Αρχική > Uncategorized > Πραγματική Δημοκρατία – Από την υποταγή στην απελευθέρωση

Πραγματική Δημοκρατία – Από την υποταγή στην απελευθέρωση

27 Σεπτεμβρίου 2015 Σχολιάστε Go to comments

cover-th

Από τον πρόλογο του βιβλίου:

Εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια, το εργατικό κίνημα χειμάζεται μέσα σε ένα ιδεολογικό περιβάλλον που το χαρακτηρίζει η κατάρρευση και η αναζήτηση μέσα σε μια θολούρα αποσπασματικών ή απλά απολογητικών διαπιστώσεων, πάνω στο κεντρικό ερώτημα: Τί δεν πήγε καλά και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε;

Είναι επίσης προφανές πως η διέξοδος από αυτή τη φάση, της άτακτης υποχώρησης των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, που χαρακτηρίστηκε από την πολυδιάσπαση, την ομφαλοσκόπηση και την ηττοπάθεια, δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί παρά μόνο αφού περνούσε ο απαραίτητος χρόνος διαλογισμού, ζύμωσης και ιδεολογικής ανασύνταξης.

Το κίνητρο συγγραφής αυτού του βιβλίου δεν είναι άλλο από την ταπεινή προσπάθεια συνεισφοράς σε έναν διάλογο που πρέπει σιγά σιγά να ολοκληρώνεται έτσι ώστε να ξεκινήσει να παράγει αποτελέσματα, δηλαδή να βοηθήσει να επανακάμψει το εργατικό κίνημα, να επανακτήσει τον επιθετικό του χαρακτήρα, να ανανεωθεί το όραμα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης και να δρομολογηθούν εκείνες οι διεργασίες που θα ωθήσουν την κοινωνία να κάνει ένα μεγάλο βήμα μπροστά.

Όταν τον Σεπτέμβρη του 2008 με έναν τεκτονικό πάταγο πτώχευσε ο αμερικάνικος τραπεζικός κολοσσός Lehman Brothers, ανάγκασε τις -γοητευμένες από το καλπάζoν εκείνη την εποχή νεοφιλελεύθερο δόγμα- κυβερνήσεις, να ανακρούσουν πρύμναν και να προσπαθούν να σώσουν ότι σώζεται χρησιμοποιώντας τα εργαλεία του ξεχασμένου παντοτινού εχθρού: του σοσιαλισμού!
Μέσα σε λίγες εβδομάδες έγιναν δεκάδες κρατικοποιήσεις μεγάλων τραπεζών που τρίκλιζαν, απειλώντας να τροφοδοτήσουν ένα τεράστιο οικονομικό ντόμινο.

Αυτή είναι και η μεγάλη ευελιξία του καπιταλισμού!
Την ίδια στιγμή που το αλόγιστο παιχνιδάκι της χρηματοπιστωτικής “αειφόρου κερδοφορίας” διαλύει την πραγματική οικονομία, τότε ακριβώς, χωρίς ίχνος ντροπής αλλά με περίσσιο θράσος, παρουσιάζονται οι ίδιοι οι δημιουργοί της καταστροφής ως “σωτήρες” και “έμπειροι καπετάνιοι” που θα γλυτώσουν το καράβι από την “κακή συγκυρία”…
Αυτό που κρύβουν όμως και δεν το λένε, είναι πως το κόστος της σωτηρίας, το κόστος της αναχρηματοδότησης των απολεσθέντων τραπεζικών κεφαλαίων, προορίζεται να φορτωθεί στις πλάτες των εργαζομένων, των παιδιών τους και των εγγονών τους, εφόσον αυτοί λυγίσουν τώρα στον εκβιασμό και δεχτούν τον ρόλο του υποζυγίου.
Και αυτό ακριβώς είναι το στοιχείο που ανακηρύσσει σε “ιστορικές” τις στιγμές που ζούμε.

Η πτώση της Lehman Brothers σηματοδότησε πολιτικές εξελίξεις συγκρίσιμες με την πτώση του τείχους του Βερολίνου.
Με μία σημαντική όμως “παράπλευρη απώλεια”: Δεν ξεμπροστιάστηκε μόνο ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά και η σοσιαλδημοκρατία, που σαν μια ύπουλη μαύρη τρύπα, για δεκαετίες ρουφάει το σφρίγος του εργατικού κινήματος και το υπνωτίζει .

