όντας άφθονη, θα έφτανε για όλους ώστε να μπουν -άλλος εύκολα άλλος δύσκολα- στη Βουλή!
Αυτό ήταν τεράστιο λάθος!
Ο κόσμος ψάχνει να βρει λύσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ή για αυτά που φοβάται πως θα κληθεί να αντιμετωπίσει άμεσα. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα προβλήματα απειλούν την αξιοπρεπή επιβίωση των ίδιων και της οικογένειας τους. Προφανώς οι ηγέτες της Αριστεράς, αυτή την κατάσταση φαίνεται πως κάπου την έχουν ακούσει, αλλά δεν την ζουν σε πρώτο πρόσωπο!
Σε αυτές τις ακραίες συνθήκες είναι φυσιολογικό οι περισσότεροι να στηρίζουν κάποιον μόνο όταν αυτός μπορεί να κάνει κάτι, δηλαδή να κυβερνήσει! Αφού μόνο αυτοί έχουν την δυνατότητα να βελτιώσουν την καθημερινότητα τους και το άμεσο μέλλον τους. Οι άλλοι απλά υπόσχονται ότι… θα κάνουν κάτι καλό, όταν θα γίνουν κυβέρνηση… Ο κόσμος είναι σε πανικό, έχει χορτάσει από υποσχέσεις και κωλοτούμπες. Θέλει άμεσα αποτελέσματα. Επιλέγει διακυβέρνηση και όχι αντιπολίτευση.
Και αντί όλη η κουβέντα να επικεντρωθεί σε αυτό ακριβώς το κρίσιμο ζητούμενο, το πώς δηλαδή θα δημιουργηθεί ένα ισχυρό Μέτωπο του ΟΧΙ, που να εμπνέει την εμπιστοσύνη ότι θα έχει το απαραίτητο μέγεθος για να πάρει το τιμόνι της χώρας στα χέρια του, έγινε μια απροκάλυπτη προσπάθεια ανάδειξης μικροδιαφορών, έτσι ώστε να τα «μη τα βρουν» και να παραμείνει ο καθένας με το «μαγαζάκι» του…
Και εδώ είναι που μπαίνει και το ζήτημα της ανοιχτής κοροϊδίας! Δεν έχεις το δικαίωμα να αναφέρεσαι στην εκπροσώπηση του 62% των γενναίων πολιτών που είπαν ένα ΟΧΙ σε αφόρητες συνθήκες πίεσης και ταυτόχρονα να βάζεις ως στόχο ένα ελάχιστο ποσοστό, απλά και μόνο για να μπεις στη Βουλή!
Στο Μέτωπο αυτό, φυσικά και θα είχε θέση και ένα «φυσιολογικό» (μη-σεχταριστικό) ΚΚΕ, αλλά κάτι τέτοιο προς το παρόν ανήκει στα όρια της φαντασίας, αφού εδώ που τα λέμε το ΚΚΕ είναι σε τέτοια ιδεολογική σύγχυση που αποφάσισε να μην στηρίξει το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα…
Αντί λοιπόν επί του ουσιώδους – δηλαδή να χτιστεί το ευρύ και ισχυρό Μέτωπο- η συζήτηση περιστράφηκε σε ανουσιολογίες, όπως για το πώς θα λέγεται η Δραχμή, αν θα υποτιμηθεί 25% ή 35%, αν θα φύγουμε από το ευρώ πριν πάμε στην Δραχμή, πόσο κακά είναι τα IOUs και αν θα φύγουμε από την Ευρώπη αμέσως ή λίγο αργότερα!!!
Μιλούσαν δηλαδή και επιχειρηματολογούσαν για πράγματα που δεν αφορούσαν κανέναν άλλο εκτός από οικονομολόγους και μάλιστα σε θεωρητικό επίπεδο, αφού με 3, με 5 ή με 10% ούτε από την ευρωζώνη φεύγεις, ούτε από την ΕΕ!
Αποτέλεσμα αυτής της ατολμίας, του εμπαιγμού και της ηττοπάθειας ήταν μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του ΟΧΙ να στραφούν είτε στην αποχή είτε σε μινιμαλιστικές επιλογές, όπως στο ποιος θα τον σφάξει πιο γλυκά με το Μνημόνιο…

Τα σημαντικότερα φάουλ που έκαναν οι τρεις βασικοί σχηματισμοί που θα έπρεπε να χτίσουν το Μέτωπο του ΟΧΙ ήταν:
ΛΑΕ:
Έδειξε ηγεμονισμό και θεώρησε πως αποτελούσε τον μόνο σημαντικό (ή και αποκλειστικό!) πόλο του ΟΧΙ. Απέφυγε να κάνει έστω και κάποιες στοιχειώδεις δημοκρατικές διαδικασίες ή εκλογές Οργάνων. Η ηγεσία αυτοδιορίστηκε αδιαφορώντας για την κατάσταση αμφισβήτησης των ηγεσιών που οπωσδήποτε βίωσαν όλοι οι άνθρωποι της Αριστεράς που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ ή και οι ανένταχτοι. Οι συμμαχίες ή οι αποχωρήσεις μαθαίνονταν από το δίκτυο ή από φήμες… Πρόσωπα, που αποτέλεσαν δομικά στοιχεία των μηχανισμών που επέτρεψαν την αυτενέργεια και τελικά την προδοσία του Τσίπρα, αυτοανακηρύχτηκαν σε «ηγέτες» και άρχισαν και οι ίδιοι να αυτενεργούν , στο όνομα του ότι «δεν υπάρχει χρόνος για δημοκρατία»…

ΑΝΤΑΡΣΥΑ:
Παρότι έγινε μια προσπάθεια συμφωνίας με την ΛΑΕ, υπήρχε από τις προηγούμενες μέρες μια διάχυτη τάση απαξίωσης από τη μεριά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ των αποχωρήσαντων από τον ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας «ΟΧΙ στο Μνημόνιο», γιατί είχαν λέει αποδεχτεί την Συμφωνία του Φλεβάρη, άρα δεν ήταν και …τόσο κατάλληλοι για μια συμμαχία με την «άσπιλη κι αμόλυντη» ΑΝΤΑΡΣΥΑ… Άποψή μου είναι πως αυτές οι αιτιάσεις ήταν προσχηματικές γιατί υπήρχε το κίνητρο της αυτόνομης εισόδου στη Βουλή, αν και θεωρώ πως η τελική ευθύνη για την αποτυχία της σύμπραξης -που από τη μεριά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ επενδύθηκε με «αντι-ΕΕ και αντικαπιταλιστική» σάλτσα- οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αλαζονική στάση της ηγεσίας ΛΑΕ. Μέσα σε αυτό το κλίμα, διασπάστηκε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ! Επίσης φάνηκε να είναι κάθετα αρνητική στην συνύπαρξη της με το ΕΠΑΜ.

ΕΠΑΜ:
Μετά την αποτυχημένη προσπάθεια σύμπραξης με την ΛΑΕ και λίγες μέρες πριν τις εκλογές ο Γραμματέας του ΕΠΑΜ Δ.Καζάκης δημοσίευσε ένα κατάπτυστο συκοφαντικό και συνωμοσιολογικό κείμενο ενάντια στον Γ.Βαρουφάκη και στην Ζωή Κωνσταντοπούλου, την οποία όμως, όπως ο ίδιος παραδέχεται, είχε αρχικά προσεγγίσει για να συνεργαστεί με το ΕΠΑΜ! Αυτή ήταν μια πράξη που σίγουρα έβλαψε όλους και πάνω απ’ όλα το ίδιο το ΕΠΑΜ.

Με αυτά και με ετούτα λοιπόν, το Μέτωπο δεν αξιώθηκε να πραγματοποιηθεί και κατά συνέπεια ο πήχης μπήκε τόσο χαμηλά που… σχεδόν κανείς δεν ασχολήθηκε να μάθει περεταίρω λεπτομέρειες…

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ

Οι εκλογές αυτές επιβλήθηκαν εφαρμόζοντας ένα ευρω-σχέδιο εκκαθάρισης της Βουλής από τα στοιχεία που θα μπορούσαν να απειλήσουν την μνημονιακή παντοδυναμία και την πρωθυπουργία του καλύτερου «πολυεργαλείου» της Ευρωελίτ, τον Τσίπρα.

Τις εκλογές αυτές τις κέρδισε ο Τσίπρας τόσο γιατί στηρίχτηκε από την ευρωπαϊκή και την ντόπια ολιγαρχία, όσο και γιατί ουσιαστικά δεν είχε σοβαρό αντίπαλο. Ήταν τόσο «σικέ το ματς» που θα μπορούσε κάποιος να συμπεράνει πως…κανείς δεν ήθελε να μην νικήσει ο Τσίπρας…

Το ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ έμεινε χωρίς ουσιαστική έκφραση, αφού οι ηγεσίες των αντιμνημονιακών κομμάτων αποδείχτηκαν κατώτερες των περιστάσεων, με αποτέλεσμα οι εκλογείς να πάρουν την απόφασή τους με κριτήριο «το μη χείρον» για την αντιμετώπιση των άμεσων προβλημάτων τους ή να κάνουν αποχή λόγω απογοήτευσης.

Η αποτυχία για μόλις 7 χιλιάδες ψήφους να μην μπει στην Βουλή η ΛΑΕ, είναι μια πικρή εμπειρία που ο χώρος αυτός την έχει βιώσει και πάλι το 1996 όταν για περίπου τόσες ψήφους είχε μείνει ο ΣΥΝ απέξω.

Όπως και τότε, με ακόμα πιο φρέσκες ιδέες, θα πρέπει να κάτσουμε κάτω και τώρα, για να χτίσουμε μίαν ενιαία, σύγχρονη, δημοκρατική, κινηματική, απελευθερωτική Αριστερά.

Κατηγορίες:Πολιτικά

Από το ευρωναζιστικό στρατόπεδο θα φύγουμε είτε όρθιοι, είτε σηκωτοί.

19 Σεπτεμβρίου 2015 Σχολιάστε

ruins

Μετά την «προσομοίωση ρήξης» που προκάλεσαν οι κύκλοι του Μαξίμου, σε συνεργασία με τους εκφραστές της Ευρωελίτ, ώστε να τρομοκρατήσουν (ανεπιτυχώς) τον ελληνικό λαό μια εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα, έγινε σαφές σε όλους τους πολίτες πως χωρίς την εθνική κυριαρχία επί του νομίσματος και επί του τραπεζικού συστήματος, είναι αδύνατη η απελευθέρωση της χώρας από τα δεσμά των μνημονίων.
Και ενώ αυτή η συζήτηση έχει πλέον ανοίξει και επικεντρώνεται κατά κύριο λόγο στο πώς θα μπορέσει να μπει στην κυκλοφορία το εθνικό νόμισμα, στο πώς αυτό θα στηριχτεί τόσο στην εσωτερική όσο και στις διεθνείς αγορές, ένα πράγμα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο:

Εκεί που έχουν φτάσει τα πράγματα, στη Δραχμή ή θα πάμε ή θα μας πάνε! Ενδιάμεση περίπτωση δεν υπάρχει…

Για όσους όμως δεν το έχουν ακόμα καταλάβει, αφού ισχύουν -αυτήν εδώ τη στιγμή- capital-controls, ουσιαστικά ήδη δεν είμαστε στο ευρώ, καθότι «ευρώ» πρώτα απ’ όλα σημαίνει «ελευθερία κίνησης κεφαλαίων»!
Το ίδιο ισχύει και για τα τραπεζικά επιτόκια, όπου υπάρχει μια άβυσσος μεταξύ των επιτοκίων με τα όποια δανείζεται κάποιος από μια γερμανική και από μια ελληνική τράπεζα.

Για να γίνει ακόμα πιο σαφές αυτό, το ότι δηλαδή το ευρώ θα το αποχαιρετήσουμε ούτως ή άλλως, παραθέτω τους παρακάτω συλλογισμούς:

1) Το ζήτημα του δημόσιου χρέους της χώρας έχει ξεφύγει από κάθε αρχική πρόβλεψη τόσο των προηγούμενων μνημονίων όσο και του σκεπτικού με βάση το οποίο τεκμηριώθηκε το PSI το 2012. Υπήρχε τότε μια (τραβηγμένη από τα μαλλιά…) πρόβλεψη πως το χρέος θα μπορούσε να είναι το 2022 κάτω του 120% του ΑΕΠ. Σήμερα όμως το μετριοπαθές(!) σενάριο προβλέπει πως το χρέος κατά το 2022 θα είναι γύρω στο 175%.

2) Το πρόγραμμα χρηματοδότησης του χρέους, ύψους 61δις (τα άλλα 25δις είναι για τις τράπεζες), όπως συμφωνήθηκε με το Μνημόνιο-3 λήγει τον Αύγουστο του 2018. Ας υποθέσουμε -λόγου χάριν- πως έστω αυτό ολοκληρωθεί σύμφωνα με τα προβλεπόμενα (που δεν υπάρχει περίπτωση…), τότε θα πρέπει τον Σεπτέμβρη του 2018 να συνάψουμε μια νέα δανειακή σύμβαση (και ένα …Μνημόνιο-4…) για τα έτη 2018-2022. Αυτή θα πρέπει να έχει ένα ανάλογο ύψος (γύρω στα 60δις) μόνο που θα υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: Θα πρέπει να παραδοθούν στο Ταμείο προς εκποίηση άλλα 50δις Δημόσιας περιουσίας! Κάτι που θα είναι πρακτικά αδύνατον, καθότι θα πρέπει σύμφωνα με το Μνημόνιο-3 να έχουμε ξεπουλήσει μέχρι τότε σχεδόν τα πάντα. Άρα θα υπάρξει σοβαρή αντίσταση εκ μέρους των «εταίρων» και των κοινοβουλίων τους να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν την αποπληρωμή του χρέους μας χωρίς επαρκείς εγγυήσεις.

3) Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα με το Ταμείο εκποίησης της Δημόσιας περιουσίας, θα εμφανιστεί πολύ νωρίτερα. Ήδη από πριν το τέλος του 2016 θα φανεί πως πάνω από 6-7 δις ευρώ δεν μπορούν να συγκεντρωθούν. Οπότε το όλο πρόγραμμα θα βρεθεί εντελώς στον αέρα. Θα γίνει προσπάθεια από την μεριά των δανειστών να μπουν στο ταμείο τα κατασχεμένα (από Δημόσιο ή τράπεζες) σπίτια και χωράφια των πολιτών, κάτι που θα δημιουργήσει τρομερές κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές. Θα αρχίσει πάλι το μαρτύριο των αξιολογήσεων και των δόσεων από τους δανειστές, η οικονομία θα καταποντιστεί και οι τράπεζες μέχρι τα μέσα του 2017 θα έχουν και πάλι ανάγκη από ανακεφαλαιοποίηση, μόνο που αυτή τη φορά, η διάσωση θα πρέπει να γίνει εκ των έσω, δηλαδή με κούρεμα καταθέσεων. Η προοπτική αυτή θα επιταχύνει την απόσυρση και των τελευταίων καταθέσεων με αποτέλεσμα την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος και την επιβολή αυστηρότερων capital-controls.

Αυτή θα είναι η κατάσταση το πρώτο εξάμηνο του 2017. Και σε αυτήν την κατάσταση θα πρέπει να διαπραγματευτεί η μνημονιακή κυβέρνηση το Μνημόνιο-4!

Σε αυτή τη φάση, δηλαδή με κατεστραμμένο -και ουσιαστικά κλειστό- το τραπεζικό σύστημα και με την αδυναμία σύναψης μιας νέας δανειακής σύμβασης για την εξυπηρέτηση του χρέους, η λύση που θα προταθεί, τόσο από τα μνημονιακά κόμματα, όσο και από την Ευρωελίτ, θα είναι η έξοδος από την Ευρωζώνη!

Αν όμως η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα γίνει τότε, από μία κυβέρνηση υποτελών ανδρείκελων, όπως αυτή που ετοιμάζει τώρα η Μέρκελ με την συγκυβέρνηση όλων των μνημονιακών κομμάτων, τότε το νέο νόμισμα θα προκαλέσει ακόμα περισσότερα δεινά στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους.

Κάθε ψήφος σε μνημονιακό κόμμα (ψευτο-ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΑΝΕΛ, Λεβέντη) είναι ψήφος υπέρ του αποικιοκρατικού σχεδίου εξαθλίωσης του λαού και ξεπουλήματος της χώρας -που υποκοριστικά το λένε Μνημόνιο-3.

Επιλέγουμε εκείνες τις δυνάμεις που δεν βάζουν το ευρώ πάνω από τα συμφέρονται του λαού και που προτείνουν πολιτικές για την απεμπλοκή της χώρας από την ευρωναζιστική φυλακή.

Γι’ αυτό την Κυριακή στην κάλπη επιλέγουμε να ρίξουμε μόνο ψηφοδέλτια των δημοκρατικών αντιμνημονιακών κομμάτων που στήριξαν το ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ στο δημοψήφισμα του Ιούλη.

ΟΧΙ ΣΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ.
ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ.

Κατηγορίες:Οικονομικά, Πολιτικά

Το ΟΧΙ θα νικήσει. Ούτε μια ψήφο σε μνημονιακό κόμμα.

19 Σεπτεμβρίου 2015 Σχολιάστε

oxi

Είναι προφανές πως όποιος και να είναι ο πρώτος σε αυτές τις –κατ’ εντολή Μέρκελ- εκλογές, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο:
Όλα τα μνημονιακά κόμματα (ψευτο-ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΑΝΕΛ, Λεβέντης) θα «κυβερνήσουν» μαζί για να εφαρμόσουν το Μνημόνιο-3, όπως άλλωστε είναι και η επιθυμία της Μέρκελ.
Φυσικά όλοι τους θα πουν ότι συμφώνησαν για να «σώσουν την πατρίδα» όπως έκαναν και οι προκάτοχοί τους τα τελευταία χρόνια…
Εννοείται πως η μεγάλη αυτή συγκυβέρνηση θα μετατρέψει σε καπνό όλες εκείνες τις υποσχέσεις του Τσίπρα για την δήθεν καταπολέμηση της διαπλοκής. Μία λέξη θα σφραγίσει την επόμενη μέρα: Σφουγγάρι!

Και ενώ το αποτέλεσμα των εκλογών είναι δεδομένο όσον αφορά την κυβέρνηση που θα αναδειχτεί, το ζήτημα που μπαίνει είναι ένα άλλο:
Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση το άθροισμα των μνημονιακών κομμάτων να ξεπερνάει το 50% στο λαό.

Αν γίνει κάτι τέτοιο, θα είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει μετά από την επιβολή των μνημονίων στην χώρα μας. Και μάλιστα μετά από ένα βροντερό 62% ΟΧΙ ΣΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ στο Δημοψήφισμα του Ιούλη.

Αν συμβεί, αυτό θα οφείλεται στα εξής:

1) Αδυναμία του λαού να χωνέψει την προδοσία του Τσίπρα τόσο απέναντι στον λαό όσο και απέναντι στον κόμμα του. Θα χρειαστεί κάποιος χρόνος για να κατανοήσουν οι ψηφοφόροι όλον αυτόν τον εμπαιγμό, τον οποίο με περίσσιο θράσος συνεχίζει να τους πουλάει.

2) Η απατηλή παραδοχή από ένα μέρος των πολιτών της δήθεν αντιπαλότητας μεταξύ των δύο διεκδικητών της «πρωτιάς», γιατί τάχαμου θα υπάρξει μια κάποια διαφορά στον τρόπο εφαρμογής του μνημονίου αν βγει ο ένας ή ο άλλος.

3) Αδυναμία συγκρότησης ενός ενιαίου δημοκρατικού αντιμνημονιακού Μετώπου, με αποτέλεσμα να πολυδιασπαστούν οργανωτικά οι ήδη περιορισμένες δυνάμεις της αντίστασης στο μνημόνιο. Σε αυτό φέρουν ευθύνες (άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο) όλες οι δυνάμεις που στήριξαν το ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

4) Η τάση αποχής και απόσυρσης που δημιουργείται αναπόφευκτα τόσο από το σοκ της προδοσίας, όσο και από την ανάδυση της πεποίθησης που λέει ότι «με την ψήφο τίποτα δεν αλλάζει»… Το «Δόγμα του Σοκ», δηλαδή,  στην πρακτική του εφαρμογή!

Παρόλα αυτά, ο κάθε πολίτης πρέπει να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί και να αποτρέψει οι εφαρμοστικοί μνημονιακοί νόμοι που θα καταστρέψουν αγρότες, επαγγελματίες, μισθωτούς και συνταξιούχους να έχουν την υπογραφή της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Κάτι τέτοιο θα επιφέρει τραγικές συνέπειες στον αγώνα που θα πρέπει να διεξαχθεί από την Δευτέρα για την οργάνωση της Αντίστασης.

Η βιαιότητα της αστυνομικής καταστολής κάθε φωνής που θα προσπαθήσει να προστατέψει την κοινωνία από την ισοπέδωση θα είναι πρωτοφανής και ανελέητη.

Αν  στα δόγματα της «παραμονής στο ευρώ», της «ευρωπαϊκής πορείας της χώρας», της «σωτηρίας της πατρίδας» προστεθεί και αυτό της «λαϊκής βούλησης», τότε να είμαστε σίγουροι πως ο αγρότης που θα «τολμήσει» να υπερασπιστεί τη σοδιά του από την εφορία, θα θεωρείται περίπου ως «τρομοκράτης». Το ίδιο και όποιος τολμήσει να υπερασπιστεί το σπίτι του από τα δόντια της τράπεζας…

Από την Δευτέρα πρέπει να ξεκινήσει μια σοβαρή και οργανωμένη συζήτηση μεταξύ των δημοκρατικών δυνάμεων του ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, για το ποια θα είναι η οργανωτική δομή του φορέα που θα μπορέσει να ενώσει όλες αυτές τις δυνάμεις σε ένα ελπιδοφόρο και νικηφόρο Μέτωπο. Μέσα σε αυτήν την πλατφόρμα θα πρέπει από μηδενική βάση να διεξαχθεί ένας δημοκρατικός διάλογος που θα οδηγήσει στην συγκρότηση ενός κοινά αποδεκτού προγράμματος με σαφείς θέσεις για την διακυβέρνηση της χώρας, με χρονικό ορίζοντα κοινής δράσης την επίτευξη κάποιων συγκεκριμένων στόχων.

Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο, πρέπει να μείνει αναμμένο το καντήλι της ελπίδας. Να μην υποταχτούμε στις επιταγές των δανειστών, να μην ξαναπιστέψουμε στα ψέματα των προδοτών και να μην αποσυρθούμε οικειοθελώς από τον Αγώνα.

Την Κυριακή, δεν κάνουμε ούτε ένα βήμα πίσω: Ψηφίζουμε ΟΧΙ.

Ενισχύουμε τις αντιμνημονιακές δημοκρατικές δυνάμεις που στήριξαν και τον Ιούλη το ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

Κατηγορίες:Πολιτικά

Η απάτη της εφαρμογής του Μνημονίου «με κοινωνική ευαισθησία».

12 Σεπτεμβρίου 2015 1 Σχολιο

psemata

Το θεώρημα που προσπαθεί να αναπτύξει ο Αλέξης Τσίπρας για να μπορέσει να συνεχίσει το μόνο πράγμα που μέχρι σήμερα έχει αποδείξει πως ξέρει να κάνει, δηλαδή την εξαπάτηση του λαού, έχει ως κεντρικό άξονα την υπόσχεση πως μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ναι μεν θα εφαρμόσει το Μνημόνιο-3, αλλά, θα… βρει κάποιες παράλληλες πολιτικές που θα απαλύνουν τις επιπτώσεις του στους πολίτες και την οικονομία…

Αν και αρχικά κάτι τέτοιο μπορεί να ακούγεται από αρκετούς σαν μια «καλή ιδέα», όταν όμως η πρόταση μπει στο μικροσκόπιο της πολιτικής ανάλυσης, χάνει κάθε ίχνος λογικής βάσης. Γίνεται προφανές πως πρόκειται για άλλο ένα ταχυδακτυλουργικό τρικ, που σκοπό δεν έχει άλλον από την εξαπάτηση του λαού για άλλη μια φορά.

Πόσο μάλλον όταν ο εκφέρων την πρόταση δεν είναι άλλος από τον πλέον αναξιόπιστο και τον μεγαλύτερο «κωλοτούμπα» της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ίσως και διεθνώς. Τον άνθρωπο που έκανε αυτό που κανείς άλλος στον κόσμο δεν θα τολμούσε να κάνει: Να γράψει στα παλιά του τα παπούτσια ένα δημοψήφισμα στο οποίο ο λαός απάντησε με τεράστια πλειοψηφία ΟΧΙ στην λιτότητα, ΟΧΙ στο χρέος, ΟΧΙ στην υποτέλεια των μνημονίων και να το μετατρέψει σε ένα ΝΑΙ σε όλα.

Πέρα όμως από την αναφορά στην παροιμιώδη αναξιοπιστία του Τσίπρα, το ζητούμενο εδώ είναι η αποδόμηση του πυρήνα του σκεπτικού αυτού του απατηλού θεωρήματος.

Είναι δεδομένο, ή τουλάχιστον ακόμα και ο ίδιος ο Τσίπρας το διαλαλούσε σε όλους του τόνους μέχρι τον Ιούλη, πως τα Μνημόνια δεν είναι πολιτικά ουδέτερα. Έχουν δηλαδή τόσο πολιτική κατεύθυνση, όσο και συγκεκριμένα κοινωνικά αποτελέσματα ως στόχο.

Τα Μνημόνια, δεν είναι ένα ουδέτερο σύνολο μέτρων στο οποίο λαμβάνονται γενικά και αόριστα για την «θεραπεία της ελληνικής οικονομίας» ώστε να σταθεί στα πόδια της η χώρα. Τα Μνημόνια επιδιώκουν να πάνε την οικονομία προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, σε ένα σημείο όπου θα ικανοποιούνται οι παρακάτω προκαθορισμένες συνθήκες:

1) Εσωτερική υποτίμηση
2) Βελτίωση της ανταγωνιστικότητας
3) Ελαχιστοποίηση της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία
4) Ιδιωτικοποίηση των Κοινωνικών Υπηρεσιών

Όσον αφορά το (1), η εσωτερική υποτίμηση πρέπει να εκφραστεί μέσω της μείωσης των αποδοχών των εργαζομένων και των συνταξιούχων, αλλά και μέσω της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων.

Όσον αφορά το (2), η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας θα προέλθει μέσω της μείωσης του κόστους εργασίας (απολύσεις, μείωση αποδοχών, μεγαλύτερη εκμετάλλευση εργαζομένων). Ειδικότερα για την αγροτική παραγωγή, η ανταγωνιστικότητα μεταφράζεται σε βίαιη συγκέντρωση της αγροτικής γης σε όσο το δυνατόν λιγότερα χέρια. Για να επιτευχθεί αυτό, προβλέπεται η επιλεκτική επιδότηση του μεγάλου κλήρου και η εξοντωτική φορολόγηση των μικροκαλλιεργητών.

Με το (3), δηλαδή την ιδιωτικοποίηση/εκποίηση των κρατικών επιχειρήσεων, το κράτος μετατρέπεται σε έναν μηχανισμό του οποίου τα έσοδα αντλούνται αποκλειστικά από φόρους, τέλη και πρόστιμα.

Με το (4) νέες επιχειρηματικές δυνατότητες ανοίγονται σε εκείνους τους μεγάλους ομίλους που θα είναι σε θέση να ικανοποιήσουν τους απαιτούμενους όρους επιδότησης για την υποκατάσταση του έργου που στη προηγούμενη φάση παρείχαν Δημόσιες Υπηρεσίες.

Το Μνημόνιο, δηλαδή, έχει σαφή ταξική κατεύθυνση και κάθε προσπάθεια να αλλάξει αυτός ο χαρακτήρας του, θα χτυπήσει στον «τοίχο» των συγγραφέων του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η άρνηση της Ευρωελίτ να αποδεχτεί την φορολόγηση των εταιριών που παρουσίαζαν κέρδη μεγαλύτερα των 500.000 ευρώ, ως «ισοδύναμο μέτρο» για την ελάφρυνση της εισφοράς αλληλεγγύης των χαμηλότερων οικονομικά στρωμάτων. Αντίθετα, επέβαλε την μείωση του φόρου, ειδικά αυτών των εταιριών!

Κάθε φορά λοιπόν που μια κυβέρνηση θα προσπαθεί να νομοθετήσει προς μια κατεύθυνση η οποία ξεφεύγει από τους στόχους της μνημονιακής κατεύθυνσης, οι δανειστές θα παρεμβαίνουν και θα απορρίπτουν τέτοιες πρωτοβουλίες.

Όλα αυτά φυσικά τα γνωρίζει τόσο ο Τσίπρας, όσο και το επιτελείο του, αλλά επιλέγει να συνεχίζει να λέει ψέματα στον ελληνικό λαό, προσπαθώντας με μια εκλογική επιτυχία να ξεπλύνει τα εγκλήματα που έκανε σε βάρος της ελληνικής οικονομίας, της ελληνικής κοινωνίας, της ελληνικής δημοκρατίας και της ελληνικής Αριστεράς.

Εάν πετύχει το σχέδιο του, τότε ακόμα κι αν έρθει δεύτερος στις επερχόμενες εκλογές, θα μπορεί να ισχυριστεί πως ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού ενέκρινε τις καταστροφικές ενέργειες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Πόσο μάλλον εάν συγκυβερνήσει μαζί με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (όπως έχει προτείνει η Μέρκελ) με στόχο να αλληλο-συγκαλύψουν τα σκάνδαλα τους.

Την μεγάλη αυτήν συγκυβέρνηση, δεν την επιθυμούν όμως μόνο οι δανειστές, αλλά την «σπρώχνουν με τα χίλια» και οι εκφραστές του ντόπιου κεφαλαίου, οι οποίοι έτσι θα εξασφαλίσουν την διαιώνιση τόσο της κυριαρχίας τους στο μοίρασμα της πίτας των ευρωπαϊκών ενισχύσεων (τα 30 δις του «πακέτου Γιούνκερ») όσο και της ουσιαστικής ασυλίας τους για τα χρήματα που έχουν καταχραστεί όλα αυτά τα χρόνια.

Είναι προφανές λοιπόν, πως η δήθεν εφαρμογή του Μνημονίου με προοδευτικό πρόσημο είναι μια ακόμα προσπάθεια εξαπάτησης του ελληνικού λαού, ώστε να περισωθεί το παλιό και το νεόκοπο πολιτικό σύστημα.

Μπροστά σε αυτήν την προοπτική γίνεται σαφές πως ο ελληνικός λαός δεν θα δεχτεί να παίξει το ρόλο του «πλυντηρίου» των ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και των αφεντικών τους.

Κάθε ψήφος σε κόμμα που αποδέχεται τον καταστροφικό, για τη χώρα, δρόμο του Μνημονίου, αποτελεί ψήφο ενάντια στα λαϊκά συμφέροντα και αποδοχής στο ακέραιο ενός Μνημονίου που οδηγεί στην πτώχευση αγρότες, επαγγελματίες, αυτοαπασχολούμενους, μισθωτούς και συνταξιούχους.

Ο ελληνικός λαός θα βρει την δύναμη και την σύνεση να διεκδικήσει την απελευθέρωση της χώρας μας, ενισχύοντας εκείνες τις δημοκρατικές δυνάμεις που προσπαθούν να αντισταθούν στις επιταγές των δανειστών.

Κατηγορίες:Πολιτικά
πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

Yanis Varoufakis

thoughts for the post-2008 world

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ

Δημήτρης Βουζουναράς

Άνεμος Αντίστασης

Δημήτρης Βουζουναράς

Lefteria

Στό μυαλό είναι ο στόχος το νού σου