Αρχείο

Αρχείο Συγγραφέων

Πολιτική ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος του Ιουλίου 2019.

10 Ιουλίου 2019 Σχολιάστε

Εκλογές-7-2019

Όπως μετά από κάθε σημαντική εκλογική διαδικασία, έτσι και τώρα μπαίνω στον κόπο να κάνω την καθιερωμένη πολιτική ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος, βασιζόμενος αυστηρά στα αριθμητικά δεδομένα, αλλά ταυτόχρονα εκθέτοντας την προσωπική μου άποψη τόσο για την πολιτική σημασία του αποτελέσματος όσο και για την κατεύθυνση προς την οποία μοιάζουν να οδηγούνται τα πράγματα.

Να σημειώσω πως πάγια θέση μου είναι, πως οι αναλύσεις αυτές πρέπει να γίνονται με βάση τον αριθμό των ψήφων, ενώ τα ποσοστά πρέπει να αναφέρονται μόνο όταν είναι απαραίτητο να αναφερθούν. Οι ψήφοι είναι άνθρωποι, τα ποσοστά δεν έχουν ψυχή! Αλλά και πάλι -κατά κανόνα- τα ποσοστά που αναφέρονται είναι επί του συνόλου του εκλογικού σώματος και όχι επί των εγκύρων.

Όποιος θέλει αποτελέσματα επί των εγκύρων, μπορεί να διαβάσει τους… πίνακες του Υπουργείου!

Το κείμενο –προειδοποιώ- είναι αρκετά μεγάλο, γι’ αυτό όποιος δεν αντέχει, καλά θα κάνει να μην συνεχίσει! Όποιος αντέξει όμως, πιστεύω πως τελικά θα έχει καταναλώσει μια ολοκληρωμένη, στέρεη λογικά άποψη, με την οποία μπορεί να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει, αλλά μόνο αφού προβληματιστεί στην κάθε παραδοχή της.

Πάμε λοιπόν με το κάθε ένα κόμμα ξεχωριστά και στο τέλος θα γίνει μια γενική εκτίμηση του αποτελέσματος και των προοπτικών.

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Στις πρόσφατες εκλογές η Νέα Δημοκρατία κατάφερε να επαναπατρίσει στις τάξεις της περίπου 725 χιλιάδες ψηφοφόρους σε σχέση με τον Σεπτέμβρη του 2015, μαζεύοντας έτσι 2,25 εκ. ψήφους, που ισοδυναμούν με το 22,6% του εκλογικού σώματος.

Η «ισχυρή εντολή» που ο Κυριάκος Μητσοτάκης λέει ότι έλαβε από τον ελληνικό λαό για να εφαρμόσει το πρόγραμμα της ΝΔ, μόνο ισχυρή δεν ήταν! «Ισχυρή» την έκαναν ο εκλογικός νόμος (με την «απλή αναλογική» θα έπαιρνε γύρω στις 130 έδρες, αντί για τις 158 που έλαβε), αλλά και η –επαναστατική(sic) για κάποιους- αποχή.

Πέρα όμως από την ορθότητα ή όχι του δόγματος που λέει ότι «στην Δημοκρατία αποφασίζουν οι συμμετέχοντες και όχι οι απέχοντες», στην πράξη τα πράγματα αποκτούν διαφορετική πολιτική αξία, καθότι δύο πράγματα θα συμβούν σίγουρα κατά το επόμενο διάστημα:

  • Μελλοντικές νομοθετικές παρεμβάσεις που θα θίγουν μεγάλα τμήματα των πολιτών, δηλαδή και τους απέχοντες της εκλογικής διαδικασίας, θα έρθουν αντιμέτωπες με την αντίδραση κοινωνικών δυνάμεων πολλαπλάσιων εκείνων που στήριξαν με την ψήφο τους την κυβέρνηση.
  • Οι ντόπιοι ολιγάρχες που ενίσχυσαν με τεράστια ποσά το πτωχευμένο κόμμα του κ. Μητσοτάκη για την προεκλογική του εκστρατεία, θα έρθουν να εισπράξουν τα γραμμάτια εις πολλαπλούν, απαιτώντας συγκεκριμένες ρυθμίσεις πάνω ή κάτω από το τραπέζι για νομότυπες ή και παράνομες «επενδύσεις». Στην περίπτωση που δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους, τότε είναι πολύ εύκολο μια κυβέρνηση που χαίρει αποδοχής μόνο από το 22,6% του λαού, να ανατραπεί. Άρα κατά συνέπεια και αυτή η κυβέρνηση, θα αποδειχθεί μια άλλη μαριονέτα της ντόπιας και της ξένης ολιγαρχίας.

Βλέποντας τον πίνακα, διαπιστώνεται εύκολα πως σχεδόν το σύνολο των 380 χιλιάδων ψήφων που προστέθηκαν στην δύναμη της Νέας Δημοκρατίας σε σχέση με τις ευρωεκλογές, προέρχεται από την αποψίλωση του ακροδεξιού χώρου και ιδιαίτερα της Χρυσής Αυγής, του ΛΑΟΣ των ΑΝΕΛ αλλά και άλλων ακροδεξιών σχημάτων που είχαν εμφανιστεί τον Μάϊο. Σχετικά μικρές απώλειες, της τάξης των 30 χιλιάδων ψήφων, υπέστη και η Ελληνική Λύση. Το μόνο δεξιό κόμμα που άντεξε στην σαρωτική πίεση της Νέας Δημοκρατίας ήταν η Δημιουργία Ξανά. Όλα τα υπόλοιπα λεηλατήθηκαν.

ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε ανακινώντας στο «σκιάχτρο της Δεξιάς» να συγκεντρώσει σχεδόν 1,8 εκ. ψήφους, που αν –κάνοντας μια …μεταφυσική σύγκριση- τις είχε μαζέψει στις ευρωεκλογές πριν 40 ημέρες, θα έριχνε την τότε διαφορά κάτω από το 1%, με εντελώς διαφορετικές πολιτικές συνέπειες (ακόμα και πιθανή αμφισβήτηση της ικανότητας του Κυριάκου Μητσοτάκη από τους ίδιους τους Νεοδημοκράτες!)

Παρά όμως την απώλεια των κυβερνητικών θώκων, ο ΣΥΡΙΖΑ επέτυχε να διατηρήσει μεγάλο μέρος των δυνάμεων του, κάτι που θα του επιτρέψει να διαχειριστεί την ήττα με καλύτερους όρους, τόσο εσωκομματικά, όσο και στην Βουλή αλλά και στην κοινωνία.

Η αλήθεια είναι πως πολύ συχνά θα βρεθούν στην άβολη θέση να …καταγγέλλουν ως  «αντιλαϊκούς» νόμους τους οποίους έχουν οι ίδιοι ψηφίσει, ισχυριζόμενοι πως αυτοί όμως θα τους …ξε-ψήφιζαν πριν την εφαρμογή τους! Και εδώ που τα λέμε, ελάχιστοι πιστεύουν πως πάσχουν από «έλλειψη» θράσους για να κάνουν κάτι τέτοιο…

Ο μόνος εφικτός πολιτικός στόχος που παραμένει για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να μπει σε μια διαδικασία επανίδρυσης, με στόχο να απορροφήσει και τα τελευταία απολειφάδια του παλιού ΠΑΣΟΚ, φτιάχνοντας μια νέα σαλάτα η οποία θα σερβιριστεί ως «πατερίτσα» στους …φτωχούς και τους άνεργους, για να τους βοηθήσει να …σταθούν όρθιοι, την ώρα που η χώρα θα ξεκοκαλίζεται σε πυρετώδεις ρυθμούς για να εξυπηρετηθούν οι μνημονιακές απαιτήσεις για ματωμένα πλεονάσματα.

Από τον πίνακα γίνεται φανερό πως η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ προέρχεται:

  • 50.000 από τους Οικολόγους Πράσινους που επέστρεψαν στο μαντρί
  • 105.000 από την μείωση της αποχής
  • 45.000 από την αποψίλωση της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς
  • 150.000 από διάφορες κεντρώες και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις που δεν κατέβηκαν στις εκλογές, αλλά και από τα υπολείμματα του Ποταμιού, της Ένωσης Κεντρώων και μάλλον μέρους των ΑΝΕΛ.

ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ

Η νιοστή παραλλαγή του ονόματος του πτωχευμένου οικονομικά και πολιτικά ΠΑΣΟΚ, δεν κατάφερε τελικά –παρά της προσδοκίες της Φώφης Γεννηματά- να αποσπάσει δυνάμεις από τον ΣΥΡΙΖΑ και στην ουσία παρέμεινε στα ίδια, αυξάνοντας μόνο κατά 20 χιλιάδες ψήφους. Το διψήφιο ποσοστό που είχαν θέσει ως στόχο, παρέμεινε ένα όνειρο θερινής νυκτός. Αυτό λογικά θα πρέπει να είναι και το κύκνειο άσμα του ΠΑΣΟΚ, αφού –μεταξύ των άλλων- το βάρος των χρεών του είναι τέτοιο που δεν μπορεί να του επιτρέψει να λειτουργεί.

Πολύ σύντομα θα χρεωθεί στην κ. Γεννηματά η ευθύνη για την μη-ψήφιση της απλής αναλογικής, η οποία με τα ίδια εκλογικά αποτελέσματα θα έδινε στο Κίνημα Αλλαγής  γύρω στις 26 έδρες και θα το μετέτρεπε σε αποφασιστικό κυβερνητικό παράγοντα, δίνοντάς του ρόλο και προοπτική. Τώρα, όπως τους έκανε μαντάρα ο Ευάγγελος Βενιζέλος –οποίος πρωτοστάτησε σε αυτήν την αυτοχειρία, το πιθανότερο είναι πως ένα τμήμα του ΠΑΣΟΚ να μετακομίσει στην Νέα Δημοκρατία, κάτι που μάλλον ήδη ξεκίνησε με την υπουργοποίηση του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.

ΚΚΕ

Το ΚΚΕ παραμένει μια κατηγορία …από μόνο του! Η ερμητικά κλειστή εσωκομματική του λειτουργία αλλά και η απαράδεκτη συμπεριφορά των μελών του προς όποιον δεν είναι μέλος ή φίλος του κόμματος, διαρκώς το αποκόπτουν από τις κοινωνικές εξελίξεις. Υπάρχει επίσης και μια αίσθηση πτώσης του πολιτικού επιπέδου των στελεχών του, τα οποία προσομοιάζουν όλο και περισσότερο με… θεόπνευστους Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Βρίσκεται σε σταθερή …»στάγδην βραδέως» απομείωση, παρότι οι συνθήκες είναι –αντικειμενικά- εξαιρετικά ευνοϊκές για το ίδιο. Για να λέμε όλη την αλήθεια, το ΚΚΕ την καταστροφή και το σάπιο υπόβαθρο του ελληνικού καπιταλισμού, τα είχε προβλέψει. Επίσης είχε έγκαιρα επισημάνει τον απατεωνίστικο και αριβιστικό χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτές οι κοινωνικές συνθήκες θα έπρεπε να αποτελούν εύφορο έδαφος για την εκλογική εκτίναξη του ΚΚΕ, όπως για παράδειγμα η υψηλότατη ανεργία στο 18%, η ελαστική και ανασφαλής απασχόληση στο 50% των εργαζομένων και η φτώχεια γύρω  στο 30%!

Σε αυτές τις ιδανικές συνθήκες, το ΚΚΕ (ή ο χάρος…) «καταφέρνει» να διώχνει περίπου 1500 ψηφοφόρους κατά μέσο όρο σε κάθε εκλογική διαδικασία και όποιος τολμήσει να τους πει κουβέντα πως ίσως κάτι δεν κάνουν καλά, τον βαφτίζουν «αντικομουνιστή» και ξεμπερδεύουν!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Ο Κυριάκος Βελόπουλος κατάφερε να πουλήσει μια «σοβαρή (sic) Χρυσή Αυγή» όπως έλεγε και ο Μάκης Βορίδης, κατά κανόνα στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας, αλλά και σε εκείνο το τμήμα του λαού που πλέον σβήνει την κατάθλιψή του βλέποντας τηλεπωλητές και χαζοκάναλα. Εδώ που τα λέμε πρέπει να είναι πιο δύσκολο να πλασάρεις στο συγκεκριμένο κοινό, το… «ΤΕΛΟΠΟΝ» ως πανάκεια, απ’ ότι την Ελληνική Λύση ως κόμμα!

Στις ευρωεκλογές είχε καταφέρει να απορροφήσει το ένα τρίτο της Χρυσής Αυγής και τώρα –παρά την ευθεία επίθεση που δέχτηκε από τον ίδιο τον Μητσοτάκη, πέτυχε να κρατήσει το μεγαλύτερο μέρος της πελατείας του, χάνοντας περίπου 27 χιλιάδες ψήφους. Δεν είναι και λίγο, για έναν καραφλό που πουλά …αλοιφή για την φαλάκρα!

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Η ναζιστική οργάνωση δεν κατάφερε για λίγο να ξεπεράσει το όριο των 170 χιλιάδων ψήφων και έτσι δεν μπαίνει στο Κοινοβούλιο – όπου εδώ που τα λέμε, τα επτά αυτά χρόνια δεν μπόρεσε αντικειμενικά να παίξει κάποιο ρόλο εκεί μέσα.

Πιθανώς μάλιστα, το κοινοβουλευτικό της κοστούμι να την στένευε και δεν αποκλείεται τώρα που δεν έχει πιά την ανάγκη της κοινοβουλευτικής προβιάς, να ξανα-αναδυθεί η εγκληματική φύση της, ενεργοποιώντας τις φασιστικές συμμορίες της.

Αυτή τη φορά πάντως οι 110 χιλιάδες ψήφοι που έχασε αποδείχτηκαν μοιραίες για την κοινοβουλευτική της παρουσία και οι οποίες το πιθανότερο είναι πως αναπλήρωσαν μεγάλο μέρος των απωλειών που είχε η Ελληνική Λύση προς την Νέα Δημοκρατία.

Έγινε τράμπα δηλαδή, 110 χιλιάδες ψήφοι από τη Χρυσή Αυγή πήγαν στην Ελληνική Λύση και 140 χιλιάδες ψήφοι από αυτήν, πήγαν στη Νέα Δημοκρατία. Αυτό, ακόμα κι αν είναι απλώς το τελικό αριθμητικό αποτέλεσμα και στην πραγματικότητα δεν εξελίχθηκε ακριβώς έτσι το φαινόμενο, στην ουσία δεν αλλάζει κάτι, καθότι και στις ευρωεκλογές η νεο-εμφανιζόμενη Ελληνική Λύση είχε αρμέξει επί το πλείστον την Χρυσή Αυγή και κατά το έλασσον την Νέα Δημοκρατία.

Άρα η έμμεση ή άμεση σύνδεση των δεξαμενών της Χρυσής Αυγής και της Νέας Δημοκρατίας είναι μάλλον προφανής.

ΜέΡΑ25

Το κόμμα του οποίου ηγείται ο Γιάνης Βαρουφάκης -παρά την εξαιρετική πόλωση και την λεηλασία που έγινε από τον ΣΥΡΙΖΑ στον εξωκοινοβουλευτικό χώρο, με το σκιάχτρο της Δεξιάς- κατάφερε να αυξήσει τις δυνάμεις του και να μπει στη Βουλή, ξεπερνώντας και την πρόσφατη απογοήτευση της μη-εισόδου στην ευρωβουλή για μόλις 350 ψήφους!

Πλέον είναι η μόνη πολιτική δύναμη που εκφράζει το αμεσοδημοκρατικό «62% ΟΧΙ του ΛΑΟΥ» στη Βουλή! Αυτό το γεγονός, του προσδίδει ένα σαφές προβάδισμα σε σχέση με τις άλλες ομόλογες δυνάμεις (Πλεύση Ελευθερίας, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ κ.α.). Κατά μία έννοια έχει αντικειμενικά κατακτήσει την ηγεμονία του συγκεκριμένου χώρου, με ότι αυτό συνεπάγεται (να μην ξεχνάμε πως το ΚΚΕ είχε ψηφίσει «άκυρο» στο Δημοψήφισμα).

Το μόνο σίγουρο είναι ότι πλέον τόσο στη Βουλή, όσο και στα ΜΜΕ θα ακούγεται μια διαφορετική φωνή που θα αμφισβητεί την υποταγή της χώρας και την προοπτική της να μετατραπεί σε μια αποικία χωρίς καμία –ούτε καν τυπική- εθνική κυριαρχία. Και μόνο αυτό μπορεί να αποδειχθεί καταλυτικό, για σημαντικές και ραγδαίες πολιτικές ανακατατάξεις.

Το ΜέΡΑ25 έχει τρία καινοτόμα όπλα στη φαρέτρα του, που πιθανώς και να το οδήγησαν στην επιτυχία:

  • Το γεγονός ότι είναι αναπόσπαστο τμήμα ενός ευρωπαϊκού δικτύου αντίστοιχων κομμάτων, του DiEM25
  • Το ότι έχει μια πρωτοποριακή οργανωτική δομή, αμεσοδημοκρατική και βασισμένη κατά κανόνα στο διαδίκτυο.
  • Το ότι είναι το μόνο πραγματικά διεθνιστικό αντιμνημονιακό κόμμα, το οποίο απορρίπτει την παράξενη «εθνική» ιδέα, που ισχυρίζεται εσφαλμένα πως οι «περιούσιοι» Έλληνες είναι αυτοί που θα νικήσουν την ενοποιημένη νεοφιλελεύθερη επιδρομή, μόνοι τους και ανεξάρτητα από όλους τους άλλους λαούς της Ευρώπης!

Ο επόμενος στόχος του ΜέΡΑ25 θα πρέπει να είναι να εκπληρώσει τις προσδοκίες του κόσμου, που προδόθηκε από ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό το 2015 και συνέπραξαν για την καταστροφική για την Δημοκρατία ανατροπή του ΟΧΙ του Λαού, στη Βουλή.

Αν αποτύχει στους βασικούς του στόχους, δηλαδή στην δημιουργία ενός πραγματικά δημοκρατικού κόμματος για τον 21ο αιώνα, τότε μάλλον θα χαθεί οριστικά και κάθε ελπίδα για την συγκρότηση ενός απελευθερωτικού μετώπου. Ο μεγάλος κίνδυνος, ο οποίος και θα αυτό-αναιρέσει την ύπαρξή του, είναι να αποδειχθεί άλλο ένα κόμμα που πούλησε νεωτερισμό στα γεννοφάσκια του αλλά μετά, η ηγετική του ομάδα ανακάλυψε τη γλύκα του να είσαι πατρίκιος στις πλάτες των πληβείων…

ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ – ΛΑΕ

Τα άλλα δύο κόμματα που προσπαθούσαν και αυτά να εκφράσουν στη Βουλή το ΟΧΙ του ΛΑΟΥ, τελικά δεν τα κατάφεραν. Παρόλες τις διαφορές προσέγγισης των τριών κομμάτων (ΜέΡΑ25, Πλ.Ελ και ΛΑΕ) για την αναζήτηση εξόδου από την μνημονιακή υποτέλεια, θα έπρεπε να είχε προκριθεί από όλους μια ενωτική πρόταση, κάτι που τελικά δεν έγινε εφικτό, με αποτέλεσμα όχι μόνο την διάσπαση των λιγοστών δυνάμεων, αλλά και την τραυματική εμπειρία ενός εμφυλίου πολέμου, σε κάποιες φάσεις μάλιστα με σκαιά χαρακτηριστικά προσωπικών επιθέσεων.

Αν υπήρχε ήδη μια λειτουργική, δημοκρατική πλατφόρμα διαλόγου και συναπόφασης (η μόνη ρεαλιστική πρόταση που μπορεί να καλλιεργήσει την ενότητα) τότε ίσως τα πράγματα να ήταν τώρα διαφορετικά.

Κρίμα πάντως, γιατί και η παρουσία της Ζωής Κωνσταντοπούλου στη Βουλή θα ήταν σημαντική, έχοντας τα ειδικά προνόμια παρέμβασης ως τέως Πρόεδρος της Βουλής, όπως άλλωστε και η δυναμική κινηματική παρουσία της ΛΑΕ στους δρόμους.

Τελικά το… τρίλλημα τέθηκε στον κατακαημένο ψηφοφόρο της διαλυμένης Αριστεράς που μέσα από τις δύο αλλεπάλληλες ψηφοφορίες προέκρινε τον διεθνιστικό αγώνα που προτείνει το ΜέΡΑ25, σε συνδυασμό με την υπόσχεση δημοκρατίας, ισονομίας και διαφάνειας στις εσωτερικές διαδικασίες του κόμματος.

ΓΕΝΙΚΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ

Ένα από τα προφανή χαρακτηριστικά του εκλογικού αποτελέσματος είναι η παλινόρθωση του δικομματισμού. Το 71% των ψηφισάντων πήγε στη κάλπη για να παίξει μαύρο-κόκκινο στην πολιτική ρουλέτα. Και εδώ που τα λέμε είναι τεράστια η επικοινωνιακή επιτυχία των δύο μονομάχων, αφού κατάφεραν να μοιάζουν τόσο διαφορετικές μεταξύ τους οι δύο αποχρώσεις του «ΝΑΙ σε όλα»!

Για να το επιτύχουν αυτό, μετατόπισαν την «διαμάχη» σε ασήμαντες ανουσιότητες  όπως:

  • Ο αψύς χαρακτήρας του ΝΑΙνέκου «επαναστάτη» υφυπουργού Πολλάκη.
  • Η απειλή της ασφάλειας της χώρας από τα πέντε δρομάκια γύρω από την πλατεία Εξαρχείων.
  • Το επίπεδο γνώσης της αγγλικής γλώσσας του Αλέξη Τσίπρα.
  • Η έλλειψη στιλιστικής κουλτούρας από την πλέμπα.
  • Το σκοτεινό παρελθόν των μπαμπάδων τους.
  • Οι διακοπές σε κότερο εφοπλιστή και όχι σε… κότερο μεροκαματιάρη.

Και άλλα τέτοια φαιδρά…

Εντέχνως αποφεύχθηκε και δεν έγινε κανένας ουσιαστικός διάλογος. Για παράδειγμα, τα εργασιακά αναλώθηκαν σε ηλιθιότητες που πέταγε κάθε τόσο ο Μητσοτάκης περί επταήμερης εργασίας (κάτι που ρυθμίζεται νομοθετικά από το 1918 στη χώρα μας) και στο οποίο εξέφρασε τον αποτροπιασμό(!) του ο ΣΥΡΙΖΑ!

Με λίγα λόγια, το τσίρκο βρίσκεται σε πλήρη λειτουργία κάτω από την τέντα της ελληνικής πολιτικής σκηνής, παρότι ο μπερντές της πλέον στερείται της «πολύτιμης» παρουσίας των Πάνου Καμμένου, Σταύρου Θεοδωράκη και Βασίλη Λεβέντη.

Κατά τα άλλα -και πέρα από τις ψευτομαγκιές και των δύο «εικονομάχων» (νικητών και ηττημένων) – το μόνο σχέδιο που πρόκειται να εφαρμοστεί είναι το Μνημόνιο που ψήφισαν μαζί ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ στις 14 Αυγούστου του 2015. Απλά, μετά την λαϊκή απόρριψη της εκδοχής του «ΝΑΙ του Τσίπρα», τώρα θα σερβιριστεί στο λαό η εκδοχή του «ΝΑΙ του Μητσοτάκη».

Η ίδια συνταγή δηλαδή, αλλά σε διαφορετικό σερβίτσιο…

Μία από τις πιο γελοίες εικόνες που θα δούμε, θα είναι οι πύρινοι αντιπολιτευτικοί λόγοι του ΣΥΡΙΖΑ, ενάντια στην εφαρμογή από την ΝΔ των νόμων που οι ίδιοι ψήφισαν!   Το κωμικοτραγικό θέαμα, αν μη τι άλλο, είναι και πάλι εξασφαλισμένο.

Αυτό δυστυχώς, είναι το επίπεδο της Δημοκρατίας στη χώρα μας. Ένα επικοινωνιακό reality show, που εξελίσσεται πάνω στις πλάτες ενός λαού που κατά το ήμισυ δέχεται να παίξει το ρόλο του κομπάρσου, με την σκηνή όμως να γεμίζει με πραγματικά πτώματα και το άλλο μισό να απέχει νομίζοντας πως έτσι… αντιπαλεύεται(!) το Σύστημα.

ΑΜΕΣΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

Επιστρέφοντας στην πραγματικότητα και αφήνοντας τις εικονικές κοκορομαχίες της καθυποταγμένης πολιτικής ηγεσίας της χώρας, τα προβλήματα μας είναι πολύ βαθύτερα, πολύ πιο πολύπλοκα και εξαρτώνται άμεσα από τις ραγδαίες γεωπολιτικές εξελίξεις τόσο στην γειτονιά μας, όσο στην Ευρώπη αλλά και σε πλανητικό επίπεδο.

Η ανατολική Μεσόγειος μυρίζει μπαρούτι και πετρέλαιο. Η Ευρώπη μοιάζει να επιστρέφει στην οικονομική ύφεση, αδυνατώντας να αντιδράσει στον ανταγωνισμό ΗΠΑ – Ρωσίας – Κίνας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση με τον άκρατο μονεταρισμό της και την τερατώδη γραφειοκρατία της, που την έριξαν στην ομφαλοσκόπηση αλλά και στην διεθνή απαξία, δεν είναι σε θέση πλέον να έχει κάποιο διεθνή ρόλο. Οι αστυνομικές ωμότητες σε Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, η σταδιακή κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, η απόλυτη κυριαρχία της  αυτό-αναπαραγωγής των κεφαλαίων των Τραπεζών και των funds, σε βάρος της εργασίας και της πραγματικής οικονομίας, μετατρέπουν την Ευρώπη σε απωθητικό πρότυπο, σε ένα Ζόμπι, που διώχνει τις επενδύσεις σε άλλα, πιο ήρεμα νερά.

Στην ζώνη των 19 του ευρώ, οι 4 έχουν ήδη πτωχεύσει και έπονται Ιταλία και Γαλλία που θα τσακιστούν αύτανδρες στην επόμενη παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, που μοιραία κάποτε θα εμφανιστεί.

Η Ελλάδα έχει ένα χρέος ρεκόρ της τάξης του 180% του ΑΕΠ της, άρα θα είναι το πρώτο θύμα, το καναρίνι στο ανθρακωρυχείο,  όταν για παράδειγμα ο εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ-Κίνας οξυνθεί ή συνδυαστεί ακόμα και με πολεμικές συρράξεις πχ στο Ιράν.  Μέσα σε αυτό το κλίμα και με αυτές τις συνθήκες, οι επενδυτές που θα εμφανιστούν στα μέρη μας, θα είναι τύπου … Πιεγκμπονσάντ στον Παναθηναϊκό! Ανύπαρκτοι, αεριτζήδες, απατεώνες που θα προσπαθήσουν να αρπάξουν κάνα μεζέ από το διαμελισμένο πτώμα της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ και ότι τέλος πάντων απομένει ακόμα για ξεκοκάλισμα.

Μέσα στο τρέχον εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές οικονομικό πλαίσιο, το «ΝΑΙ του Μητσοτάκη» είναι καταδικασμένο και αυτό στην αποτυχία. Οι μεγάλες επενδύσεις θα συγκεντρωθούν στην ΝΑ Ασία, την Κ. Αφρική και την Κ. Αμερική. Αν μάλιστα η πολεμική ένταση στο Αιγαίο αυξηθεί, ή υπάρξει μόνιμη υποβάθμιση του Περιβάλλοντος εξ αιτίας της εξόρυξης υδρογονανθράκων στην ευρύτερη περιοχή, το πιθανότερο είναι να χάσουμε και το μεγάλο στήριγμα της οικονομίας μας, τον Τουρισμό.

Παράλληλα η αυτοματοποίηση που εισάγεται σε κάποιους τομείς ( Τράπεζες, Διόδια και ακολουθούν τα Σούπερ Μάρκετ)  θα εξαφανίσει εκατοντάδες χιλιάδες θέσεων σε ταμεία, δημιουργώντας νέες στρατιές ανέργων. Το ίδιο αποτέλεσμα θα έχει και η επέκταση του ηλεκτρονικού εμπορίου, κάτι που θα βγάλει στην ανεργία τόσο χιλιάδες εμποροϋπαλλήλους, όσο και άλλες τόσες χιλιάδες μικρο-μαγαζάτορες. Τρύπιο βαρέλι θα αποδειχθεί η Απασχόληση. Εκατό χιλιάδες θέσεις θα φτιάχνονται από τη μια και 500 χιλιάδες θα χάνονται από την άλλη. Το … «ένα προς πέντε» θα ισχύσει και στον ιδιωτικό τομέα!

Οι δημοπρασίες ακινήτων θα ενταθούν μέσα στους επόμενους μήνες. Εκατοντάδες χιλιάδες ακίνητα θα βγουν στο σφυρί, από την Νέα Δημοκρατία μέσω των  ηλεκτρονικών δημοπρασιών που θέσπισε ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι χιλιάδες άστεγοι, η κοινωνική ένταση και η συνεπακόλουθη μικρο-εγκληματικότητα θα επιδεινώσουν το αίσθημα ασφάλειας και θα οδηγήσουν σε ηθική κατάπτωση μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Όποιος νομίζει πως αυτές οι συνθήκες θα οδηγήσουν νομοτελειακά σε λαϊκή εξέγερση, είναι απλά ανιστόρητος, πιθανώς και αρκετά αφελής. Αν ήταν έτσι, τότε απλά δεν θα υπήρχε φτώχεια στον κόσμο όλο! Αντίθετα, οι «λύσεις» που προκρίνονται κατά κανόνα, είναι η μετανάστευση, η πορνεία και εγκληματικότητα συνοδευόμενη από ναρκωτικά και αλκοολισμό. Τα βασικά δηλαδή χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας με περιθωριοποιημένη την πλειονότητα των πολιτών της, έτσι όπως τα έχουμε δει να εμφανίζονται και σε άλλες αποικίες.

Γιατί η Ελλάδα είναι ένα αποτυχημένο αστικό κράτος που αδυνατεί –παρά την κατάπτωσή της τρέχουσας πολιτικής πρότασης- να δημιουργήσει μια πραγματικά ριζοσπαστική κυρίαρχη πολιτική πρόταση, η οποία να καταθέσει ένα αξιόπιστο σχέδιο κοινωνικής ανασυγκρότησης και λαϊκής κυριαρχίας.

Και αν δεν υπάρξει μια χαραμάδα ρεαλιστικής ελπίδας για την αποτροπή του προδιαγεγραμμένου μέλλοντος, τότε είναι μια χώρα καταδικασμένη να μετατραπεί, μέχρι περίπου το 2025, σε μια ψυχαγωγική/γηροκομική αποικία, με το 80% των Ελλήνων και των Ελληνίδων –που ακόμα δεν μετανάστευσαν- σε ρόλο υπηρετικού προσωπικού και αναψυχής των εποίκων, έτοιμους να κάνουν τα πάντα για λίγα ευρώ.

Αλλά ας μην χαλάμε τις καρδιές μας, θα έχουμε «ευρώ»!

Κατηγορίες:Πολιτικά

Περί εκλογικών συστημάτων.

10 Ιουλίου 2016 Σχολιάστε

vouli-mas-enoni
Με την ευκαιρία της πρωτοβουλίας που πήρε ο επιτετραμμένος των €-ναζί στη χώρα (προφανώς για να προωθηθούν καλύτερα τα σχέδια των αποικιοκρατών, οι οποίοι εδώ και 4 χρόνια απαιτούν «ευρύτερες κυβερνητικές συνεργασίες») βρίσκω την ευκαιρία να πω λίγα λόγια για τα εκλογικά συστήματα ώστε να αναδειχτεί το προφανές, πως δηλαδή κανένα εκλογικό σύστημα δεν μπορεί να οδηγήσει σε Δημοκρατία, παρά μόνο σε μια καρικατούρα αυτής.
Να ξεκαθαρίσω απ’την αρχή πως ως εκλογικά συστήματα μπορούν να θεωρηθούν μόνο δύο:
Α) η απλή αναλογική,
Β) το πλειοψηφικό σύστημα.
Όλα τα υπόλοιπα (ενισχυμένη αναλογική, μπόνους, μικτά συστήματα κλπ) δεν είναι εκλογικά συστήματα, αλλά καλπονοθευτικά συστήματα.
Στην Ελλάδα -σταθερά και κατά κανόνα- τα κοινοβούλια εκλέγονται με καλπονοθευτικά συστήματα – και πιθανώς γι’αυτό να φτάσαμε την απόλυτη κατάντια, της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας. (Αυτά τα συστήματα οι υποστηρικτές τους λένε πως …δημιουργούν πολιτική σταθερότητα!!! Προς το γκρεμό…)
Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι πολιτικά σταθερή, μαγειρεύοντας τους αριθμούς. Απόδειξη αυτού είναι το γεγονός πως μέσα σε έξι χρόνια που εφαρμόστηκε το καλπονοθευτικό σύστημα του «μπόνους 50», έγιναν πέντε (5!) φορές βουλευτικές εκλογές!

Απλή αναλογική.
Στην απλή αναλογική υποτίθεται πως αντιπροσωπεύεται με αναλογικό τρόπο η δύναμη των πολιτικών δυνάμεων της κοινωνίας, στο κοινοβούλιο.
Και ενώ αυτό ακούγεται σωστό, στην πράξη αποδεικνύεται πως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Όπου έχει εφαρμοστεί η απλή αναλογική, με όριο εισόδου ή χωρίς όριο (χαρακτηριστικό παράδειγμα για «χωρίς όριο» η Ιταλία από το 1946-1995) δημιουργούνται μικρά «κόμματα-σούπερ-μάρκετ», που μπαίνουν στο κοινοβουλευτικό «ράφι», έτοιμα να συνεργαστούν με τον οποιονδήποτε, αρκεί να πάρουν μέρος στη νομή της εξουσίας. Κόμματα δηλαδή τύπου Ποτάμι, ΑΝΕΛ, Λεβέντη, ΔΗΜΑΡ κ.ο.κ.
Μέσα από τον παραμορφωτικό μηχανισμό των κομμάτων, στην πραγματικότητα γεννιέται ένα τέρας διαπλοκής και συναλλαγής.
Το ότι η Αριστερά έχει κάνει «ιδεολογική σημαία» (τρομάρα της) την απλή αναλογική, είναι ακόμα μια απόδειξη της αδυναμίας της να επεξεργαστεί πραγματικά ριζοσπαστικές ιδέες και ότι το μόνο που την ένοιαζε (και συνεχίζει να την νοιάζει…) ήταν απλά να κατακτήσει περισσότερες έδρες στο αστικό κοινοβούλιο.

Πλειοψηφικό
Στο πλειοψηφικό, η επικράτεια διαιρείται σε μικρές ισοπληθυσμιακές μονοεδρικές περιφέρειες, τόσες όσες είναι και οι προς διανομή έδρες.
Με αυτόν τον τρόπο η κάθε περιφέρεια εκλέγει μόνο έναν βουλευτή, ο οποίος είναι και ο εκπρόσωπος της στο κοινοβούλιο.
Το σύστημα αυτό λειτουργεί αξιοπρεπώς σε συνθήκες defacto δικομματισμού. Σε διαφορετικές περιπτώσεις ή σε συνθήκες ανάπτυξης τοπικιστικών νοοτροπιών, τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν διαλυτικά (χαρακτηριστικότερο των παραδειγμάτων το Ηνωμένο Βασίλειο).
Επίσης με το πλειοψηφικό σύστημα, είναι πολύ εύκολο να αναπτυχθούν «βαρονίες» και για να γίνει σαφές, ας πήγαινε να βγάλει κάποιος άκρη με τα …βαφτιστήρια του Μητσοτάκη σε μια υποτιθέμενη μονοεδρική στα Χανιά!
Έτσι λοιπόν γίνεται σαφές πως δεν μπορεί να υπάρξει ένα κάποιο εκλογικό σύστημα που να εγγυάται την δημοκρατία, καθότι δημοκρατία και κοινοβούλιο είναι δύο έννοιες διαμετρικά αντίθετες!
Η μόνη σοβαρή κατεύθυνση για την αναζήτηση ενός δρόμου πραγματικής δημοκρατίας είναι η επεξεργασία μιάς λειτουργικής πρότασης πολιτικού συστήματος χωρίς την ύπαρξη κοινοβουλίου αλλά με την όσο το δυνατόν αμεσότερης συμμετοχής των πολιτών.

Γιαυτό, η συμμετοχή μου στον διάλογο για τον εκλογικό νόμο της κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας» θα περιοριστεί σε μία μόνο πρόταση:
Στο κοινοβούλιο να εκλέγονται τόσοι βουλευτές, όσοι αντιστοιχούν στο ποσοστό των εγκύρων ψήφων.
Αν δηλαδή υπάρξει 40% [Αποχή/Άκυρα/Λευκά] τότε ο αριθμός των βουλευτών να μην είναι πάλι 300 όπως γίνεται σήμερα, αλλά μειωμένος κατά 40% δηλαδή να εκλέγονται συνολικά μόνο 180 βουλευτές.
Να δίνεται δηλαδή η δυνατότητα να μην στέλνει κανέναν βουλευτή στην Βουλή αυτός που απαξιώνει με τη στάση του το αστικό κοινοβούλιο και αποστασιοποιείται από ετούτον τον κωμικοτραγικό τρόπο αντιπροσώπευσης.
Για μια σχηματική περιγραφή του προτεινόμενου τρόπου διακυβέρνησης με Πραγματική Δημοκρατία, μπορείτε να δείτε αυτό το βιντεάκι.
Για περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο «Πραγματική Δημοκρατία – Από την υποταγή στην απελευθέρωση» εδώ.

Κατηγορίες:Πολιτικά

Μια ακόμα απόδειξη της γελοιότητας των «εθνοπατέρων».

26 Μαΐου 2016 Σχολιάστε

buri

Βγήκαν μετά το πρόσφατο Eurogroup όλα τα κυβερνητικά παπαγαλάκια και άρχισαν να λένε το παρακάτω ψέμα, το οποίο πέρα τούτου πρόκειται για μια ηλιθιότητα:

Είπαν λοιπόν πως –αν και δεν έχει καταγραφεί στο κείμενο της απόφασης- ουσιαστικά έχει συμφωνηθεί να «περιοριστούν» οι δανειακές υποχρεώσεις της χώρας στο 15% του ΑΕΠ κάθε χρόνο!!!

Πέρα ότι αυτό είναι ένα ψέμα, καθότι κάτι τέτοιο δεν έχει συμφωνηθεί, απλά είναι ένα από τα σενάρια που εξετάζει το ΔΝΤ, ας δούμε τι αυτό θα σήμαινε, αν ήταν αλήθεια:

Για αρχή ας βάλουμε κάτω τους αριθμούς. Οι δανειακές υποχρεώσεις της χώρας μέχρι το 2025 είναι οι παρακάτω (υπολογίζοντας το ΑΕΠ στα 185δις του 2015):

ΕΤΟΣ  ΔΙΣ  %ΑΕΠ
2016 13,11 7,08
2017 13,89 7,51
2018 11,26 6,09
2019 16,57 8,96
2020 13,41 7,25
2021 18,13 9,80
2022 33,36 18,03
2023 28,74 15,54
2024 24,50 13,24
2025 17,83 9,64

Με δεδομένο πως το 15% του 185 είναι 27δις, γίνεται φανερό πως μόνο το 2022 και 2023 θα ξεπερνιόταν αυτό το όριο. Αντίθετα όλες τις άλλες χρονιές οι δανειακές υποχρεώσεις (πριν αυτήν την γενναία διαπραγμάτευση του Τζίφρα…) ήσαν περίπου στα μισά λεφτά!

Αυτά για να βλέπουν όλοι, για το τι γίδια μπαίνουν στο μαντρί της Βουλής, ποιοι μας «κυβερνάνε», ποιοι ψηφίζουν τους νόμους που διαλύουν τις ζωές μας και ποια γομάρια δήθεν τους ελέγχουν… κάνοντας αντιπολίτευση.
Μιλάμε για βόδια με καπίστρι και πρόβατα με λοφίο.

Φτάνει πια με την ανάθεση και την αντιπροσώπευση!
Έχει φτάσει η ώρα να παλέψουμε για την ανατροπή αυτής της σαπίλας.
Μιαν Πραγματική Δημοκρατία χωρίς παραμορφωτικούς/παραχαρακτικούς μηχανισμούς της λαϊκής βούλησης και χωρίς καρεκλοκένταυρους, κομματόσκυλα και ξεπουλητάρια της εξουσίας.

Όλες οι εξουσίες στο λαό, χωρίς μεσάζοντες, ηγετίσκους και «σωτήρες».

Κατηγορίες:Οικονομικά

Μια προδομένη χώρα, παραδομένη στο έλεος των €ναζί.

24 Μαΐου 2016 Σχολιάστε

pleonasma

Μετά την ολοκληρωτική παραχώρηση της κυριαρχίας επί του συνόλου της Δημόσιας περιουσίας για να την διαχειρίζονται όπως βολεύονται οι €ναζί, η 4η κατά σειρά κυβέρνηση προδοτών, βρίσκεται κυριολεκτικά υπό την αίρεση των νέο-αποικιοκρατών.

Γράφω αυτό κείμενο, επίτηδες πριν να λήξει η συνεδρίαση του σημερινού eurogroup, καθότι όποιες αποφάσεις και να παρθούν σε αυτό, το ουσιαστικό αποτέλεσμα δεν πρόκειται να μεταβληθεί.

Αυτή, όπως και οι επόμενες και οι προηγούμενες «κυβερνήσεις» του ίδιου φυράματος, θα απολύονται από τα αφεντικά τους με μιαν απλή καθυστέρηση της καταβολής μιας δόσης ή με την μείωση του ύψους αυτής, όταν οι €ναζί θα κρίνουν ότι μπορούν να βρουν μιαν αποδοτικότερη (για τους ίδιους φυσικά) λύση.

Ο τρομοκρατημένος λαός, βομβαρδιζόμενος από εικόνες «Βενεζουέλας», θα πιάνεται από τα μαλλιά του και από τα παπάρια του κάθε απατεωνίσκου νέο-σωτήρα «της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας». Για όσους όμως αντιδρούν, θα υπάρχουν πάντα «τα σώματα προστασίας του πολίτη», τα οποία μάλιστα, ο «αριστερός ηγέτης» (τρομάρα του…), ανέδειξε προχτές στη Βουλή ως «την χρίζουσα περισσότερης προστασίας, κοινωνική ομάδα της χώρας» (!!!) και γι’ αυτό  πρέπει αυτοδικαίως σε αυτούς να πάει το μεγαλύτερο μέρος του περισσεύματος από την ανεξέλεγκτη αφαίμαξη των πολιτών.

Ειρήσθω εν παρόδω, προχτές ο Τζίφρας έδωσε άλλο ένα ρεσιτάλ ξεφτίλας, όταν ούτε λίγο  ούτε πολύ, κατηγόρησε τη Ντόρα πως… του έκλεψε την ιδέα για το Υπερ-ταμείο, το… 2012! Έχει φτάσει πλέον να μην διαφωνεί με τους ακραίους νέο-φιλελεύθερους επί της ουσίας, αλλά… απλά και μόνο για την πατρότητα των εκτρωμάτων που τον βάζουν να σερβίρει!

Άξιος ο μισθός του!

Η ουσία όμως είναι πως η χώρα βαδίζει προς την διάλυση, έχοντας πλέον απωλέσει, τόσο την κυριαρχία των δημοκρατικών θεσμών, όσο και την διαχείριση της δημόσιας περιουσίας.

Η πορεία που έχει χαραχτεί για την Ελλάδα, είναι να γίνει ένα αδειανό και κουρελιασμένο πουκάμισο.

Μέχρι να μπορέσουν να μετατρέψουν οι €ναζί την οικονομική τους σαπουνόφουσκα* σε υλικά αγαθά (σε λιμάνια, αεροδρόμια, ΔΕΗ, νερό, νοσοκομεία, σχολεία κλπ) θα μας έχουν «με τα σωληνάκια», έως ότου πάρουν και την τελευταία σταγόνα αίματος από την χώρα.

Με τον άλφα ή με τον βήτα τρόπο (έχοντας κάνει τα πλάνα τους και τα κουμάντα τους) θα ορίσουν το πότε θα προγραμματιστεί η οριστική διάλυση της χώρας. Αυτό θα καθοριστεί από την χρονιά που θα τοποθετήσουν ως το όριο της «περιόδου χάριτος» (τα… σωληνάκια που λέγαμε δηλαδή). Η κυριαρχούσα πρόταση είναι τα μαζέψουν όλα κάτω από το χαλί ως το 2040, οπότε και θα κληθούμε να πληρώνουμε περίπου το 60% του ΑΕΠ κάθε χρονιά για τοκοχρεολύσια… (καλά κρασά).

Η ειδοποιός διαφορά, σε σχέση με το 2016, θα είναι πως το 2040 δεν θα έχουμε τίποτα άλλο να ξεπουλήσουμε για να πάρουμε ένα νέο «πρόγραμμα δανειακής εξυπηρέτησης».

Αυτήν την προοπτική είναι αναμενόμενο πως ο Τζίφρας, ο Καημένος και ο Ευκοιλίδης θα την παρουσιάσουν ως « μια μεγάλη εθνική επιτυχία» και ως το εφαλτήριο μεγάλης ανάπτυξης (της τσέπης τους προφανώς, από τις «νόμιμες» μεσιτικές προμήθειες για τα ξεπουλήματα). Καλύτερες μέρες έρχονται (για αυτούς, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους και τα δισέγγονά τους, σε κάποια άλλη εξωτική χώρα).

Αυτή σε γενικές γραμμές είναι η προβλεπόμενη πορεία της χώρας και όποιος δεν την βλέπει, μάλλον εθελοτυφλεί. Αντί να σπουδάζει τα παιδιά του, καλύτερα να τους μαθαίνει καλό κολύμπι, γιατί σε λίγα χρονάκια μάλλον θα πρέπει να λαθροπερνάνε την Αδριατική κολυμπώντας.

Το ίδιο το ΔΝΤ παραδέχεται πως όλες εκείνες οι κουβέντες που έγιναν το 2012 για μιαν υποχώρηση του χρέους κάτω από το 120% έως το 2022 ήσαν απλές ηλιθιότητες. Τώρα μάλιστα λέει πως αν δεν γίνει ένα γενναίο κούρεμα του χρέους άμεσα, τότε αυτό θα τείνει μεσοπρόθεσμα να φτάσει γύρω στο 250%.

Οι υπόλοιποι όμως €ναζί, απορρίπτουν αυτήν την προοπτική και αντιπροτείνουν το μάζεμα «κάτω από το χαλάκι» ως «εναλλακτική μορφή απομείωσης του χρέους», ώστε να προλάβουν μέχρι το 2040 να ξεκοκαλίσουν ότι ξεκοκαλίζεται.

Το ΔΝΤ και οι Αμερικάνοι δεν αντιδρούν στους €ναζί τόσο για το οικονομικό ζήτημα, όσο για το γεωστρατηγικό, καθότι θεωρούν πως η προγραμματισμένη διάλυση της Ελλάδας δεν είναι μια απόλυτα ελεγχόμενη από αυτούς διαδικασία, πόσο μάλλον τώρα που βρίσκονται σε εξέλιξη μια σειρά από εκρηκτικά φαινόμενα στην γύρω περιοχή.

Με αυτά και μ’ αυτά, φτάσαμε εδώ που φτάσαμε… και κοιτώντας πίσω μας με μια ιστορική ματιά, γίνεται προφανές πως η βασική αιτία που οδήγησε σε ετούτα τα τραγικά αποτελέσματα είναι η έλλειψη μιας ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Με μια Πραγματική Δημοκρατία θα ήταν εντελώς αδύνατον να καταλήξουμε σε αυτήν την άθλια και αναξιοπρεπή θέση, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν θα υπήρχαν επαγγελματίες πολιτικοί, κομματικά μαντριά και το αντικοινωνικό Μεγάλο Κεφάλαιο.
Πρέπει αυτή η πρόταση για μια Πραγματική Δημοκρατία, να διαδοθεί, να επεξεργαστεί, να εμπλουτιστεί, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ώστε να δούμε τι μπορεί ακόμα να σωθεί.

Κάθε μέρα που περνάει χωρίς να γίνεται κάτι προς αυτή την κατεύθυνση, αν προσέξεις καλά, θα ακούς στο βάθος ένα: «τικ-τακ, τικ-τακ».

Και δεν θα είναι ένα κανονικό ρολόι…

Σημείωση:

(*) Σήμερα ανακοινώθηκε από την Moodys, πως τα εκτεθειμένα ομόλογα που κατέχει η Deutsche Bank υποβαθμίστηκαν δύο μόλις σκαλάκια πάνω από την κατηγορία «σκουπίδια»! Κάποιοι λένε πως αυτά ανέρχονται σε δυό-τρεις δεκάδες ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ευρώ! Μωρέ μπράβο «σαπουνόφουσκα» που έχουν φτιάξει τα €ρωναζάκια!

Κατηγορίες:Πολιτικά

Αυταρχικό Κράτος: Ο νόμιμος νταβατζής, με τους πολίτες σε ρόλο ξεφτιλισμένης πουτάνας.

13 Μαΐου 2016 Σχολιάστε

kotopolites

Από το αστυνομικό δελτίο:

Στις 20 Αυγούστου 2015 εξαρθρώθηκε στην Μύκονο ένα κύκλωμα πορνείας, όταν και συνελήφθησαν τρία άτομα, τα οποία -κατά την αστυνομία- έκλειναν τα ραντεβού και οργάνωναν τα πάρτι σε βίλες, κότερα και ξενοδοχεία.
Από την παρακολούθηση των τηλεφώνων προέκυψε πως για κάθε κοπέλα (στάρλετ, μοντέλα, πρώην Σταρ Ελλάς κλπ)  η μέση ταρίφα ήταν 700€, εκ των οποίων τα 100€ πήγαιναν στον μαστροπό.
Δηλαδή ο παράνομος νταβατζής απαιτούσε το 14,3% των κερδών που η κοπέλα γαμήθηκε -στην κυριολεξία- να βγάλει. Και ντροπή του!

Ευτυχώς όμως, υπάρχει το Κράτος και μας προφυλάσσει από τέτοιες κακοτοπιές…

Φερειπείν, μπορούμε να διαβάσουμε στο Δελτίο Τύπου του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, μεταξύ των άλλων και το συγκεκριμένο παράδειγμα, από τα όσα σε αυτό συμπεριλαμβάνονται:

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΜΕ ΕΤΗΣΙΟ ΚΑΘΑΡΟ ΚΕΡΔΟΣ 12.000,00 €

ΕΤΗΣΙΕΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ (26,95%) 3.234,00 €
ΦΟΡΟΣ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ 1.928,52 €
ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΗ ΦΟΡΟΥ (100%) 1.928,52 €
ΤΕΛΟΣ ΕΠΙΤΗΔΕΥΜΑΤΟΣ 650,00 €
ΕΙΣΦΟΡΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ 0,00 €
ΤΕΛΙΚΟ ΕΝΑΠΟΜΕΙΝΑΝ ΕΤΗΣΙΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ 4.258,96 €

ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ ΕΝΑΝΤΙ ΑΡΧΙΚΟΥ 35,49%

Έτσι λοιπόν σε έναν «ελεύθερο» (χαχαχα) επαγγελματία που καταφέρνει να βγάλει, με την τρέχουσα κατάσταση που κυριαρχεί στην αγορά, 1000€ το μήνα (και να τα εισπράξει… ένα μικρό θαύμα δηλαδή τέτοιες εποχές…) τελικά μένουν μόλις 355€ το μήνα!!!

Αλλά ο νόμιμος νταβατζής δεν αρκείται σε αυτά!
Από αυτά τα 355€, το 24% (δηλαδή άλλα 85€) επιστρέφουν στον νταβατζή μέσω του ΦΠΑ. Αν μάλιστα υπολογιστούν και οι Ειδικοί Φόροι (σε καύσιμα, ποτά, τσιγάρα, τηλεφωνία, ίντερνετ κλπ) η πραγματική αγοραστική αξία των χρημάτων του μειώνεται ακόμα περισσότερο.
Αν για παράδειγμα βάζει 100€ βενζίνη το μήνα, τα 60€ περίπου είναι ΕΦ.
Στο τέλος δηλαδή, στα χέρια της ξεφτιλισμένης πουτάνας/πολίτη, θα μείνουν –το πολύ- 200€ το μήνα για την αγορά προϊόντων και υπηρεσιών μπας και επιβιώσουν αυτός κι η οικογένειά του!!!
Ο δε ΦΠΑ και οι διάφοροι ΕΦ, εισπράττονται αμισθί, από άλλους συναδέλφους πολίτες/πουτάνες, για λογαριασμό του Μεγάλου Νόμιμου Κρατικού Νταβατζή.

Είναι προφανές λοιπόν, πως μέσα από την υπάρχουσα πολιτική και οικονομική δομή είναι αδύνατον, το κρατικό πουτανάκι να ανακτήσει την ιδιότητα του Πολίτη.

Τέρμα με τις αυταπάτες πως δήθεν κάποιοι άλλοι «καλοί» θα σώσουν την κοινωνία από τους «κακούς».

Είναι αποδεδειγμένο πως το Σύστημα αλέθει σαν μύλος τα πάντα και όποιος και να βγει, σαν βολευτεί στην καρέκλα, θα το υπηρετήσει θέλοντας και μη.
Χρειάζεται ένα νέο πολιτικό σύστημα με νέους κανόνες λειτουργίας της οικονομίας έτσι ώστε να εξυπηρετούνται οι πραγματικές ανάγκες των πολιτών για άμεση παρέμβαση, κοινωνική συμμετοχή, ασφάλεια, ειρήνη και ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους.

Μια κοινωνία απαλλαγμένη από το Μεγάλο Κεφάλαιο και την Κοινοβουλευτική «Δημοκρατία».
Πρέπει να αρχίσει το χτίσιμο μιας Πραγματικής Δημοκρατίας.

Διάβασε δωρεάν το βιβλίο «Πραγματική Δημοκρατία – Από την υποταγή στην απελευθέρωση».
Προσπάθησε να συνεισφέρεις με τις ιδέες σου σε αυτόν τον διάλογο.

Κατηγορίες:Οικονομικά, Πολιτικά

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της μνημονιακής υποταγής.

27 Απριλίου 2016 Σχολιάστε

duru

Πέντε χρόνια μετά το καλοκαίρι του 2010, οι αριβιστεροί του Τσίπρα ανακάλυψαν την «σταδιακή απαγκίστρωση» που τότε προσπάθησε να πουλήσει, ο «άντε και γ@#!$% σ.Κουβέλης».
Ο οποίος έφαγε τα μούτρα του κανονικά, καθότι οι μιζο-δανειστές μας (αφού λαδώνανε το πολιτικό προσωπικό της χώρας για να υπερχρεωθούμε) -αντίθετα με τα ανθρωπάκια που «κυβερνούν» αυτή τη χώρα- έχουν μακροχρόνιο σχέδιο ολικής εκποίησης της δημόσιας και της ιδιωτικής περιουσίας της Ελλάδας και των Ελλήνων.
Μέχρι το 2020 δεν θα υπάρχει οικογένεια που δεν θα χρωστάει στο Δημόσιο. Χρέη που εννοείται πως θα πουλήσει το Δημόσιο στα distress funds για να κατάσχουν τα σπίτια μας.
Σε γενικές γραμμές το σχέδιο μπορεί να σκιαγραφηθεί με την φράση: Θα μας πάνε κωλοφεράτζα μέχρι να ξεκοκαλίσουν ότι ξεκοκαλίζεται και αφού βεβαιωθούν τα ξένα και ντόπια αρπακτικά ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πάρουν, τότε και μόνο τότε θα ρυθμίσουν το «χρέος» (που οι ίδιοι δημιούργησαν), με αντάλλαγμα φυσικά, την άδεια να… βγούμε από το ευρώ –χωρίς δραχμή στη τσέπη.
Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά το «αναγκαστικό δάνειο» οι Γερμανοί ολοκληρώνουν τον κύκλο της υποταγής, με τον «αναγκαστικό δανεισμό».

Στην πορεία αυτή ο Τσίπρας και το λαθραριστερό ασκέρι του, αποτέλεσαν κρίσιμο κρίκο για την επίτευξη των στόχων τους. Γι’ αυτό και στηρίχτηκε από τους «αναγκαστικούς δανειστές» ήδη από το καλοκαίρι του 2014.
Τα πήγαν βέβαια «πολύ καλά» ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στην διαδικασία της «έντεχνης υπερχρέωσης», αλλά χωρίς αυτούς τους αχριστερούς απατεώνες, ούτε λιμάνια, ούτε αεροδρόμια, ούτε οι Δημόσιες Υπηρεσίες θα μπορούσαν να ξεπουληθούν. ( Ο Τζίφρας υπέγραψε το ξεπούλημα του δικτύου διανομής και την αναγκαστική(!) συρρίκνωση της ΔΕΗ στο 50% των σημερινών πελατών της μέχρι το 2020!)
Η μεγαλύτερη ζημιά όμως που έκανε η γελοία αριστερο-δεξιά «κυβέρνηση» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είναι η -σε μεγάλο βαθμό- διάλυση των μηχανισμών αντίστασης του λαού, μετατρέποντας κάποιους μέχρι πρότινος αντιμνημονιακούς αγωνιστές, σε «κουβέληδες» και σε υποταγμένα σκουλήκια που σέρνονται, προσβλέποντας πλέον μόνον στο να μπορέσουν να γευτούν λίγο από το «κυβερνητικό μέλι».
Ότι φάνε, ότι πιούνε κι ότι αρπάξει ο κώλος τους, δηλαδή.
Στην πράξη, ο χώρος των «ότι-να-ναι, αρκεί να ελπίζουμε πως θα τσεπώσουμε» διευρύνθηκε σε σχέση με 10 χρόνια πριν και τώρα συμπεριλαμβάνει –πέρα από ΠΑΣΟΚους και δεξιούς- και όλους τους «αντιμνημονιακούς αγωνιστές» που σήμερα συνεχίζουν να στηρίζουν την δωσίλογη αυτή «κυβέρνηση».
Το επόμενο βήμα είναι φυσικά, να «κυβερνήσουν» όλοι μαζί αγκαλίτσα. Ντάξει, τα «αριστερά τσουτσέκια» θα μας πλασάρουν και λίγα κροκοδείλια αγωνιστικά κουβελο-δάκρυα.

Το καταθλιπτικό σε αυτήν την υπόθεση είναι ότι μένουμε πολύ λίγοι ώστε να μπορέσουμε να ανατρέψουμε τα σχέδια των αρπακτικών. Αντί να δυναμώσει η Αριστερά μέσα από αυτόν τον αγώνα, έχασε έδαφος και γελοιοποιήθηκε. Τόσο ηθικά όσο και σε επίπεδο προσωπικού.
Είναι προφανές πως οι «αριστεροί κλόουν» που στηρίζουν την υπερμνημονιακή αυτή κυβέρνηση, έχουν χαθεί για πάντα από τους αγώνες κι από τους δρόμους.
Είναι πια κουβελοπασόκοι…

Κατηγορίες:Κινηματικά, Πολιτικά

Σταθερότητα: Απ όσα δήλωσε ο Τσίπρας, θα γίνουν -όπως πάντα- τα αντίθετα.

8 Οκτωβρίου 2015 Σχολιάστε

colombo

Η νέα κυβέρνηση Τσίπρα, πεπεισμένη πλέον ότι σε αυτόν τον λαό μπορείς να υπόσχεσαι το οτιδήποτε και μετά -χωρίς κανένα πρόβλημα- να κάνεις το αντίθετο, συνεχίζει ακάθεκτη να πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Πόσο μάλλον τώρα που το 86% του κοινοβουλίου αποτελείται από ομόσταβλα γερμανοτσολιαδάκια.
Αυτή η τακτική είναι πολύ πιθανό να αποφέρει προσωρινά κάποια «υπνωτιστικά» αποτελέσματα, αλλά καθότι τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια, το πολύ σε έναν χρόνο από σήμερα (μέχρι τον Οκτώβρη του 2016), θα έχει γίνει σαφής η αποτυχία και της «δεύτερης μνημονιακής ευκαιρίας».

Συγκεκριμένα:

  • Η ανεργία θα αυξηθεί περισσότερο από το προβλεπόμενο.
  • Η δυσβάσταχτη φορολογία και οι αυξημένες εισφορές, θα οδηγήσουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους μικρούς αγρότες, σε τυπικό (τουλάχιστον) κλείσιμο, αυξάνοντας την παραοικονομία.
  • Η λεγόμενη μάχη κατά της φοροδιαφυγής θα εφαρμοστεί με μιαν ανάλγητη επιδρομή στα ήδη διαλυμένα μικρομεσαία στρώματα.
  • Θα εφαρμοστεί αναγκαστικά ο όρος του «μηδενικού ελλείματος» στα Ταμεία, εξανεμίζοντας τις επικουρικές συντάξεις. Η «μεταρρύθμιση» του ασφαλιστικού θα μετατρέψει τις συντάξεις, σε επίδομα φτώχιας.
  • Οι υποσχέσεις για την δήθεν προστασία των φτωχότερων στρωμάτων θα αποδειχθούν φρούδες. Εκατοντάδες χιλιάδες σπίτια και χωράφια θα περάσουν στα χέρια διεθνών αρπακτικών, σε μια μάταιη προσπάθεια να σωθούν οι τράπεζες.
  • Τα ευρωπαϊκά προγράμματα στήριξης θα συνεχίσουν να πηγαίνουν σχεδόν αποκλειστικά στους 5-10 συνήθεις μεγάλους ομίλους.
  • Η παρατεινόμενη λιτότητα και ο αποπληθωρισμός θα επιτείνουν την κρίση κατανάλωσης, καθότι πλέον έχει καεί εντελώς το λεγόμενο «λίπος».
  • Οι τράπεζες δεν θα μπορέσουν να παίξουν αναπτυξιακό ρόλο, παρά την όποια αιματηρή (για τον λαό) ανακεφαλαιοποίηση τους. Αντίθετα, θα είναι συνεχώς και πιο ορατή η καταφυγή σε ένα bail-in και ενός κουρέματος καταθέσεων. Κάτι που θα οδηγήσει στην αυστηροποίηση των capital-controls.
  • Το Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας δεν θα μπορέσει να συγκεντρώσει ούτε το 1/5 του προβλεπόμενου από το Μνημόνιο-3 ποσού.
  • Θα αποδειχτεί η νέα αποτυχία του Μνημονίου και η αδυναμία επίτευξης των προβλεπόμενων μακρο-οικονομικών στόχων.
  • Το με τυμπανοκρουσίες «φτιασίδωμα» του χρέους (που ίσως γίνει), δεν θα καταφέρει να ανοίξει πόρτες για τον δανεισμό του Δημοσίου από τις Αγορές, οπότε και αναγκαστικά θα ξεκινήσει η συζήτηση για ένα Μνημόνιο-4…

Με αυτές τις προοπτικές στον ορίζοντα, είναι προφανές ότι όλες οι θυσίες που θα κληθεί να κάνει ο ελληνικός λαός, δεν υπάρχει περίπτωση να πιάσουν τόπο και θα πάνε χαμένες. Αυτό θα συμβεί, ακόμα κι αν ο Τσίπρας καταφέρει να κάνει σχεδόν όλα όσα ανακοίνωσε από το βήμα της Βουλής στις προγραμματικές δηλώσεις, της ( ούτως ή άλλως περιορισμένης ευθύνης) «κυβέρνησης» του!

Το πώς θα αντιδράσουν οι πολίτες όταν ξυπνήσουν από τον λήθαργο και διαπιστώσουν ότι πετάξαν τις αιματηρές οικονομίες τους, μέσα σε μια «μαύρη τρύπα», είναι κάτι που θα εξαρτηθεί από αρκετούς παράγοντες.

  • Θα υπάρχει η επιλογή της φασιστικής «λύσης» (για να… «ξεβρωμίσει ο τόπος»…) και μάλιστα με την ανοιχτή υποστήριξη των ΜΜΕ και των συμφερόντων που τα χειραγωγούν, ρίχνοντας τα βάρη της αποτυχίας γενικά στην «δημοκρατία».
  • Θα υπάρχει και η «ευρωπαϊκή» επιλογή της επαναφοράς της Νέας Δημοκρατίας, ρίχνοντας την αιτία τις αποτυχίας στον δήθεν «κρατισμό» του Τσίπρα.
  • Το «αιώνιο ΠΑΣΟΚ» θα βρει πάλι κάποιο τρόπο να ανακυκλωθεί με κάποια νέα μετάλλαξη, βάζοντας μπροστά κάποιο καινούργιο φυντάνι της σοσιαλδημοκρατίας.
  • Θα υπάρχουν φυσικά οι παντοτινές αναχωρητικές «προτάσεις» για την… μη-κυβέρνηση… εκ μέρους ενός τμήματος της Αριστεράς.
  • Θα δημιουργηθούν ίσως και πάλι, τα εύκολα χειραγωγήσιμα –χωρίς ουσιαστική πολιτική στόχευση- ετερόκλητα κινήματα/συνονθυλεύματα «των πλατειών».

Το ποιον ρόλο θα παίξουν η Αριστερά και οι δημοκρατικές αντιμνημονιακές δυνάμεις, όμως, θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο θα προετοιμαστούν κατά την διάρκεια αυτού του μεσοδιαστήματος ώστε να παρουσιαστεί μια –ολοκληρωμένη, πραγματικά νέα- πρόταση για την οργάνωση της κοινωνίας, τόσο βάζοντας συγκεκριμένους βραχυπρόθεσμους κοινούς, νικηφόρους, ενωτικούς στόχους για την έξοδο από τα μνημόνια και την λιτότητα, όσο και διαμορφώνοντας μιαν μακροπρόθεσμη -αλλά εφικτή πρόταση- για μια Κοινωνία της Εργασίας απαλλαγμένη από το Μεγάλο Ιδιωτικό Κεφάλαιο, σε ένα πλαίσιο Πραγματικής Δημοκρατίας.

Κατηγορίες:Οικονομικά, Πολιτικά

Βολιβία – Ελλάδα, 30 χρόνια πέρασαν, αλλά η συνταγή δεν αλλάζει!

4 Οκτωβρίου 2015 Σχολιάστε

bolivia

«Το οικονομικό σοκ λειτουργεί με βάση την θεωρία ότι οι άνθρωποι μπορούν να προβάλλουν αντίσταση σε τμηματικές αλλαγές (την περικοπή ενός προγράμματος υγείας ή μια εμπορική συμφωνία), αλλά, αν συμβούν ταυτόχρονα δεκάδες αλλαγές προς κάθε κατεύθυνση, τότε εδραιώνεται ένα αίσθημα ματαιοδοξίας και ο πληθυσμός περιέρχεται σε κατάσταση αδράνειας.»

Ναόμι Κλάιν, «Το Δόγμα Του Σοκ» (2007)

Βολιβία – 30 χρόνια πριν.

Στις 6 Αυγούστου 1985 ο Βίκτορ Πας Εστενσόρο ορκίστηκε Πρόεδρος της Βολιβίας, έχοντας προεκλογικά παρουσιάσει ένα «εθνοκεντρικό» πρόγραμμα κρατικοποιήσεων, υπερισχύοντας του αντιπάλου του Ούγκο Μπάνσερ, ο οποίος αντιθέτως θα εφάρμοζε ένα πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων του ορυκτού πλούτου και των υποδομών της χώρας. Μιας «θεραπείας σοκ», όπως την έλεγε, στην οικονομία, κάτι που θα εξασφάλιζε και την οικονομική βοήθεια από τις ΗΠΑ.
Μετά όμως από 17 ημερών παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, ο Πας εγκατέλειψε το πρόγραμμα για το οποίο είχε πάρει την εντολή από το λαό. Έτσι, κάνοντας στροφή 180 μοιρών, συμφώνησε να εφαρμόσει το σχέδιο του …Μπάνσερ!
Το διάταγμα, που συντάχτηκε με την έγκριση του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, περιλάμβανε 220 ξεχωριστούς νόμους και κάλυπτε κάθε πτυχή της οικονομικής ζωής της χώρας. Το πρόγραμμα έπρεπε να γίνει αποδεκτό ή να απορριφθεί συνολικά. Δεν επιδεχόταν τροποποιήσεις. Έπρεπε μάλιστα να εφαρμοστεί άμεσα, μέσα το πολύ σε 3 μήνες.

Τα μέλη του κόμματος του Πας αγνοούσαν ότι ο ηγέτης τους είχε κλείσει μια παρασκηνιακή συμφωνία. Με εξαίρεση τον υπουργό Οικονομικών και τον υπουργό Σχεδιασμού, που ανήκαν στην μυστική ομάδα, ο Πας δεν είχε καν αναφέρει στο νεοεκλεγμένο υπουργικό συμβούλιο την ύπαρξη της ομάδας έκτακτης ανάγκης για την οικονομία.
Οι περισσότεροι υπουργοί του Πας παρέμεναν στο σκοτάδι. Συνέχισαν να έχουν την λανθασμένη εντύπωση ότι εργάζονταν για τον ίδιο άνθρωπο που είχε εθνικοποιήσει τα ορυχεία και είχε αναδιανείμει την γη πριν λίγα χρόνια.
Μερικές βδομάδες αργότερα, ο Πας συγκάλεσε το υπουργικό του συμβούλιο για να ενημερώσει τους υπουργούς του για την έκπληξη που τους επιφύλασσε. Τους ξεκαθάρισε όμως ότι το διάταγμα δεν ετίθετο προς συζήτηση. Τους πληροφόρησε επίσης, πως όσοι υπουργοί διαφωνούσαν θα έπρεπε να παραιτηθούν και πως είχε ήδη εξασφαλίσει την στήριξη του δεξιού κόμματος της αντιπολίτευσης, του Μπάνσερ, ώστε να περάσει με άνεση το επονομαζόμενο «Τούβλο» από το κοινοβούλιο, ακόμα και στην περίπτωση που το δικό του κόμμα κατέγραφε απώλειες.

Από εκείνη τη στιγμή, ο Πας μετατράπηκε σε τσιράκι των Αμερικάνων και σε έναν φανατικό υποστηρικτή της εφαρμογής του προγράμματος, το οποίο δεν δίστασε να προσπαθήσει να επιβάλει ακόμα και με τα χειρότερα μέσα καταστολής διαδηλώσεων, διώξεων συνδικαλιστών και κρατικής τρομοκρατίας ενάντια σε όποιον προέβαλε αντίσταση.
Με το μέρος του όμως είχε την ντόπια και ξένη ολιγαρχία, οι οποίοι εξήραν τα δήθεν μεγάλα οικονομικά «κατορθώματα» της κυβέρνησης Πας, ιδιαίτερα στον τομέα της καταπολέμησης του πληθωρισμού – φαινόμενο που είχαν ουσιαστικά δημιουργήσει οι ίδιοι, στηρίζοντας το προηγούμενο δικτατορικό καθεστώς.

Έτσι, στην Βολιβία εφαρμόστηκε η «θεραπεία σοκ» του Πινοσέτ, χωρίς έναν Πινοσέτ – και μάλιστα από μια κεντροαριστερή κυβέρνηση, όπως δήλωσε με θαυμασμό ένας Βολιβιανός τραπεζίτης.

Ο Πας πέθανε το 2001 και μέχρι τον θάνατό του δεν εξήγησε τους λόγους της μεταστροφής του. Ο τότε πρέσβης των ΗΠΑ στην Βολιβία, Έντουιν Κορ, παρέχοντας μια πιθανή εξήγηση, αναφέρει πως ο ίδιος είχε καταστήσει σαφές σε όλους τους ηγέτες των πολιτικών κομμάτων ότι οι ΗΠΑ θα προσέφεραν οικονομική βοήθεια μόνο εάν η χώρα ακολουθούσε το δρόμο της θεραπείας-σοκ.

– Για την Ιστορία, η Βολιβία κατάφερε να απαλλαγεί από την καταστροφική κηδεμονία των ΗΠΑ, 20 χρόνια αργότερα, το 2005, όταν ένας πρώην εργάτης, ο Έβο Μοράλες, ανέλαβε την προεδρία της χώρας εφαρμόζοντας ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα επανακρατικοποίησης των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας. Η νέα αυτή πολιτική μετέτρεψε την Βολιβία μέσα σε 10 χρόνια, από την φτωχότερη χώρα της Λατινικής Αμερικής, σε χώρα με την μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη στην ευρύτερη περιοχή.

Κατηγορίες:Ιστορικά, Πολιτικά

Πραγματική Δημοκρατία – Από την υποταγή στην απελευθέρωση

27 Σεπτεμβρίου 2015 Σχολιάστε

cover-th

Από τον πρόλογο του βιβλίου:

Εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια, το εργατικό κίνημα χειμάζεται μέσα σε ένα ιδεολογικό περιβάλλον που το χαρακτηρίζει η κατάρρευση και η αναζήτηση μέσα σε μια θολούρα αποσπασματικών ή απλά απολογητικών διαπιστώσεων, πάνω στο κεντρικό ερώτημα: Τί δεν πήγε καλά και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε;

Είναι επίσης προφανές πως η διέξοδος από αυτή τη φάση, της άτακτης υποχώρησης των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, που χαρακτηρίστηκε από την πολυδιάσπαση, την ομφαλοσκόπηση και την ηττοπάθεια, δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί παρά μόνο αφού περνούσε ο απαραίτητος χρόνος διαλογισμού, ζύμωσης και ιδεολογικής ανασύνταξης.

Το κίνητρο συγγραφής αυτού του βιβλίου δεν είναι άλλο από την ταπεινή προσπάθεια συνεισφοράς σε έναν διάλογο που πρέπει σιγά σιγά να ολοκληρώνεται έτσι ώστε να ξεκινήσει να παράγει αποτελέσματα, δηλαδή να βοηθήσει να επανακάμψει το εργατικό κίνημα, να επανακτήσει τον επιθετικό του χαρακτήρα, να ανανεωθεί το όραμα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης και να δρομολογηθούν εκείνες οι διεργασίες που θα ωθήσουν την κοινωνία να κάνει ένα μεγάλο βήμα μπροστά.

Όταν τον Σεπτέμβρη του 2008 με έναν τεκτονικό πάταγο πτώχευσε ο αμερικάνικος τραπεζικός κολοσσός Lehman Brothers, ανάγκασε τις -γοητευμένες από το καλπάζoν εκείνη την εποχή νεοφιλελεύθερο δόγμα- κυβερνήσεις, να ανακρούσουν πρύμναν και να προσπαθούν να σώσουν ότι σώζεται χρησιμοποιώντας τα εργαλεία του ξεχασμένου παντοτινού εχθρού: του σοσιαλισμού!
Μέσα σε λίγες εβδομάδες έγιναν δεκάδες κρατικοποιήσεις μεγάλων τραπεζών που τρίκλιζαν, απειλώντας να τροφοδοτήσουν ένα τεράστιο οικονομικό ντόμινο.

Αυτή είναι και η μεγάλη ευελιξία του καπιταλισμού!
Την ίδια στιγμή που το αλόγιστο παιχνιδάκι της χρηματοπιστωτικής “αειφόρου κερδοφορίας” διαλύει την πραγματική οικονομία, τότε ακριβώς, χωρίς ίχνος ντροπής αλλά με περίσσιο θράσος, παρουσιάζονται οι ίδιοι οι δημιουργοί της καταστροφής ως “σωτήρες” και “έμπειροι καπετάνιοι” που θα γλυτώσουν το καράβι από την “κακή συγκυρία”…
Αυτό που κρύβουν όμως και δεν το λένε, είναι πως το κόστος της σωτηρίας, το κόστος της αναχρηματοδότησης των απολεσθέντων τραπεζικών κεφαλαίων, προορίζεται να φορτωθεί στις πλάτες των εργαζομένων, των παιδιών τους και των εγγονών τους, εφόσον αυτοί λυγίσουν τώρα στον εκβιασμό και δεχτούν τον ρόλο του υποζυγίου.
Και αυτό ακριβώς είναι το στοιχείο που ανακηρύσσει σε “ιστορικές” τις στιγμές που ζούμε.

Η πτώση της Lehman Brothers σηματοδότησε πολιτικές εξελίξεις συγκρίσιμες με την πτώση του τείχους του Βερολίνου.
Με μία σημαντική όμως “παράπλευρη απώλεια”: Δεν ξεμπροστιάστηκε μόνο ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά και η σοσιαλδημοκρατία, που σαν μια ύπουλη μαύρη τρύπα, για δεκαετίες ρουφάει το σφρίγος του εργατικού κινήματος και το υπνωτίζει .

Αυτό το εντελώς νέο πολιτικό σκηνικό που δημιουργείται και μάλιστα σε έναν πλανήτη με σημαντικά διαφορετικές γεωπολιτικές ισορροπίες από εκείνες της δεκαετίας του 1980 ή του 2000, σε συνδυασμό με τη συμπίεση προς τα κάτω της μεσαίας τάξης (που θα είναι το μεγάλο θύμα αυτής της κρίσης), αναπόδραστα θα φέρει και την ιδεολογική μαρμίτα σε βρασμό, σε επεξεργασία νέων ιδεών και φυσικά στη δημιουργία νέων ριζοσπαστικών κινημάτων.

Το βιβλίο αυτό, πέρα από το αν καταφέρει ή όχι να παρουσιάσει μια πραγματικά εφικτή πρόταση, πάνω απ’ όλα επιθυμεί να χτυπήσει ένα ξυπνητήρι:

Πρέπει να ολοκληρώσουμε – ή έστω να σκιαγραφήσουμε – μια πρόταση προς την κοινωνία, έτσι ώστε να ξεκινήσουν οι πολιτικές διαδικασίες για την ανατροπή του καπιταλισμού.

Και η πρόταση αυτή δεν πρέπει να περιλαμβάνει μόνο το πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό μοντέλο. Θα πρέπει να περιλαμβάνει επίσης την ανάδειξη του επαναστατικού υποκειμένου που θα κληθεί αναλάβει αυτό τον ιστορικό ρόλο, αλλά και το πώς είναι εφικτό να γίνει αυτό το πολυπόθητο “πέρασμα”.

Είναι πραγματικά αδιανόητο και εξοργιστικό το γεγονός πως ακόμα και όταν η άρχουσα Τάξη, τα έχει κάνει κυριολεκτικά “μαντάρα” όπως τώρα, το 99% να υποτάσσεται στο 1%, χωρίς βούληση, χωρίς σπονδυλική στήλη, χωρίς ίχνος εμπιστοσύνης στη δύναμη της ίδιας της κοινωνίας.
Και στη διαπίστωση αυτή δεν χωράνε ούτε ελαφρυντικά ούτε δικαιολογίες. Οι ευθύνες των αντικαπιταλιστικών πολιτικών δυνάμεων είναι τεράστιες.
Εκείνες που δεν είναι δογματικές είναι ενδοτικές (αυτοπροσδιορίζονται ως “πραγματιστές”). Οι μεν δεν πείθουν και οι δε απογοητεύουν.
Σαν να μην έφτανε αυτό, σπαταλούν το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς τους σε εμφύλιες διαμάχες, μεγαλώνοντας τον αποπροσανατολισμό.

Ένα άλλο αποσυσπειρωτικό στοιχείο είναι το γεγονός πως αρκετές αντικαπιταλιστικές δυνάμεις έχουν σεχταριστικές τάσεις, θεωρώντας δεδομένο πως το γκρέμισμα του καπιταλισμού θα γίνει από κάποιους ταξικά συνειδητοποιημένους εργάτες που δεν έχουν να χάσουν τίποτα άλλο πέρα από τις αλυσίδες τους…
Όλοι οι υπόλοιποι όλο και… κάποιο κουσούρι έχουν!
Οι αγρότες για παράδειγμα δένονται με τη γη τους άρα είναι συντηρητικοί, κάποια φτωχά τμήματα χαρακτηρίζονται “λούμπεν” άρα είναι ξεπουλημένοι, οι μικρομεσαίοι είναι “βαστάζοι” του συστήματος, οι Αριστεροί μικροαστοί είναι “προδότες της Τάξης τους”, οι επιστήμονες έχουν προσωπικές ασφαλιστικές δικλείδες κλπ.
Τώρα, πώς μπορεί κάποιος να πείσει κάποιους άλλους να συστρατευθούν μαζί του, όταν το δηλώνει πως – κατά κανόνα – δεν μπορεί να τους έχει εμπιστοσύνη, είναι άξιο απορίας!

Αντίθετα, αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι ένα πολιτικό σχέδιο που να πείθει και να συσπειρώνει το συντριπτικά μεγάλο τμήμα της κοινωνίας σε μια αντικαπιταλιστική πορεία.

Να αποκτήσει επιτέλους το 99% της κοινωνίας, τη δύναμη να απελευθερωθεί από το 1% που τη δυναστεύει, βαθαίνοντας ταυτόχρονα τη δημοκρατία.

Διάβασε την συνέχεια του βιβλίου στο www.realdemocracy.gr

Κατηγορίες:Uncategorized

Πολιτική ανάλυση του αποτελέσματος των εκλογών της 20ης Σεπτέμβρη 2015.

22 Σεπτεμβρίου 2015 Σχολιάστε

ekloges-9-2015

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 20ης Σεπτέμβρη 2015 ήταν σαφώς αρνητικό για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Από τις 300 έδρες του κοινοβουλίου οι 267 (το 89% !!!) καταλαμβάνονται από κόμματα που έχουν εκδηλώσει την υποταγή τους στην Ευρωελίτ και αναγνωρίζουν το Μνημόνιο ως το προκαθορισμένο πλαίσιο πολιτικών δράσεων.

Το τι θα σημάνει αυτό για τον λαό θα φανεί σύντομα, όταν θα αρχίζουν να εφαρμόζονται στην πράξη οι μνημονιακές επιταγές. Εκεί βέβαια θα δοκιμαστούν και οι αντοχές τόσο του κυβερνητικού σχήματος όσο και των ψευδο-αριστερών βουλευτών που θα πρέπει να λένε μια ατελείωτη σειρά από «ναι» σε όλες τις σφαγές για τις οποίες έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση.

Είναι δεδομένο, πως σε αυτές τις νέες συνθήκες όπως διαμορφώθηκαν από τις εκλογές, η αντίσταση απέναντι σε αυτές τις πολιτικές θα είναι ακόμα περισσότερο δυσχερής. Η εκφρασμένη ψήφος των πολιτών συντριπτικά υπέρ των μνημονιακών κομμάτων θα αποτελέσει το κύριο άλλοθι της χωρίς προηγούμενο καταστολής που θα αντιμετωπίζει η κάθε κοινωνική ομάδα που θα προσπαθεί να αντιπαλέψει τον μνημονιακό οδοστρωτήρα. Όποιος αντιστέκεται θα θεωρείται «αντεθνικό στοιχείο» και θα ισοπεδώνεται.

Παρόλα αυτά, το αποτέλεσμα των εκλογών είναι… αυτό που είναι… και θα πρέπει να αναλυθεί ώστε να εξαχθούν εκείνα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά από τα οποία θα μπορέσουν να βγουν κάποια χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα.

ΑΠΟΧΗ: Ο δουλικός «κανένας».

Το βασικό στοιχείο που χαρακτηρίζει αυτές τις εκλογές, είναι το πρωτοφανές ύψος της μη-ψήφου που «εξέφρασαν» 4,4 εκατομμύρια πολιτών, δηλαδή το 45% των εχόντων το εκλογικό δικαίωμα, δεν το άσκησαν. Σε αυτόν τον αριθμό-ρεκόρ φτάσαμε με την προσθήκη, σε σχέση με τον Γενάρη, επιπλέον 670 χιλιάδων πολιτών οι οποίοι επέλεξαν να μην συμμετάσχουν σε αυτήν την εκλογική διαδικασία.
Το δεδομένο αυτό, που αποτελεί σίγουρα στοιχείο απαξίωσης της αστικής δημοκρατίας, μπορεί να έχει πολλαπλές εξηγήσεις, όπως:

– Εκδηλώνουν την παραδοχή ότι το εκλογικό αποτέλεσμα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για την ζωή τους.

– Βάζουν σε ευθεία διαζευκτική αντιπαράθεση την κινηματική δράση με την εκλογική συμμετοχή.

– Δηλώνουν πως δεν εκφράζονται μέσα από αυτήν την μορφή αντιπροσώπευσης.

– Απαξιώνουν την διαδικασία αφού, ότι και να επιλέξουν, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο, καθότι ούτως ή άλλως οι σημαντικές αποφάσεις παίρνονται «αλλού» και το ελληνικό κοινοβούλιο είναι πλέον απλά μια «υπηρεσία».

– Δεν εκφράζονται από κανέναν πολιτικό σχηματισμό, ή έστω από εκείνους που θα υπήρχε πιθανότητα να κυβερνήσουν, άρα και να έχει αξία η ψήφος τους.

Όσο κι αν κάποιες από αυτές τις απόψεις μοιάζουν βάσιμες, στην ουσία είναι δηλώσεις υποταγής, υποχώρησης και απόσυρσης. Πρόκειται για λαθεμένες αντιλήψεις, τα αποτελέσματα των οποίων πολύ σύντομα θα τα βιώσουν στο πετσί τους. Στην ουσία ανέθεσαν -με τον πιο φτηνιάρικο τρόπο- να εκφράσουν άλλοι την δική τους γνώμη! Πρέπει να καταλάβουν όσοι δεν πήγαν να ψηφίσουν πως, τους αρέσει-δεν τους αρέσει, ψήφισαν κατά 86% υπέρ του Μνημονίου! Η Μέρκελ τους ευχαριστεί θερμά, παρότι κάποιοι μπορεί να θεωρούν τους εαυτούς τους και «επαναστάτες»!

ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ-ΠΟΤΑΜΙ)

Με περίπου 2,5 εκατομμύρια ψήφους, αθροιστικά, είναι αναμφίβολα η μεγαλύτερη κοινοβουλευτική παράταξη, παρά την απώλεια 450 χιλιάδων ψήφων. Μετά μάλιστα την εκκαθάριση της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, η ιδεολογική (αλλά και πολιτική) ομοιογένεια των τεσσάρων σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων είναι υψηλότερη παρά ποτέ.
Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε κάτι ψιλά (30 χιλιάδες ψήφους και είναι το μόνο κόμμα που δεν υπέστη απώλειες από την αποχή), ενώ το Ποτάμι έχασε το 40% της δύναμης του και μετατράπηκε σε έναν ασήμαντο, κυβερνητικά, παίκτη.

Οι απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ (πάνω από 320 χιλιάδες ψήφους) είναι σίγουρα λίγες σε σχέση με όσες θα περίμενε κάποιος ως αποτέλεσμα των οβιδιακών του μεταμορφώσεων. Η μόνη εξήγηση που μπορεί να δοθεί, βασίζεται στην ΠΑΣΟΚική προέλευση του λεγόμενου «κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ», με όλα τα χαρακτηριστικά που αυτή κουβαλάει (ηγετισμός, προσωπολατρία, οπαδισμός, κυβερνητισμός). Ο Τσίπρας μιμείται τον Αντρέα τόσο στη φωνή, όσο και στην ικανότητά του να χειραγωγεί τον λαό με ψεύτικες ελπίδες και συνθήματα.
Στηρίχτηκε απροκάλυπτα κατά την προεκλογική περίοδο από το ντόπιο και το ευρωπαϊκό κατεστημένο. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε άλλωστε το πανίσχυρο και το αποτελεσματικότερο εργαλείο των Ευρωναζί για την επιβολή του Μνημονίου-3. «Κατάφερε» κάτι που ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορούσαν ούτε στον ύπνο τους να καταφέρουν!
Για να τα λέμε όλα όμως, λόγω του αυτισμού όλων των υπολοίπων, ο Τσίπρας έπαιξε μπάλα μόνος του! Οι αντίπαλοί του, ούτε καν κατέβηκαν στο γήπεδο για να τον κοντράρουν, έστω έτσι για τους τύπους…
Να επισημανθεί επίσης πως η επιλεκτική σύμπραξη του Τσίπρα με τον Καμμένο προσθέτει ιδιαίτερα πολιτικά χαρακτηριστικά, «εμπλουτίζοντας» τον ΣΥΡΙΖΑ με παπανδρεϊκά εθνικο-θρησκευτικά λαϊκιστικά στοιχεία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον είναι το νέο ΠΑΣΟΚ, τόσο σε δομή (προσωπικό κόμμα του Τσίπρα) όσο και σε ιδεολογία, σε πρακτικές, σε συμπεριφορές και σε νοοτροπίες. Το «παλιό» έκανε μια χαψιά το «καινούργιο»!

ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ (ΝΔ-ΑΝΕΛ-ΛΕΒΕΝΤΗΣ)

Η Νέα Δημοκρατία «αδειάστηκε» πολιτικά από την άρση της στήριξης της Ευρωελίτ στον Σαμαρά και την μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακό κόμμα. Στην ουσία, δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο ρόλο να επιτελέσει στην πολιτική σκηνή αφού ο Τσίπρας έχει αναλάβει κατά αποκλειστική εργολαβία την εφαρμογή του Μνημονίου. Ούτε φυσικά μπορεί να απεμπολήσει την «ευρωπαϊκή της κατεύθυνση». Οπότε έχει αυτοπαγιδευτεί σε έναν ρόλο «βοηθητικού τροχού» του ΣΥΡΙΖΑ όταν θα δυσκολεύεται αυτός στο να περνάει ένα αντιλαϊκό νομοσχέδιο. Έναν ρόλο από τον οποίο θα είναι πολύ δύσκολο να αποδεσμευτεί.
Είναι τέτοια η πολιτική απαξίωση της ΝΔ που δεν κατάφερε να αποσπάσει από τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε εκείνους τους πολίτες που επλήγησαν άμεσα από την ασυνάρτητη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, όπως με τα capital-controls και την αθέτηση των περισσότερων φορολογικών ελαφρύνσεων που είχε υποσχεθεί.
Αντίθετα «κατάφερε» να χάσει άλλους 200 χιλιάδες ψηφοφόρους!

Οι ΑΝΕΛ του Καμμένου, υπέστησαν ναι μεν μεγάλες απώλειες (το 32% της εκλογικής του βάσης) αλλά κατάφερε να ξαναμπεί στη Βουλή για να αναλάβει κυβερνητικό ρόλο. Δεν θα ήταν παράδοξο, αν ο Καμένος αποτελέσει τον καταλύτη της διάσπασης μιας χωρίς στρατηγική πλέον Νέας Δημοκρατίας, με την προσχώρηση στους ΑΝΕΛ κάποιων «ορόφων της δεξιάς πολυκατοικίας»!

Το νεο-εισαγόμενο «φρούτο» στη Βουλή είναι το τηλε-προϊόν «Ένωση Κεντρώων» του τηλε-προφήτη Βασίλη Λεβέντη, ενός λομπίστα για όλες τις δουλειές, που επαγγέλλεται την «ηθική» ενώ ο ίδιος έκανε περιουσία πουλώντας το πειρατικό κανάλι του στον Κουρή, όταν το Σύστημα «έδενε τα σκυλιά με τα λουκάνικα»… Μεγάλος θαυμαστής της Μέρκελ την οποία έχει χαρακτηρίσει και «ευεργέτη» της χώρας!
Το χαρτί που τον βοήθησε να μπει στην Βουλή ήταν αυτό της δυνατότητας να συνεργαστεί σαν «μπαλαντέρ» με όποια πλειοψηφία κι αν έβγαινε από τις κάλπες.
Η αλήθεια είναι πως με αυτήν την επιλογή, ο «σοφός» λαός έβαλε το κερασάκι στην τούρτα του κοινοβουλευτικού τσίρκου που θα κάνει νούμερα στην πλάτη του, για μερικά χρόνια από σήμερα…

ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ (ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ)

Το ναζιστικό μόρφωμα, είναι σε συνεχή συρρίκνωση από το 2012 που πρωτομπήκε στο κοινοβούλιο. Από τις 440 χιλιάδες, έπεσε τώρα στις 380 χιλιάδες οπαδούς, αλλά σίγουρα καταφέρνει με την παρουσία του να συκοφαντεί τον πυρήνα του πολιτισμού της χώρας μας.
Παρά την φίμωση της Χρυσής Αυγής από τα Μέσα και τις καθυστερημένες δικαστικές διώξεις εναντίον της(όταν πια είχε βγει το φίδι από το αβγό του) παρέμεινε τρίτο κόμμα και αποτελεί πλέον το μόνο δεξιό αντιμνημονιακό κόμμα στη Βουλή, κάτι που σίγουρα θα της προσδώσει νέα δυναμική ανάπτυξης ενόψει των λαϊκών αντιδράσεων ενάντια στα επερχόμενα μνημονιακά μέτρα.

ΚΚΕ (ΚΚΕ…)

Το ΚΚΕ αποτελεί μια πάρα πολύ ειδική περίπτωση, τόσο στην ελληνική πολιτική σκηνή, όσο πιθανώς και στην παγκόσμια! Είναι αυτό που λένε μια «μοναδικότητα»! Αρνείται να κάνει πολιτική και επιμένει πως ο Α’ Γραμματέας του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ είναι ο μόνος μύστης ενός κάποιου Ευαγγελίου, με μόνο σκοπό την διδασκαλία του στις εργατικές μάζες…
Σε αυτές τις εκλογές κατέβηκε με το σύνθημα: «Εμείς δεν είμαστε αντιμνημονιακοί, είμαστε αντικαπιταλιστές!». Μάλιστα επιχειρηματολόγησε ενάντια στην αλλαγή νομίσματος για όσο καιρό θα έχουμε καπιταλισμό και προσπάθησε (ανιστορήτως) να τεκμηριώσει την εξίσωση [Καπιταλισμός=Μνημόνιο]. Ουσιαστικά είπε στον λαό με άλλα λόγια «Για όσο καιρό θα έχουμε καπιταλισμό, θα τρώτε Μνημόνια και ξερό ψωμί»!
Κατηγόρησε όλες τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς ως «τσιράκια του Συστήματος», απέκλεισε κάθε ιδέα για την οποιαδήποτε συμμαχία με αυτές, έστω και για ένα μίνιμουμ αντιμνημονιακό πρόγραμμα, απομονώθηκε για άλλη μια φορά, αυτοϊκανοποιούμενο σε ποσοστά που δεν συνάδουν με το πλεονέκτημα που είχε ως το μόνο κόμμα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς που δεν ετρώθη από την μνημονιακή κωλοτούμπα του Τσίπρα. Το μότο: «Τους δοκιμάσατε όλους, τώρα διαλέχτε εμάς» δεν φάνηκε πειστικό.
Παρά την προσπάθεια να κινητοποιήσει στο μέγιστο τον κομματικό του μηχανισμό, τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά, καθότι έχασε άλλους 37 χιλιάδες ψηφοφόρους. Αποτελεί ενδεικτικό στοιχείο της λανθασμένης πολιτικής κατεύθυνσης προς την οποία η ηγεσία του ΚΚΕ πηγαίνει το κόμμα, το γεγονός ότι από τις 520 χιλιάδες ψήφους που πήρε το 2009 (πριν τα Μνημόνια) κατέληξε σήμερα –με ξεφωνημένο τον ΣΥΡΙΖΑ- να έχει πέσει στις 300 χιλιάδες, δηλαδή να καταγράφει απώλεια του 43% της δύναμής του, σε μια από τις δυσκολότερες στιγμές μεταπολεμικά, της εργατικής τάξης!
Θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει ότι η συμπεριφορά του ΚΚΕ είναι ένα θέμα (ένα πρόβλημα, ένα «κουσούρι»…) με το οποίο θα πρέπει να συνηθίσει να ζει με αυτό, το λαϊκό κίνημα! Το σίγουρο είναι πως σε τέτοιες χαλεπές στιγμές, το να παραμένουν εγκλωβισμένες δυνάμεις σε ένα κόμμα που δεν κάνει τίποτα άλλο παρά μάχες οπισθοφυλακών ενάντια στις άλλες δυνάμεις τις Αριστεράς, αν μη τι άλλο αυξάνει την απογοήτευση και ως εκ τούτου την υποχώρηση και την αποχή.
Ο προβοκατόρικος ρόλος της ηγεσίας του ΚΚΕ πρέπει να γίνει αντιληπτός από τα ίδια του τα μέλη ώστε να προσπαθήσουν φέρουν το κόμμα πίσω στον πολιτικό στίβο, δίπλα-δίπλα με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, στις μάχες του Σήμερα. Ας διατηρήσει ενδόμυχα τις όποιες μακροπρόθεσμες οραματικές επιδιώξεις του. Αυτή η μανία του ΚΚΕ να ανάγει ως λύση όλων των προβλημάτων την «ΛαΪκή Εξουσία» και την ανατροπή του καπιταλισμού, είναι μια «παιδική ασθένεια» που ξεκόβει το ΚΚΕ από τον κόσμο που έχει αγωνίες για το σήμερα και όχι για να προετοιμάσει τις συνθήκες για την Επανάσταση. Ο απομονωτισμός αυτός έγινε εμφανής τόσο κατά την εξέγερση της νεολαίας ενάντια στην αστυνομική βία το 2008, όσο και με την απόφαση του ΚΚΕ να μην στηρίξει το ΟΧΙ του λαού στο δημοψήφισμα, χάνοντας έτσι οριστικά το δικαίωμα να το επικαλείται.
Ένα μεγάλο σφάλμα που κάνει το ΚΚΕ, είναι ότι νομίζει πως μπορεί να πλασαριστεί ως δήθεν «καθαρό», ενώ όλοι ξέρουν ότι δεν είναι. Μιλάει για χρυσόψαρα, ενώ δεν θα έπρεπε να μιλάει, καθότι όλοι όσοι δεν είναι «χρυσόψαρα» ξέρουν τα τεράστια ιστορικά λάθη του ΚΚΕ και τις προδοσίες που έχει κάνει σε βάρος του λαού, ιδιαίτερα τα τελευταία 75 χρόνια. (Τι να μας πει τώρα η Συμφωνία των Βρυξελλών, μπροστά σε αυτή της Βάρκιζας -για παράδειγμα.)
Το ΚΚΕ πρέπει να επανέλθει στην πραγματικότητα και να πάψει να αυτοϊκανοποιείται με τις δήθεν «αγνότητες» και τις μοναχικές ανούσιες περατζάδες Ομόνοια – Σύνταγμα.
Έχει αρχίσει πλέον να παγιώνεται στον κόσμο η πεποίθηση πως αυτή η «παράξενη» συμπεριφορά της ηγεσίας του ΚΚΕ, δεν έχει άλλο περιεχόμενο από εκείνο της διαιώνισης της είσπραξης των «καπιταλιστικών» κομματικών επιδοτήσεων… μέχρι να «ωριμάσουν οι συνθήκες» και να γίνει η Ελλάδα το πρώτο και μοναδικό κομμουνιστικό κράτος…
Μέχρι τότε: ΕΥΡΩ, ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ!

ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ (ΛΑΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΕΠΑΜ κ.α.)

Σε αυτό το τμήμα της πολιτικής σκηνής, υποτίθεται ότι ο λαός θα εναπόθετε τις ελπίδες του για να πραγματώσει την πεντακάθαρη θέληση του, όπως την εξέφρασε τον Ιούλη με εκείνο το μεγαλειώδες ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα.
Αντιθέτως συνέβησαν πράγματα, που αν δεν είναι αποτέλεσμα πολιτικού εγκλήματος, είναι αποτέλεσμα πολιτικού αυτισμού.

Πρώτο βασικό και κύριο λάθος:
Θεωρήθηκε δεδομένο ότι το μεγαλύτερο μέρος (περίπου όλο) του λαού που ψήφισε ενάντια στο Μνημόνιο τον Ιούλη, θα έψαχνε να βρει έναν αντιμνημονιακό φορέα για να τον ψηφίσει τον Σεπτέμβρη.
Αυτό δημιούργησε την εντύπωση πως θα αρκούσε να ανοίξεις ένα «μαγαζάκι», ένα «κουτουκάκι», να έβαζες και ένα «ΟΧΙ» στη μαρκίζα και αμέσως θα γέμιζε από πελατεία, η οποία όντας άφθονη, θα έφτανε για όλους ώστε να μπουν -άλλος εύκολα άλλος δύσκολα- στη Βουλή!
Αυτό ήταν τεράστιο λάθος!
Ο κόσμος ψάχνει να βρει λύσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ή για αυτά που φοβάται πως θα κληθεί να αντιμετωπίσει άμεσα. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα προβλήματα απειλούν την αξιοπρεπή επιβίωση των ίδιων και της οικογένειας τους. Προφανώς οι ηγέτες της Αριστεράς, αυτή την κατάσταση φαίνεται πως κάπου την έχουν ακούσει, αλλά δεν την ζουν σε πρώτο πρόσωπο!
Σε αυτές τις ακραίες συνθήκες είναι φυσιολογικό οι περισσότεροι να στηρίζουν κάποιον μόνο όταν αυτός μπορεί να κάνει κάτι, δηλαδή να κυβερνήσει! Αφού μόνο αυτοί έχουν την δυνατότητα να βελτιώσουν την καθημερινότητα τους και το άμεσο μέλλον τους. Οι άλλοι απλά υπόσχονται ότι… θα κάνουν κάτι καλό, όταν θα γίνουν κυβέρνηση… Ο κόσμος είναι σε πανικό, έχει χορτάσει από υποσχέσεις και κωλοτούμπες. Θέλει άμεσα αποτελέσματα. Επιλέγει διακυβέρνηση και όχι αντιπολίτευση.
Και αντί όλη η κουβέντα να επικεντρωθεί σε αυτό ακριβώς το κρίσιμο ζητούμενο, το πώς δηλαδή θα δημιουργηθεί ένα ισχυρό Μέτωπο του ΟΧΙ, που να εμπνέει την εμπιστοσύνη ότι θα έχει το απαραίτητο μέγεθος για να πάρει το τιμόνι της χώρας στα χέρια του, έγινε μια απροκάλυπτη προσπάθεια ανάδειξης μικροδιαφορών, έτσι ώστε να τα «μη τα βρουν» και να παραμείνει ο καθένας με το «μαγαζάκι» του…
Και εδώ είναι που μπαίνει και το ζήτημα της ανοιχτής κοροϊδίας! Δεν έχεις το δικαίωμα να αναφέρεσαι στην εκπροσώπηση του 62% των γενναίων πολιτών που είπαν ένα ΟΧΙ σε αφόρητες συνθήκες πίεσης και ταυτόχρονα να βάζεις ως στόχο ένα ελάχιστο ποσοστό, απλά και μόνο για να μπεις στη Βουλή!
Στο Μέτωπο αυτό, φυσικά και θα είχε θέση και ένα «φυσιολογικό» (μη-σεχταριστικό) ΚΚΕ, αλλά κάτι τέτοιο προς το παρόν ανήκει στα όρια της φαντασίας, αφού εδώ που τα λέμε το ΚΚΕ είναι σε τέτοια ιδεολογική σύγχυση που αποφάσισε να μην στηρίξει το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα…
Αντί λοιπόν επί του ουσιώδους – δηλαδή να χτιστεί το ευρύ και ισχυρό Μέτωπο- η συζήτηση περιστράφηκε σε ανουσιολογίες, όπως για το πώς θα λέγεται η Δραχμή, αν θα υποτιμηθεί 25% ή 35%, αν θα φύγουμε από το ευρώ πριν πάμε στην Δραχμή, πόσο κακά είναι τα IOUs και αν θα φύγουμε από την Ευρώπη αμέσως ή λίγο αργότερα!!!
Μιλούσαν δηλαδή και επιχειρηματολογούσαν για πράγματα που δεν αφορούσαν κανέναν άλλο εκτός από οικονομολόγους και μάλιστα σε θεωρητικό επίπεδο, αφού με 3, με 5 ή με 10% ούτε από την ευρωζώνη φεύγεις, ούτε από την ΕΕ!
Αποτέλεσμα αυτής της ατολμίας, του εμπαιγμού και της ηττοπάθειας ήταν μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του ΟΧΙ να στραφούν είτε στην αποχή είτε σε μινιμαλιστικές επιλογές, όπως στο ποιος θα τον σφάξει πιο γλυκά με το Μνημόνιο…

Τα σημαντικότερα φάουλ που έκαναν οι τρεις βασικοί σχηματισμοί που θα έπρεπε να χτίσουν το Μέτωπο του ΟΧΙ ήταν:
ΛΑΕ:
Έδειξε ηγεμονισμό και θεώρησε πως αποτελούσε τον μόνο σημαντικό (ή και αποκλειστικό!) πόλο του ΟΧΙ. Απέφυγε να κάνει έστω και κάποιες στοιχειώδεις δημοκρατικές διαδικασίες ή εκλογές Οργάνων. Η ηγεσία αυτοδιορίστηκε αδιαφορώντας για την κατάσταση αμφισβήτησης των ηγεσιών που οπωσδήποτε βίωσαν όλοι οι άνθρωποι της Αριστεράς που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ ή και οι ανένταχτοι. Οι συμμαχίες ή οι αποχωρήσεις μαθαίνονταν από το δίκτυο ή από φήμες… Πρόσωπα, που αποτέλεσαν δομικά στοιχεία των μηχανισμών που επέτρεψαν την αυτενέργεια και τελικά την προδοσία του Τσίπρα, αυτοανακηρύχτηκαν σε «ηγέτες» και άρχισαν και οι ίδιοι να αυτενεργούν , στο όνομα του ότι «δεν υπάρχει χρόνος για δημοκρατία»…

ΑΝΤΑΡΣΥΑ:
Παρότι έγινε μια προσπάθεια συμφωνίας με την ΛΑΕ, υπήρχε από τις προηγούμενες μέρες μια διάχυτη τάση απαξίωσης από τη μεριά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ των αποχωρήσαντων από τον ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας «ΟΧΙ στο Μνημόνιο», γιατί είχαν λέει αποδεχτεί την Συμφωνία του Φλεβάρη, άρα δεν ήταν και …τόσο κατάλληλοι για μια συμμαχία με την «άσπιλη κι αμόλυντη» ΑΝΤΑΡΣΥΑ… Άποψή μου είναι πως αυτές οι αιτιάσεις ήταν προσχηματικές γιατί υπήρχε το κίνητρο της αυτόνομης εισόδου στη Βουλή, αν και θεωρώ πως η τελική ευθύνη για την αποτυχία της σύμπραξης -που από τη μεριά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ επενδύθηκε με «αντι-ΕΕ και αντικαπιταλιστική» σάλτσα- οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αλαζονική στάση της ηγεσίας ΛΑΕ. Μέσα σε αυτό το κλίμα, διασπάστηκε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ! Επίσης φάνηκε να είναι κάθετα αρνητική στην συνύπαρξη της με το ΕΠΑΜ.

ΕΠΑΜ:
Μετά την αποτυχημένη προσπάθεια σύμπραξης με την ΛΑΕ και λίγες μέρες πριν τις εκλογές ο Γραμματέας του ΕΠΑΜ Δ.Καζάκης δημοσίευσε ένα κατάπτυστο συκοφαντικό και συνωμοσιολογικό κείμενο ενάντια στον Γ.Βαρουφάκη και στην Ζωή Κωνσταντοπούλου, την οποία όμως, όπως ο ίδιος παραδέχεται, είχε αρχικά προσεγγίσει για να συνεργαστεί με το ΕΠΑΜ! Αυτή ήταν μια πράξη που σίγουρα έβλαψε όλους και πάνω απ’ όλα το ίδιο το ΕΠΑΜ.

Με αυτά και με ετούτα λοιπόν, το Μέτωπο δεν αξιώθηκε να πραγματοποιηθεί και κατά συνέπεια ο πήχης μπήκε τόσο χαμηλά που… σχεδόν κανείς δεν ασχολήθηκε να μάθει περεταίρω λεπτομέρειες…

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ

Οι εκλογές αυτές επιβλήθηκαν εφαρμόζοντας ένα ευρω-σχέδιο εκκαθάρισης της Βουλής από τα στοιχεία που θα μπορούσαν να απειλήσουν την μνημονιακή παντοδυναμία και την πρωθυπουργία του καλύτερου «πολυεργαλείου» της Ευρωελίτ, τον Τσίπρα.

Τις εκλογές αυτές τις κέρδισε ο Τσίπρας τόσο γιατί στηρίχτηκε από την ευρωπαϊκή και την ντόπια ολιγαρχία, όσο και γιατί ουσιαστικά δεν είχε σοβαρό αντίπαλο. Ήταν τόσο «σικέ το ματς» που θα μπορούσε κάποιος να συμπεράνει πως…κανείς δεν ήθελε να μην νικήσει ο Τσίπρας…

Το ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ έμεινε χωρίς ουσιαστική έκφραση, αφού οι ηγεσίες των αντιμνημονιακών κομμάτων αποδείχτηκαν κατώτερες των περιστάσεων, με αποτέλεσμα οι εκλογείς να πάρουν την απόφασή τους με κριτήριο «το μη χείρον» για την αντιμετώπιση των άμεσων προβλημάτων τους ή να κάνουν αποχή λόγω απογοήτευσης.

Η αποτυχία για μόλις 7 χιλιάδες ψήφους να μην μπει στην Βουλή η ΛΑΕ, είναι μια πικρή εμπειρία που ο χώρος αυτός την έχει βιώσει και πάλι το 1996 όταν για περίπου τόσες ψήφους είχε μείνει ο ΣΥΝ απέξω.

Όπως και τότε, με ακόμα πιο φρέσκες ιδέες, θα πρέπει να κάτσουμε κάτω και τώρα, για να χτίσουμε μίαν ενιαία, σύγχρονη, δημοκρατική, κινηματική, απελευθερωτική Αριστερά.

Κατηγορίες:Πολιτικά
Liberation Popular

Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες, γιατί γράψανε πως σου ρίξανε στα πόδια. Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου ε;

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ

Δημήτρης Βουζουναράς

Άνεμος Αντίστασης

Δημήτρης Βουζουναράς

Lefteria

Στό μυαλό είναι ο στόχος το νού σου