Αυτό το εντελώς νέο πολιτικό σκηνικό που δημιουργείται και μάλιστα σε έναν πλανήτη με σημαντικά διαφορετικές γεωπολιτικές ισορροπίες από εκείνες της δεκαετίας του 1980 ή του 2000, σε συνδυασμό με τη συμπίεση προς τα κάτω της μεσαίας τάξης (που θα είναι το μεγάλο θύμα αυτής της κρίσης), αναπόδραστα θα φέρει και την ιδεολογική μαρμίτα σε βρασμό, σε επεξεργασία νέων ιδεών και φυσικά στη δημιουργία νέων ριζοσπαστικών κινημάτων.

Το βιβλίο αυτό, πέρα από το αν καταφέρει ή όχι να παρουσιάσει μια πραγματικά εφικτή πρόταση, πάνω απ’ όλα επιθυμεί να χτυπήσει ένα ξυπνητήρι:

Πρέπει να ολοκληρώσουμε – ή έστω να σκιαγραφήσουμε – μια πρόταση προς την κοινωνία, έτσι ώστε να ξεκινήσουν οι πολιτικές διαδικασίες για την ανατροπή του καπιταλισμού.

Και η πρόταση αυτή δεν πρέπει να περιλαμβάνει μόνο το πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό μοντέλο. Θα πρέπει να περιλαμβάνει επίσης την ανάδειξη του επαναστατικού υποκειμένου που θα κληθεί αναλάβει αυτό τον ιστορικό ρόλο, αλλά και το πώς είναι εφικτό να γίνει αυτό το πολυπόθητο “πέρασμα”.

Είναι πραγματικά αδιανόητο και εξοργιστικό το γεγονός πως ακόμα και όταν η άρχουσα Τάξη, τα έχει κάνει κυριολεκτικά “μαντάρα” όπως τώρα, το 99% να υποτάσσεται στο 1%, χωρίς βούληση, χωρίς σπονδυλική στήλη, χωρίς ίχνος εμπιστοσύνης στη δύναμη της ίδιας της κοινωνίας.
Και στη διαπίστωση αυτή δεν χωράνε ούτε ελαφρυντικά ούτε δικαιολογίες. Οι ευθύνες των αντικαπιταλιστικών πολιτικών δυνάμεων είναι τεράστιες.
Εκείνες που δεν είναι δογματικές είναι ενδοτικές (αυτοπροσδιορίζονται ως “πραγματιστές”). Οι μεν δεν πείθουν και οι δε απογοητεύουν.
Σαν να μην έφτανε αυτό, σπαταλούν το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς τους σε εμφύλιες διαμάχες, μεγαλώνοντας τον αποπροσανατολισμό.

Ένα άλλο αποσυσπειρωτικό στοιχείο είναι το γεγονός πως αρκετές αντικαπιταλιστικές δυνάμεις έχουν σεχταριστικές τάσεις, θεωρώντας δεδομένο πως το γκρέμισμα του καπιταλισμού θα γίνει από κάποιους ταξικά συνειδητοποιημένους εργάτες που δεν έχουν να χάσουν τίποτα άλλο πέρα από τις αλυσίδες τους…
Όλοι οι υπόλοιποι όλο και… κάποιο κουσούρι έχουν!
Οι αγρότες για παράδειγμα δένονται με τη γη τους άρα είναι συντηρητικοί, κάποια φτωχά τμήματα χαρακτηρίζονται “λούμπεν” άρα είναι ξεπουλημένοι, οι μικρομεσαίοι είναι “βαστάζοι” του συστήματος, οι Αριστεροί μικροαστοί είναι “προδότες της Τάξης τους”, οι επιστήμονες έχουν προσωπικές ασφαλιστικές δικλείδες κλπ.
Τώρα, πώς μπορεί κάποιος να πείσει κάποιους άλλους να συστρατευθούν μαζί του, όταν το δηλώνει πως – κατά κανόνα – δεν μπορεί να τους έχει εμπιστοσύνη, είναι άξιο απορίας!

Αντίθετα, αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι ένα πολιτικό σχέδιο που να πείθει και να συσπειρώνει το συντριπτικά μεγάλο τμήμα της κοινωνίας σε μια αντικαπιταλιστική πορεία.

Να αποκτήσει επιτέλους το 99% της κοινωνίας, τη δύναμη να απελευθερωθεί από το 1% που τη δυναστεύει, βαθαίνοντας ταυτόχρονα τη δημοκρατία.

Διάβασε την συνέχεια του βιβλίου στο www.realdemocracy.gr

Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ

Δημήτρης Βουζουναράς

Άνεμος Αντίστασης

Δημήτρης Βουζουναράς

Lefteria

Στό μυαλό είναι ο στόχος το νού σου

Αρέσει σε %d bloggers: