Archive

Archive for the ‘Πολιτικά’ Category

Περί εκλογικών συστημάτων.

10 Ιουλίου 2016 Σχολιάστε

vouli-mas-enoni
Με την ευκαιρία της πρωτοβουλίας που πήρε ο επιτετραμμένος των €-ναζί στη χώρα (προφανώς για να προωθηθούν καλύτερα τα σχέδια των αποικιοκρατών, οι οποίοι εδώ και 4 χρόνια απαιτούν «ευρύτερες κυβερνητικές συνεργασίες») βρίσκω την ευκαιρία να πω λίγα λόγια για τα εκλογικά συστήματα ώστε να αναδειχτεί το προφανές, πως δηλαδή κανένα εκλογικό σύστημα δεν μπορεί να οδηγήσει σε Δημοκρατία, παρά μόνο σε μια καρικατούρα αυτής.
Να ξεκαθαρίσω απ’την αρχή πως ως εκλογικά συστήματα μπορούν να θεωρηθούν μόνο δύο:
Α) η απλή αναλογική,
Β) το πλειοψηφικό σύστημα.
Όλα τα υπόλοιπα (ενισχυμένη αναλογική, μπόνους, μικτά συστήματα κλπ) δεν είναι εκλογικά συστήματα, αλλά καλπονοθευτικά συστήματα.
Στην Ελλάδα -σταθερά και κατά κανόνα- τα κοινοβούλια εκλέγονται με καλπονοθευτικά συστήματα – και πιθανώς γι’αυτό να φτάσαμε την απόλυτη κατάντια, της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας. (Αυτά τα συστήματα οι υποστηρικτές τους λένε πως …δημιουργούν πολιτική σταθερότητα!!! Προς το γκρεμό…)
Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι πολιτικά σταθερή, μαγειρεύοντας τους αριθμούς. Απόδειξη αυτού είναι το γεγονός πως μέσα σε έξι χρόνια που εφαρμόστηκε το καλπονοθευτικό σύστημα του «μπόνους 50», έγιναν πέντε (5!) φορές βουλευτικές εκλογές!

Απλή αναλογική.
Στην απλή αναλογική υποτίθεται πως αντιπροσωπεύεται με αναλογικό τρόπο η δύναμη των πολιτικών δυνάμεων της κοινωνίας, στο κοινοβούλιο.
Και ενώ αυτό ακούγεται σωστό, στην πράξη αποδεικνύεται πως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Όπου έχει εφαρμοστεί η απλή αναλογική, με όριο εισόδου ή χωρίς όριο (χαρακτηριστικό παράδειγμα για «χωρίς όριο» η Ιταλία από το 1946-1995) δημιουργούνται μικρά «κόμματα-σούπερ-μάρκετ», που μπαίνουν στο κοινοβουλευτικό «ράφι», έτοιμα να συνεργαστούν με τον οποιονδήποτε, αρκεί να πάρουν μέρος στη νομή της εξουσίας. Κόμματα δηλαδή τύπου Ποτάμι, ΑΝΕΛ, Λεβέντη, ΔΗΜΑΡ κ.ο.κ.
Μέσα από τον παραμορφωτικό μηχανισμό των κομμάτων, στην πραγματικότητα γεννιέται ένα τέρας διαπλοκής και συναλλαγής.
Το ότι η Αριστερά έχει κάνει «ιδεολογική σημαία» (τρομάρα της) την απλή αναλογική, είναι ακόμα μια απόδειξη της αδυναμίας της να επεξεργαστεί πραγματικά ριζοσπαστικές ιδέες και ότι το μόνο που την ένοιαζε (και συνεχίζει να την νοιάζει…) ήταν απλά να κατακτήσει περισσότερες έδρες στο αστικό κοινοβούλιο.

Πλειοψηφικό
Στο πλειοψηφικό, η επικράτεια διαιρείται σε μικρές ισοπληθυσμιακές μονοεδρικές περιφέρειες, τόσες όσες είναι και οι προς διανομή έδρες.
Με αυτόν τον τρόπο η κάθε περιφέρεια εκλέγει μόνο έναν βουλευτή, ο οποίος είναι και ο εκπρόσωπος της στο κοινοβούλιο.
Το σύστημα αυτό λειτουργεί αξιοπρεπώς σε συνθήκες defacto δικομματισμού. Σε διαφορετικές περιπτώσεις ή σε συνθήκες ανάπτυξης τοπικιστικών νοοτροπιών, τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν διαλυτικά (χαρακτηριστικότερο των παραδειγμάτων το Ηνωμένο Βασίλειο).
Επίσης με το πλειοψηφικό σύστημα, είναι πολύ εύκολο να αναπτυχθούν «βαρονίες» και για να γίνει σαφές, ας πήγαινε να βγάλει κάποιος άκρη με τα …βαφτιστήρια του Μητσοτάκη σε μια υποτιθέμενη μονοεδρική στα Χανιά!
Έτσι λοιπόν γίνεται σαφές πως δεν μπορεί να υπάρξει ένα κάποιο εκλογικό σύστημα που να εγγυάται την δημοκρατία, καθότι δημοκρατία και κοινοβούλιο είναι δύο έννοιες διαμετρικά αντίθετες!
Η μόνη σοβαρή κατεύθυνση για την αναζήτηση ενός δρόμου πραγματικής δημοκρατίας είναι η επεξεργασία μιάς λειτουργικής πρότασης πολιτικού συστήματος χωρίς την ύπαρξη κοινοβουλίου αλλά με την όσο το δυνατόν αμεσότερης συμμετοχής των πολιτών.

Γιαυτό, η συμμετοχή μου στον διάλογο για τον εκλογικό νόμο της κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας» θα περιοριστεί σε μία μόνο πρόταση:
Στο κοινοβούλιο να εκλέγονται τόσοι βουλευτές, όσοι αντιστοιχούν στο ποσοστό των εγκύρων ψήφων.
Αν δηλαδή υπάρξει 40% [Αποχή/Άκυρα/Λευκά] τότε ο αριθμός των βουλευτών να μην είναι πάλι 300 όπως γίνεται σήμερα, αλλά μειωμένος κατά 40% δηλαδή να εκλέγονται συνολικά μόνο 180 βουλευτές.
Να δίνεται δηλαδή η δυνατότητα να μην στέλνει κανέναν βουλευτή στην Βουλή αυτός που απαξιώνει με τη στάση του το αστικό κοινοβούλιο και αποστασιοποιείται από ετούτον τον κωμικοτραγικό τρόπο αντιπροσώπευσης.
Για μια σχηματική περιγραφή του προτεινόμενου τρόπου διακυβέρνησης με Πραγματική Δημοκρατία, μπορείτε να δείτε αυτό το βιντεάκι.
Για περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο «Πραγματική Δημοκρατία – Από την υποταγή στην απελευθέρωση» εδώ.

Κατηγορίες:Πολιτικά

Μια προδομένη χώρα, παραδομένη στο έλεος των €ναζί.

24 Μαΐου 2016 Σχολιάστε

pleonasma

Μετά την ολοκληρωτική παραχώρηση της κυριαρχίας επί του συνόλου της Δημόσιας περιουσίας για να την διαχειρίζονται όπως βολεύονται οι €ναζί, η 4η κατά σειρά κυβέρνηση προδοτών, βρίσκεται κυριολεκτικά υπό την αίρεση των νέο-αποικιοκρατών.

Γράφω αυτό κείμενο, επίτηδες πριν να λήξει η συνεδρίαση του σημερινού eurogroup, καθότι όποιες αποφάσεις και να παρθούν σε αυτό, το ουσιαστικό αποτέλεσμα δεν πρόκειται να μεταβληθεί.

Αυτή, όπως και οι επόμενες και οι προηγούμενες «κυβερνήσεις» του ίδιου φυράματος, θα απολύονται από τα αφεντικά τους με μιαν απλή καθυστέρηση της καταβολής μιας δόσης ή με την μείωση του ύψους αυτής, όταν οι €ναζί θα κρίνουν ότι μπορούν να βρουν μιαν αποδοτικότερη (για τους ίδιους φυσικά) λύση.

Ο τρομοκρατημένος λαός, βομβαρδιζόμενος από εικόνες «Βενεζουέλας», θα πιάνεται από τα μαλλιά του και από τα παπάρια του κάθε απατεωνίσκου νέο-σωτήρα «της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας». Για όσους όμως αντιδρούν, θα υπάρχουν πάντα «τα σώματα προστασίας του πολίτη», τα οποία μάλιστα, ο «αριστερός ηγέτης» (τρομάρα του…), ανέδειξε προχτές στη Βουλή ως «την χρίζουσα περισσότερης προστασίας, κοινωνική ομάδα της χώρας» (!!!) και γι’ αυτό  πρέπει αυτοδικαίως σε αυτούς να πάει το μεγαλύτερο μέρος του περισσεύματος από την ανεξέλεγκτη αφαίμαξη των πολιτών.

Ειρήσθω εν παρόδω, προχτές ο Τζίφρας έδωσε άλλο ένα ρεσιτάλ ξεφτίλας, όταν ούτε λίγο  ούτε πολύ, κατηγόρησε τη Ντόρα πως… του έκλεψε την ιδέα για το Υπερ-ταμείο, το… 2012! Έχει φτάσει πλέον να μην διαφωνεί με τους ακραίους νέο-φιλελεύθερους επί της ουσίας, αλλά… απλά και μόνο για την πατρότητα των εκτρωμάτων που τον βάζουν να σερβίρει!

Άξιος ο μισθός του!

Η ουσία όμως είναι πως η χώρα βαδίζει προς την διάλυση, έχοντας πλέον απωλέσει, τόσο την κυριαρχία των δημοκρατικών θεσμών, όσο και την διαχείριση της δημόσιας περιουσίας.

Η πορεία που έχει χαραχτεί για την Ελλάδα, είναι να γίνει ένα αδειανό και κουρελιασμένο πουκάμισο.

Μέχρι να μπορέσουν να μετατρέψουν οι €ναζί την οικονομική τους σαπουνόφουσκα* σε υλικά αγαθά (σε λιμάνια, αεροδρόμια, ΔΕΗ, νερό, νοσοκομεία, σχολεία κλπ) θα μας έχουν «με τα σωληνάκια», έως ότου πάρουν και την τελευταία σταγόνα αίματος από την χώρα.

Με τον άλφα ή με τον βήτα τρόπο (έχοντας κάνει τα πλάνα τους και τα κουμάντα τους) θα ορίσουν το πότε θα προγραμματιστεί η οριστική διάλυση της χώρας. Αυτό θα καθοριστεί από την χρονιά που θα τοποθετήσουν ως το όριο της «περιόδου χάριτος» (τα… σωληνάκια που λέγαμε δηλαδή). Η κυριαρχούσα πρόταση είναι τα μαζέψουν όλα κάτω από το χαλί ως το 2040, οπότε και θα κληθούμε να πληρώνουμε περίπου το 60% του ΑΕΠ κάθε χρονιά για τοκοχρεολύσια… (καλά κρασά).

Η ειδοποιός διαφορά, σε σχέση με το 2016, θα είναι πως το 2040 δεν θα έχουμε τίποτα άλλο να ξεπουλήσουμε για να πάρουμε ένα νέο «πρόγραμμα δανειακής εξυπηρέτησης».

Αυτήν την προοπτική είναι αναμενόμενο πως ο Τζίφρας, ο Καημένος και ο Ευκοιλίδης θα την παρουσιάσουν ως « μια μεγάλη εθνική επιτυχία» και ως το εφαλτήριο μεγάλης ανάπτυξης (της τσέπης τους προφανώς, από τις «νόμιμες» μεσιτικές προμήθειες για τα ξεπουλήματα). Καλύτερες μέρες έρχονται (για αυτούς, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους και τα δισέγγονά τους, σε κάποια άλλη εξωτική χώρα).

Αυτή σε γενικές γραμμές είναι η προβλεπόμενη πορεία της χώρας και όποιος δεν την βλέπει, μάλλον εθελοτυφλεί. Αντί να σπουδάζει τα παιδιά του, καλύτερα να τους μαθαίνει καλό κολύμπι, γιατί σε λίγα χρονάκια μάλλον θα πρέπει να λαθροπερνάνε την Αδριατική κολυμπώντας.

Το ίδιο το ΔΝΤ παραδέχεται πως όλες εκείνες οι κουβέντες που έγιναν το 2012 για μιαν υποχώρηση του χρέους κάτω από το 120% έως το 2022 ήσαν απλές ηλιθιότητες. Τώρα μάλιστα λέει πως αν δεν γίνει ένα γενναίο κούρεμα του χρέους άμεσα, τότε αυτό θα τείνει μεσοπρόθεσμα να φτάσει γύρω στο 250%.

Οι υπόλοιποι όμως €ναζί, απορρίπτουν αυτήν την προοπτική και αντιπροτείνουν το μάζεμα «κάτω από το χαλάκι» ως «εναλλακτική μορφή απομείωσης του χρέους», ώστε να προλάβουν μέχρι το 2040 να ξεκοκαλίσουν ότι ξεκοκαλίζεται.

Το ΔΝΤ και οι Αμερικάνοι δεν αντιδρούν στους €ναζί τόσο για το οικονομικό ζήτημα, όσο για το γεωστρατηγικό, καθότι θεωρούν πως η προγραμματισμένη διάλυση της Ελλάδας δεν είναι μια απόλυτα ελεγχόμενη από αυτούς διαδικασία, πόσο μάλλον τώρα που βρίσκονται σε εξέλιξη μια σειρά από εκρηκτικά φαινόμενα στην γύρω περιοχή.

Με αυτά και μ’ αυτά, φτάσαμε εδώ που φτάσαμε… και κοιτώντας πίσω μας με μια ιστορική ματιά, γίνεται προφανές πως η βασική αιτία που οδήγησε σε ετούτα τα τραγικά αποτελέσματα είναι η έλλειψη μιας ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Με μια Πραγματική Δημοκρατία θα ήταν εντελώς αδύνατον να καταλήξουμε σε αυτήν την άθλια και αναξιοπρεπή θέση, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν θα υπήρχαν επαγγελματίες πολιτικοί, κομματικά μαντριά και το αντικοινωνικό Μεγάλο Κεφάλαιο.
Πρέπει αυτή η πρόταση για μια Πραγματική Δημοκρατία, να διαδοθεί, να επεξεργαστεί, να εμπλουτιστεί, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ώστε να δούμε τι μπορεί ακόμα να σωθεί.

Κάθε μέρα που περνάει χωρίς να γίνεται κάτι προς αυτή την κατεύθυνση, αν προσέξεις καλά, θα ακούς στο βάθος ένα: «τικ-τακ, τικ-τακ».

Και δεν θα είναι ένα κανονικό ρολόι…

Σημείωση:

(*) Σήμερα ανακοινώθηκε από την Moodys, πως τα εκτεθειμένα ομόλογα που κατέχει η Deutsche Bank υποβαθμίστηκαν δύο μόλις σκαλάκια πάνω από την κατηγορία «σκουπίδια»! Κάποιοι λένε πως αυτά ανέρχονται σε δυό-τρεις δεκάδες ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ευρώ! Μωρέ μπράβο «σαπουνόφουσκα» που έχουν φτιάξει τα €ρωναζάκια!

Κατηγορίες:Πολιτικά

Αυταρχικό Κράτος: Ο νόμιμος νταβατζής, με τους πολίτες σε ρόλο ξεφτιλισμένης πουτάνας.

13 Μαΐου 2016 Σχολιάστε

kotopolites

Από το αστυνομικό δελτίο:

Στις 20 Αυγούστου 2015 εξαρθρώθηκε στην Μύκονο ένα κύκλωμα πορνείας, όταν και συνελήφθησαν τρία άτομα, τα οποία -κατά την αστυνομία- έκλειναν τα ραντεβού και οργάνωναν τα πάρτι σε βίλες, κότερα και ξενοδοχεία.
Από την παρακολούθηση των τηλεφώνων προέκυψε πως για κάθε κοπέλα (στάρλετ, μοντέλα, πρώην Σταρ Ελλάς κλπ)  η μέση ταρίφα ήταν 700€, εκ των οποίων τα 100€ πήγαιναν στον μαστροπό.
Δηλαδή ο παράνομος νταβατζής απαιτούσε το 14,3% των κερδών που η κοπέλα γαμήθηκε -στην κυριολεξία- να βγάλει. Και ντροπή του!

Ευτυχώς όμως, υπάρχει το Κράτος και μας προφυλάσσει από τέτοιες κακοτοπιές…

Φερειπείν, μπορούμε να διαβάσουμε στο Δελτίο Τύπου του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, μεταξύ των άλλων και το συγκεκριμένο παράδειγμα, από τα όσα σε αυτό συμπεριλαμβάνονται:

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΜΕ ΕΤΗΣΙΟ ΚΑΘΑΡΟ ΚΕΡΔΟΣ 12.000,00 €

ΕΤΗΣΙΕΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ (26,95%) 3.234,00 €
ΦΟΡΟΣ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ 1.928,52 €
ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΗ ΦΟΡΟΥ (100%) 1.928,52 €
ΤΕΛΟΣ ΕΠΙΤΗΔΕΥΜΑΤΟΣ 650,00 €
ΕΙΣΦΟΡΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ 0,00 €
ΤΕΛΙΚΟ ΕΝΑΠΟΜΕΙΝΑΝ ΕΤΗΣΙΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ 4.258,96 €

ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ ΕΝΑΝΤΙ ΑΡΧΙΚΟΥ 35,49%

Έτσι λοιπόν σε έναν «ελεύθερο» (χαχαχα) επαγγελματία που καταφέρνει να βγάλει, με την τρέχουσα κατάσταση που κυριαρχεί στην αγορά, 1000€ το μήνα (και να τα εισπράξει… ένα μικρό θαύμα δηλαδή τέτοιες εποχές…) τελικά μένουν μόλις 355€ το μήνα!!!

Αλλά ο νόμιμος νταβατζής δεν αρκείται σε αυτά!
Από αυτά τα 355€, το 24% (δηλαδή άλλα 85€) επιστρέφουν στον νταβατζή μέσω του ΦΠΑ. Αν μάλιστα υπολογιστούν και οι Ειδικοί Φόροι (σε καύσιμα, ποτά, τσιγάρα, τηλεφωνία, ίντερνετ κλπ) η πραγματική αγοραστική αξία των χρημάτων του μειώνεται ακόμα περισσότερο.
Αν για παράδειγμα βάζει 100€ βενζίνη το μήνα, τα 60€ περίπου είναι ΕΦ.
Στο τέλος δηλαδή, στα χέρια της ξεφτιλισμένης πουτάνας/πολίτη, θα μείνουν –το πολύ- 200€ το μήνα για την αγορά προϊόντων και υπηρεσιών μπας και επιβιώσουν αυτός κι η οικογένειά του!!!
Ο δε ΦΠΑ και οι διάφοροι ΕΦ, εισπράττονται αμισθί, από άλλους συναδέλφους πολίτες/πουτάνες, για λογαριασμό του Μεγάλου Νόμιμου Κρατικού Νταβατζή.

Είναι προφανές λοιπόν, πως μέσα από την υπάρχουσα πολιτική και οικονομική δομή είναι αδύνατον, το κρατικό πουτανάκι να ανακτήσει την ιδιότητα του Πολίτη.

Τέρμα με τις αυταπάτες πως δήθεν κάποιοι άλλοι «καλοί» θα σώσουν την κοινωνία από τους «κακούς».

Είναι αποδεδειγμένο πως το Σύστημα αλέθει σαν μύλος τα πάντα και όποιος και να βγει, σαν βολευτεί στην καρέκλα, θα το υπηρετήσει θέλοντας και μη.
Χρειάζεται ένα νέο πολιτικό σύστημα με νέους κανόνες λειτουργίας της οικονομίας έτσι ώστε να εξυπηρετούνται οι πραγματικές ανάγκες των πολιτών για άμεση παρέμβαση, κοινωνική συμμετοχή, ασφάλεια, ειρήνη και ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους.

Μια κοινωνία απαλλαγμένη από το Μεγάλο Κεφάλαιο και την Κοινοβουλευτική «Δημοκρατία».
Πρέπει να αρχίσει το χτίσιμο μιας Πραγματικής Δημοκρατίας.

Διάβασε δωρεάν το βιβλίο «Πραγματική Δημοκρατία – Από την υποταγή στην απελευθέρωση».
Προσπάθησε να συνεισφέρεις με τις ιδέες σου σε αυτόν τον διάλογο.

Κατηγορίες:Οικονομικά, Πολιτικά

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της μνημονιακής υποταγής.

27 Απριλίου 2016 Σχολιάστε

duru

Πέντε χρόνια μετά το καλοκαίρι του 2010, οι αριβιστεροί του Τσίπρα ανακάλυψαν την «σταδιακή απαγκίστρωση» που τότε προσπάθησε να πουλήσει, ο «άντε και γ@#!$% σ.Κουβέλης».
Ο οποίος έφαγε τα μούτρα του κανονικά, καθότι οι μιζο-δανειστές μας (αφού λαδώνανε το πολιτικό προσωπικό της χώρας για να υπερχρεωθούμε) -αντίθετα με τα ανθρωπάκια που «κυβερνούν» αυτή τη χώρα- έχουν μακροχρόνιο σχέδιο ολικής εκποίησης της δημόσιας και της ιδιωτικής περιουσίας της Ελλάδας και των Ελλήνων.
Μέχρι το 2020 δεν θα υπάρχει οικογένεια που δεν θα χρωστάει στο Δημόσιο. Χρέη που εννοείται πως θα πουλήσει το Δημόσιο στα distress funds για να κατάσχουν τα σπίτια μας.
Σε γενικές γραμμές το σχέδιο μπορεί να σκιαγραφηθεί με την φράση: Θα μας πάνε κωλοφεράτζα μέχρι να ξεκοκαλίσουν ότι ξεκοκαλίζεται και αφού βεβαιωθούν τα ξένα και ντόπια αρπακτικά ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πάρουν, τότε και μόνο τότε θα ρυθμίσουν το «χρέος» (που οι ίδιοι δημιούργησαν), με αντάλλαγμα φυσικά, την άδεια να… βγούμε από το ευρώ –χωρίς δραχμή στη τσέπη.
Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά το «αναγκαστικό δάνειο» οι Γερμανοί ολοκληρώνουν τον κύκλο της υποταγής, με τον «αναγκαστικό δανεισμό».

Στην πορεία αυτή ο Τσίπρας και το λαθραριστερό ασκέρι του, αποτέλεσαν κρίσιμο κρίκο για την επίτευξη των στόχων τους. Γι’ αυτό και στηρίχτηκε από τους «αναγκαστικούς δανειστές» ήδη από το καλοκαίρι του 2014.
Τα πήγαν βέβαια «πολύ καλά» ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στην διαδικασία της «έντεχνης υπερχρέωσης», αλλά χωρίς αυτούς τους αχριστερούς απατεώνες, ούτε λιμάνια, ούτε αεροδρόμια, ούτε οι Δημόσιες Υπηρεσίες θα μπορούσαν να ξεπουληθούν. ( Ο Τζίφρας υπέγραψε το ξεπούλημα του δικτύου διανομής και την αναγκαστική(!) συρρίκνωση της ΔΕΗ στο 50% των σημερινών πελατών της μέχρι το 2020!)
Η μεγαλύτερη ζημιά όμως που έκανε η γελοία αριστερο-δεξιά «κυβέρνηση» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είναι η -σε μεγάλο βαθμό- διάλυση των μηχανισμών αντίστασης του λαού, μετατρέποντας κάποιους μέχρι πρότινος αντιμνημονιακούς αγωνιστές, σε «κουβέληδες» και σε υποταγμένα σκουλήκια που σέρνονται, προσβλέποντας πλέον μόνον στο να μπορέσουν να γευτούν λίγο από το «κυβερνητικό μέλι».
Ότι φάνε, ότι πιούνε κι ότι αρπάξει ο κώλος τους, δηλαδή.
Στην πράξη, ο χώρος των «ότι-να-ναι, αρκεί να ελπίζουμε πως θα τσεπώσουμε» διευρύνθηκε σε σχέση με 10 χρόνια πριν και τώρα συμπεριλαμβάνει –πέρα από ΠΑΣΟΚους και δεξιούς- και όλους τους «αντιμνημονιακούς αγωνιστές» που σήμερα συνεχίζουν να στηρίζουν την δωσίλογη αυτή «κυβέρνηση».
Το επόμενο βήμα είναι φυσικά, να «κυβερνήσουν» όλοι μαζί αγκαλίτσα. Ντάξει, τα «αριστερά τσουτσέκια» θα μας πλασάρουν και λίγα κροκοδείλια αγωνιστικά κουβελο-δάκρυα.

Το καταθλιπτικό σε αυτήν την υπόθεση είναι ότι μένουμε πολύ λίγοι ώστε να μπορέσουμε να ανατρέψουμε τα σχέδια των αρπακτικών. Αντί να δυναμώσει η Αριστερά μέσα από αυτόν τον αγώνα, έχασε έδαφος και γελοιοποιήθηκε. Τόσο ηθικά όσο και σε επίπεδο προσωπικού.
Είναι προφανές πως οι «αριστεροί κλόουν» που στηρίζουν την υπερμνημονιακή αυτή κυβέρνηση, έχουν χαθεί για πάντα από τους αγώνες κι από τους δρόμους.
Είναι πια κουβελοπασόκοι…

Κατηγορίες:Κινηματικά, Πολιτικά

Σταθερότητα: Απ όσα δήλωσε ο Τσίπρας, θα γίνουν -όπως πάντα- τα αντίθετα.

8 Οκτωβρίου 2015 Σχολιάστε

colombo

Η νέα κυβέρνηση Τσίπρα, πεπεισμένη πλέον ότι σε αυτόν τον λαό μπορείς να υπόσχεσαι το οτιδήποτε και μετά -χωρίς κανένα πρόβλημα- να κάνεις το αντίθετο, συνεχίζει ακάθεκτη να πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Πόσο μάλλον τώρα που το 86% του κοινοβουλίου αποτελείται από ομόσταβλα γερμανοτσολιαδάκια.
Αυτή η τακτική είναι πολύ πιθανό να αποφέρει προσωρινά κάποια «υπνωτιστικά» αποτελέσματα, αλλά καθότι τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια, το πολύ σε έναν χρόνο από σήμερα (μέχρι τον Οκτώβρη του 2016), θα έχει γίνει σαφής η αποτυχία και της «δεύτερης μνημονιακής ευκαιρίας».

Συγκεκριμένα:

  • Η ανεργία θα αυξηθεί περισσότερο από το προβλεπόμενο.
  • Η δυσβάσταχτη φορολογία και οι αυξημένες εισφορές, θα οδηγήσουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους μικρούς αγρότες, σε τυπικό (τουλάχιστον) κλείσιμο, αυξάνοντας την παραοικονομία.
  • Η λεγόμενη μάχη κατά της φοροδιαφυγής θα εφαρμοστεί με μιαν ανάλγητη επιδρομή στα ήδη διαλυμένα μικρομεσαία στρώματα.
  • Θα εφαρμοστεί αναγκαστικά ο όρος του «μηδενικού ελλείματος» στα Ταμεία, εξανεμίζοντας τις επικουρικές συντάξεις. Η «μεταρρύθμιση» του ασφαλιστικού θα μετατρέψει τις συντάξεις, σε επίδομα φτώχιας.
  • Οι υποσχέσεις για την δήθεν προστασία των φτωχότερων στρωμάτων θα αποδειχθούν φρούδες. Εκατοντάδες χιλιάδες σπίτια και χωράφια θα περάσουν στα χέρια διεθνών αρπακτικών, σε μια μάταιη προσπάθεια να σωθούν οι τράπεζες.
  • Τα ευρωπαϊκά προγράμματα στήριξης θα συνεχίσουν να πηγαίνουν σχεδόν αποκλειστικά στους 5-10 συνήθεις μεγάλους ομίλους.
  • Η παρατεινόμενη λιτότητα και ο αποπληθωρισμός θα επιτείνουν την κρίση κατανάλωσης, καθότι πλέον έχει καεί εντελώς το λεγόμενο «λίπος».
  • Οι τράπεζες δεν θα μπορέσουν να παίξουν αναπτυξιακό ρόλο, παρά την όποια αιματηρή (για τον λαό) ανακεφαλαιοποίηση τους. Αντίθετα, θα είναι συνεχώς και πιο ορατή η καταφυγή σε ένα bail-in και ενός κουρέματος καταθέσεων. Κάτι που θα οδηγήσει στην αυστηροποίηση των capital-controls.
  • Το Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας δεν θα μπορέσει να συγκεντρώσει ούτε το 1/5 του προβλεπόμενου από το Μνημόνιο-3 ποσού.
  • Θα αποδειχτεί η νέα αποτυχία του Μνημονίου και η αδυναμία επίτευξης των προβλεπόμενων μακρο-οικονομικών στόχων.
  • Το με τυμπανοκρουσίες «φτιασίδωμα» του χρέους (που ίσως γίνει), δεν θα καταφέρει να ανοίξει πόρτες για τον δανεισμό του Δημοσίου από τις Αγορές, οπότε και αναγκαστικά θα ξεκινήσει η συζήτηση για ένα Μνημόνιο-4…

Με αυτές τις προοπτικές στον ορίζοντα, είναι προφανές ότι όλες οι θυσίες που θα κληθεί να κάνει ο ελληνικός λαός, δεν υπάρχει περίπτωση να πιάσουν τόπο και θα πάνε χαμένες. Αυτό θα συμβεί, ακόμα κι αν ο Τσίπρας καταφέρει να κάνει σχεδόν όλα όσα ανακοίνωσε από το βήμα της Βουλής στις προγραμματικές δηλώσεις, της ( ούτως ή άλλως περιορισμένης ευθύνης) «κυβέρνησης» του!

Το πώς θα αντιδράσουν οι πολίτες όταν ξυπνήσουν από τον λήθαργο και διαπιστώσουν ότι πετάξαν τις αιματηρές οικονομίες τους, μέσα σε μια «μαύρη τρύπα», είναι κάτι που θα εξαρτηθεί από αρκετούς παράγοντες.

  • Θα υπάρχει η επιλογή της φασιστικής «λύσης» (για να… «ξεβρωμίσει ο τόπος»…) και μάλιστα με την ανοιχτή υποστήριξη των ΜΜΕ και των συμφερόντων που τα χειραγωγούν, ρίχνοντας τα βάρη της αποτυχίας γενικά στην «δημοκρατία».
  • Θα υπάρχει και η «ευρωπαϊκή» επιλογή της επαναφοράς της Νέας Δημοκρατίας, ρίχνοντας την αιτία τις αποτυχίας στον δήθεν «κρατισμό» του Τσίπρα.
  • Το «αιώνιο ΠΑΣΟΚ» θα βρει πάλι κάποιο τρόπο να ανακυκλωθεί με κάποια νέα μετάλλαξη, βάζοντας μπροστά κάποιο καινούργιο φυντάνι της σοσιαλδημοκρατίας.
  • Θα υπάρχουν φυσικά οι παντοτινές αναχωρητικές «προτάσεις» για την… μη-κυβέρνηση… εκ μέρους ενός τμήματος της Αριστεράς.
  • Θα δημιουργηθούν ίσως και πάλι, τα εύκολα χειραγωγήσιμα –χωρίς ουσιαστική πολιτική στόχευση- ετερόκλητα κινήματα/συνονθυλεύματα «των πλατειών».

Το ποιον ρόλο θα παίξουν η Αριστερά και οι δημοκρατικές αντιμνημονιακές δυνάμεις, όμως, θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο θα προετοιμαστούν κατά την διάρκεια αυτού του μεσοδιαστήματος ώστε να παρουσιαστεί μια –ολοκληρωμένη, πραγματικά νέα- πρόταση για την οργάνωση της κοινωνίας, τόσο βάζοντας συγκεκριμένους βραχυπρόθεσμους κοινούς, νικηφόρους, ενωτικούς στόχους για την έξοδο από τα μνημόνια και την λιτότητα, όσο και διαμορφώνοντας μιαν μακροπρόθεσμη -αλλά εφικτή πρόταση- για μια Κοινωνία της Εργασίας απαλλαγμένη από το Μεγάλο Ιδιωτικό Κεφάλαιο, σε ένα πλαίσιο Πραγματικής Δημοκρατίας.

Κατηγορίες:Οικονομικά, Πολιτικά

Βολιβία – Ελλάδα, 30 χρόνια πέρασαν, αλλά η συνταγή δεν αλλάζει!

4 Οκτωβρίου 2015 Σχολιάστε

bolivia

«Το οικονομικό σοκ λειτουργεί με βάση την θεωρία ότι οι άνθρωποι μπορούν να προβάλλουν αντίσταση σε τμηματικές αλλαγές (την περικοπή ενός προγράμματος υγείας ή μια εμπορική συμφωνία), αλλά, αν συμβούν ταυτόχρονα δεκάδες αλλαγές προς κάθε κατεύθυνση, τότε εδραιώνεται ένα αίσθημα ματαιοδοξίας και ο πληθυσμός περιέρχεται σε κατάσταση αδράνειας.»

Ναόμι Κλάιν, «Το Δόγμα Του Σοκ» (2007)

Βολιβία – 30 χρόνια πριν.

Στις 6 Αυγούστου 1985 ο Βίκτορ Πας Εστενσόρο ορκίστηκε Πρόεδρος της Βολιβίας, έχοντας προεκλογικά παρουσιάσει ένα «εθνοκεντρικό» πρόγραμμα κρατικοποιήσεων, υπερισχύοντας του αντιπάλου του Ούγκο Μπάνσερ, ο οποίος αντιθέτως θα εφάρμοζε ένα πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων του ορυκτού πλούτου και των υποδομών της χώρας. Μιας «θεραπείας σοκ», όπως την έλεγε, στην οικονομία, κάτι που θα εξασφάλιζε και την οικονομική βοήθεια από τις ΗΠΑ.
Μετά όμως από 17 ημερών παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, ο Πας εγκατέλειψε το πρόγραμμα για το οποίο είχε πάρει την εντολή από το λαό. Έτσι, κάνοντας στροφή 180 μοιρών, συμφώνησε να εφαρμόσει το σχέδιο του …Μπάνσερ!
Το διάταγμα, που συντάχτηκε με την έγκριση του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, περιλάμβανε 220 ξεχωριστούς νόμους και κάλυπτε κάθε πτυχή της οικονομικής ζωής της χώρας. Το πρόγραμμα έπρεπε να γίνει αποδεκτό ή να απορριφθεί συνολικά. Δεν επιδεχόταν τροποποιήσεις. Έπρεπε μάλιστα να εφαρμοστεί άμεσα, μέσα το πολύ σε 3 μήνες.

Τα μέλη του κόμματος του Πας αγνοούσαν ότι ο ηγέτης τους είχε κλείσει μια παρασκηνιακή συμφωνία. Με εξαίρεση τον υπουργό Οικονομικών και τον υπουργό Σχεδιασμού, που ανήκαν στην μυστική ομάδα, ο Πας δεν είχε καν αναφέρει στο νεοεκλεγμένο υπουργικό συμβούλιο την ύπαρξη της ομάδας έκτακτης ανάγκης για την οικονομία.
Οι περισσότεροι υπουργοί του Πας παρέμεναν στο σκοτάδι. Συνέχισαν να έχουν την λανθασμένη εντύπωση ότι εργάζονταν για τον ίδιο άνθρωπο που είχε εθνικοποιήσει τα ορυχεία και είχε αναδιανείμει την γη πριν λίγα χρόνια.
Μερικές βδομάδες αργότερα, ο Πας συγκάλεσε το υπουργικό του συμβούλιο για να ενημερώσει τους υπουργούς του για την έκπληξη που τους επιφύλασσε. Τους ξεκαθάρισε όμως ότι το διάταγμα δεν ετίθετο προς συζήτηση. Τους πληροφόρησε επίσης, πως όσοι υπουργοί διαφωνούσαν θα έπρεπε να παραιτηθούν και πως είχε ήδη εξασφαλίσει την στήριξη του δεξιού κόμματος της αντιπολίτευσης, του Μπάνσερ, ώστε να περάσει με άνεση το επονομαζόμενο «Τούβλο» από το κοινοβούλιο, ακόμα και στην περίπτωση που το δικό του κόμμα κατέγραφε απώλειες.

Από εκείνη τη στιγμή, ο Πας μετατράπηκε σε τσιράκι των Αμερικάνων και σε έναν φανατικό υποστηρικτή της εφαρμογής του προγράμματος, το οποίο δεν δίστασε να προσπαθήσει να επιβάλει ακόμα και με τα χειρότερα μέσα καταστολής διαδηλώσεων, διώξεων συνδικαλιστών και κρατικής τρομοκρατίας ενάντια σε όποιον προέβαλε αντίσταση.
Με το μέρος του όμως είχε την ντόπια και ξένη ολιγαρχία, οι οποίοι εξήραν τα δήθεν μεγάλα οικονομικά «κατορθώματα» της κυβέρνησης Πας, ιδιαίτερα στον τομέα της καταπολέμησης του πληθωρισμού – φαινόμενο που είχαν ουσιαστικά δημιουργήσει οι ίδιοι, στηρίζοντας το προηγούμενο δικτατορικό καθεστώς.

Έτσι, στην Βολιβία εφαρμόστηκε η «θεραπεία σοκ» του Πινοσέτ, χωρίς έναν Πινοσέτ – και μάλιστα από μια κεντροαριστερή κυβέρνηση, όπως δήλωσε με θαυμασμό ένας Βολιβιανός τραπεζίτης.

Ο Πας πέθανε το 2001 και μέχρι τον θάνατό του δεν εξήγησε τους λόγους της μεταστροφής του. Ο τότε πρέσβης των ΗΠΑ στην Βολιβία, Έντουιν Κορ, παρέχοντας μια πιθανή εξήγηση, αναφέρει πως ο ίδιος είχε καταστήσει σαφές σε όλους τους ηγέτες των πολιτικών κομμάτων ότι οι ΗΠΑ θα προσέφεραν οικονομική βοήθεια μόνο εάν η χώρα ακολουθούσε το δρόμο της θεραπείας-σοκ.

– Για την Ιστορία, η Βολιβία κατάφερε να απαλλαγεί από την καταστροφική κηδεμονία των ΗΠΑ, 20 χρόνια αργότερα, το 2005, όταν ένας πρώην εργάτης, ο Έβο Μοράλες, ανέλαβε την προεδρία της χώρας εφαρμόζοντας ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα επανακρατικοποίησης των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας. Η νέα αυτή πολιτική μετέτρεψε την Βολιβία μέσα σε 10 χρόνια, από την φτωχότερη χώρα της Λατινικής Αμερικής, σε χώρα με την μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη στην ευρύτερη περιοχή.

Κατηγορίες:Ιστορικά, Πολιτικά

Πολιτική ανάλυση του αποτελέσματος των εκλογών της 20ης Σεπτέμβρη 2015.

22 Σεπτεμβρίου 2015 Σχολιάστε

ekloges-9-2015

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 20ης Σεπτέμβρη 2015 ήταν σαφώς αρνητικό για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Από τις 300 έδρες του κοινοβουλίου οι 267 (το 89% !!!) καταλαμβάνονται από κόμματα που έχουν εκδηλώσει την υποταγή τους στην Ευρωελίτ και αναγνωρίζουν το Μνημόνιο ως το προκαθορισμένο πλαίσιο πολιτικών δράσεων.

Το τι θα σημάνει αυτό για τον λαό θα φανεί σύντομα, όταν θα αρχίζουν να εφαρμόζονται στην πράξη οι μνημονιακές επιταγές. Εκεί βέβαια θα δοκιμαστούν και οι αντοχές τόσο του κυβερνητικού σχήματος όσο και των ψευδο-αριστερών βουλευτών που θα πρέπει να λένε μια ατελείωτη σειρά από «ναι» σε όλες τις σφαγές για τις οποίες έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση.

Είναι δεδομένο, πως σε αυτές τις νέες συνθήκες όπως διαμορφώθηκαν από τις εκλογές, η αντίσταση απέναντι σε αυτές τις πολιτικές θα είναι ακόμα περισσότερο δυσχερής. Η εκφρασμένη ψήφος των πολιτών συντριπτικά υπέρ των μνημονιακών κομμάτων θα αποτελέσει το κύριο άλλοθι της χωρίς προηγούμενο καταστολής που θα αντιμετωπίζει η κάθε κοινωνική ομάδα που θα προσπαθεί να αντιπαλέψει τον μνημονιακό οδοστρωτήρα. Όποιος αντιστέκεται θα θεωρείται «αντεθνικό στοιχείο» και θα ισοπεδώνεται.

Παρόλα αυτά, το αποτέλεσμα των εκλογών είναι… αυτό που είναι… και θα πρέπει να αναλυθεί ώστε να εξαχθούν εκείνα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά από τα οποία θα μπορέσουν να βγουν κάποια χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα.

ΑΠΟΧΗ: Ο δουλικός «κανένας».

Το βασικό στοιχείο που χαρακτηρίζει αυτές τις εκλογές, είναι το πρωτοφανές ύψος της μη-ψήφου που «εξέφρασαν» 4,4 εκατομμύρια πολιτών, δηλαδή το 45% των εχόντων το εκλογικό δικαίωμα, δεν το άσκησαν. Σε αυτόν τον αριθμό-ρεκόρ φτάσαμε με την προσθήκη, σε σχέση με τον Γενάρη, επιπλέον 670 χιλιάδων πολιτών οι οποίοι επέλεξαν να μην συμμετάσχουν σε αυτήν την εκλογική διαδικασία.
Το δεδομένο αυτό, που αποτελεί σίγουρα στοιχείο απαξίωσης της αστικής δημοκρατίας, μπορεί να έχει πολλαπλές εξηγήσεις, όπως:

– Εκδηλώνουν την παραδοχή ότι το εκλογικό αποτέλεσμα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για την ζωή τους.

– Βάζουν σε ευθεία διαζευκτική αντιπαράθεση την κινηματική δράση με την εκλογική συμμετοχή.

– Δηλώνουν πως δεν εκφράζονται μέσα από αυτήν την μορφή αντιπροσώπευσης.

– Απαξιώνουν την διαδικασία αφού, ότι και να επιλέξουν, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο, καθότι ούτως ή άλλως οι σημαντικές αποφάσεις παίρνονται «αλλού» και το ελληνικό κοινοβούλιο είναι πλέον απλά μια «υπηρεσία».

– Δεν εκφράζονται από κανέναν πολιτικό σχηματισμό, ή έστω από εκείνους που θα υπήρχε πιθανότητα να κυβερνήσουν, άρα και να έχει αξία η ψήφος τους.

Όσο κι αν κάποιες από αυτές τις απόψεις μοιάζουν βάσιμες, στην ουσία είναι δηλώσεις υποταγής, υποχώρησης και απόσυρσης. Πρόκειται για λαθεμένες αντιλήψεις, τα αποτελέσματα των οποίων πολύ σύντομα θα τα βιώσουν στο πετσί τους. Στην ουσία ανέθεσαν -με τον πιο φτηνιάρικο τρόπο- να εκφράσουν άλλοι την δική τους γνώμη! Πρέπει να καταλάβουν όσοι δεν πήγαν να ψηφίσουν πως, τους αρέσει-δεν τους αρέσει, ψήφισαν κατά 86% υπέρ του Μνημονίου! Η Μέρκελ τους ευχαριστεί θερμά, παρότι κάποιοι μπορεί να θεωρούν τους εαυτούς τους και «επαναστάτες»!

ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ-ΠΟΤΑΜΙ)

Με περίπου 2,5 εκατομμύρια ψήφους, αθροιστικά, είναι αναμφίβολα η μεγαλύτερη κοινοβουλευτική παράταξη, παρά την απώλεια 450 χιλιάδων ψήφων. Μετά μάλιστα την εκκαθάριση της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, η ιδεολογική (αλλά και πολιτική) ομοιογένεια των τεσσάρων σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων είναι υψηλότερη παρά ποτέ.
Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε κάτι ψιλά (30 χιλιάδες ψήφους και είναι το μόνο κόμμα που δεν υπέστη απώλειες από την αποχή), ενώ το Ποτάμι έχασε το 40% της δύναμης του και μετατράπηκε σε έναν ασήμαντο, κυβερνητικά, παίκτη.

Οι απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ (πάνω από 320 χιλιάδες ψήφους) είναι σίγουρα λίγες σε σχέση με όσες θα περίμενε κάποιος ως αποτέλεσμα των οβιδιακών του μεταμορφώσεων. Η μόνη εξήγηση που μπορεί να δοθεί, βασίζεται στην ΠΑΣΟΚική προέλευση του λεγόμενου «κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ», με όλα τα χαρακτηριστικά που αυτή κουβαλάει (ηγετισμός, προσωπολατρία, οπαδισμός, κυβερνητισμός). Ο Τσίπρας μιμείται τον Αντρέα τόσο στη φωνή, όσο και στην ικανότητά του να χειραγωγεί τον λαό με ψεύτικες ελπίδες και συνθήματα.
Στηρίχτηκε απροκάλυπτα κατά την προεκλογική περίοδο από το ντόπιο και το ευρωπαϊκό κατεστημένο. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε άλλωστε το πανίσχυρο και το αποτελεσματικότερο εργαλείο των Ευρωναζί για την επιβολή του Μνημονίου-3. «Κατάφερε» κάτι που ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορούσαν ούτε στον ύπνο τους να καταφέρουν!
Για να τα λέμε όλα όμως, λόγω του αυτισμού όλων των υπολοίπων, ο Τσίπρας έπαιξε μπάλα μόνος του! Οι αντίπαλοί του, ούτε καν κατέβηκαν στο γήπεδο για να τον κοντράρουν, έστω έτσι για τους τύπους…
Να επισημανθεί επίσης πως η επιλεκτική σύμπραξη του Τσίπρα με τον Καμμένο προσθέτει ιδιαίτερα πολιτικά χαρακτηριστικά, «εμπλουτίζοντας» τον ΣΥΡΙΖΑ με παπανδρεϊκά εθνικο-θρησκευτικά λαϊκιστικά στοιχεία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον είναι το νέο ΠΑΣΟΚ, τόσο σε δομή (προσωπικό κόμμα του Τσίπρα) όσο και σε ιδεολογία, σε πρακτικές, σε συμπεριφορές και σε νοοτροπίες. Το «παλιό» έκανε μια χαψιά το «καινούργιο»!

ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ (ΝΔ-ΑΝΕΛ-ΛΕΒΕΝΤΗΣ)

Η Νέα Δημοκρατία «αδειάστηκε» πολιτικά από την άρση της στήριξης της Ευρωελίτ στον Σαμαρά και την μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακό κόμμα. Στην ουσία, δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο ρόλο να επιτελέσει στην πολιτική σκηνή αφού ο Τσίπρας έχει αναλάβει κατά αποκλειστική εργολαβία την εφαρμογή του Μνημονίου. Ούτε φυσικά μπορεί να απεμπολήσει την «ευρωπαϊκή της κατεύθυνση». Οπότε έχει αυτοπαγιδευτεί σε έναν ρόλο «βοηθητικού τροχού» του ΣΥΡΙΖΑ όταν θα δυσκολεύεται αυτός στο να περνάει ένα αντιλαϊκό νομοσχέδιο. Έναν ρόλο από τον οποίο θα είναι πολύ δύσκολο να αποδεσμευτεί.
Είναι τέτοια η πολιτική απαξίωση της ΝΔ που δεν κατάφερε να αποσπάσει από τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε εκείνους τους πολίτες που επλήγησαν άμεσα από την ασυνάρτητη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, όπως με τα capital-controls και την αθέτηση των περισσότερων φορολογικών ελαφρύνσεων που είχε υποσχεθεί.
Αντίθετα «κατάφερε» να χάσει άλλους 200 χιλιάδες ψηφοφόρους!

Οι ΑΝΕΛ του Καμμένου, υπέστησαν ναι μεν μεγάλες απώλειες (το 32% της εκλογικής του βάσης) αλλά κατάφερε να ξαναμπεί στη Βουλή για να αναλάβει κυβερνητικό ρόλο. Δεν θα ήταν παράδοξο, αν ο Καμένος αποτελέσει τον καταλύτη της διάσπασης μιας χωρίς στρατηγική πλέον Νέας Δημοκρατίας, με την προσχώρηση στους ΑΝΕΛ κάποιων «ορόφων της δεξιάς πολυκατοικίας»!

Το νεο-εισαγόμενο «φρούτο» στη Βουλή είναι το τηλε-προϊόν «Ένωση Κεντρώων» του τηλε-προφήτη Βασίλη Λεβέντη, ενός λομπίστα για όλες τις δουλειές, που επαγγέλλεται την «ηθική» ενώ ο ίδιος έκανε περιουσία πουλώντας το πειρατικό κανάλι του στον Κουρή, όταν το Σύστημα «έδενε τα σκυλιά με τα λουκάνικα»… Μεγάλος θαυμαστής της Μέρκελ την οποία έχει χαρακτηρίσει και «ευεργέτη» της χώρας!
Το χαρτί που τον βοήθησε να μπει στην Βουλή ήταν αυτό της δυνατότητας να συνεργαστεί σαν «μπαλαντέρ» με όποια πλειοψηφία κι αν έβγαινε από τις κάλπες.
Η αλήθεια είναι πως με αυτήν την επιλογή, ο «σοφός» λαός έβαλε το κερασάκι στην τούρτα του κοινοβουλευτικού τσίρκου που θα κάνει νούμερα στην πλάτη του, για μερικά χρόνια από σήμερα…

ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ (ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ)

Το ναζιστικό μόρφωμα, είναι σε συνεχή συρρίκνωση από το 2012 που πρωτομπήκε στο κοινοβούλιο. Από τις 440 χιλιάδες, έπεσε τώρα στις 380 χιλιάδες οπαδούς, αλλά σίγουρα καταφέρνει με την παρουσία του να συκοφαντεί τον πυρήνα του πολιτισμού της χώρας μας.
Παρά την φίμωση της Χρυσής Αυγής από τα Μέσα και τις καθυστερημένες δικαστικές διώξεις εναντίον της(όταν πια είχε βγει το φίδι από το αβγό του) παρέμεινε τρίτο κόμμα και αποτελεί πλέον το μόνο δεξιό αντιμνημονιακό κόμμα στη Βουλή, κάτι που σίγουρα θα της προσδώσει νέα δυναμική ανάπτυξης ενόψει των λαϊκών αντιδράσεων ενάντια στα επερχόμενα μνημονιακά μέτρα.

ΚΚΕ (ΚΚΕ…)

Το ΚΚΕ αποτελεί μια πάρα πολύ ειδική περίπτωση, τόσο στην ελληνική πολιτική σκηνή, όσο πιθανώς και στην παγκόσμια! Είναι αυτό που λένε μια «μοναδικότητα»! Αρνείται να κάνει πολιτική και επιμένει πως ο Α’ Γραμματέας του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ είναι ο μόνος μύστης ενός κάποιου Ευαγγελίου, με μόνο σκοπό την διδασκαλία του στις εργατικές μάζες…
Σε αυτές τις εκλογές κατέβηκε με το σύνθημα: «Εμείς δεν είμαστε αντιμνημονιακοί, είμαστε αντικαπιταλιστές!». Μάλιστα επιχειρηματολόγησε ενάντια στην αλλαγή νομίσματος για όσο καιρό θα έχουμε καπιταλισμό και προσπάθησε (ανιστορήτως) να τεκμηριώσει την εξίσωση [Καπιταλισμός=Μνημόνιο]. Ουσιαστικά είπε στον λαό με άλλα λόγια «Για όσο καιρό θα έχουμε καπιταλισμό, θα τρώτε Μνημόνια και ξερό ψωμί»!
Κατηγόρησε όλες τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς ως «τσιράκια του Συστήματος», απέκλεισε κάθε ιδέα για την οποιαδήποτε συμμαχία με αυτές, έστω και για ένα μίνιμουμ αντιμνημονιακό πρόγραμμα, απομονώθηκε για άλλη μια φορά, αυτοϊκανοποιούμενο σε ποσοστά που δεν συνάδουν με το πλεονέκτημα που είχε ως το μόνο κόμμα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς που δεν ετρώθη από την μνημονιακή κωλοτούμπα του Τσίπρα. Το μότο: «Τους δοκιμάσατε όλους, τώρα διαλέχτε εμάς» δεν φάνηκε πειστικό.
Παρά την προσπάθεια να κινητοποιήσει στο μέγιστο τον κομματικό του μηχανισμό, τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά, καθότι έχασε άλλους 37 χιλιάδες ψηφοφόρους. Αποτελεί ενδεικτικό στοιχείο της λανθασμένης πολιτικής κατεύθυνσης προς την οποία η ηγεσία του ΚΚΕ πηγαίνει το κόμμα, το γεγονός ότι από τις 520 χιλιάδες ψήφους που πήρε το 2009 (πριν τα Μνημόνια) κατέληξε σήμερα –με ξεφωνημένο τον ΣΥΡΙΖΑ- να έχει πέσει στις 300 χιλιάδες, δηλαδή να καταγράφει απώλεια του 43% της δύναμής του, σε μια από τις δυσκολότερες στιγμές μεταπολεμικά, της εργατικής τάξης!
Θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει ότι η συμπεριφορά του ΚΚΕ είναι ένα θέμα (ένα πρόβλημα, ένα «κουσούρι»…) με το οποίο θα πρέπει να συνηθίσει να ζει με αυτό, το λαϊκό κίνημα! Το σίγουρο είναι πως σε τέτοιες χαλεπές στιγμές, το να παραμένουν εγκλωβισμένες δυνάμεις σε ένα κόμμα που δεν κάνει τίποτα άλλο παρά μάχες οπισθοφυλακών ενάντια στις άλλες δυνάμεις τις Αριστεράς, αν μη τι άλλο αυξάνει την απογοήτευση και ως εκ τούτου την υποχώρηση και την αποχή.
Ο προβοκατόρικος ρόλος της ηγεσίας του ΚΚΕ πρέπει να γίνει αντιληπτός από τα ίδια του τα μέλη ώστε να προσπαθήσουν φέρουν το κόμμα πίσω στον πολιτικό στίβο, δίπλα-δίπλα με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, στις μάχες του Σήμερα. Ας διατηρήσει ενδόμυχα τις όποιες μακροπρόθεσμες οραματικές επιδιώξεις του. Αυτή η μανία του ΚΚΕ να ανάγει ως λύση όλων των προβλημάτων την «ΛαΪκή Εξουσία» και την ανατροπή του καπιταλισμού, είναι μια «παιδική ασθένεια» που ξεκόβει το ΚΚΕ από τον κόσμο που έχει αγωνίες για το σήμερα και όχι για να προετοιμάσει τις συνθήκες για την Επανάσταση. Ο απομονωτισμός αυτός έγινε εμφανής τόσο κατά την εξέγερση της νεολαίας ενάντια στην αστυνομική βία το 2008, όσο και με την απόφαση του ΚΚΕ να μην στηρίξει το ΟΧΙ του λαού στο δημοψήφισμα, χάνοντας έτσι οριστικά το δικαίωμα να το επικαλείται.
Ένα μεγάλο σφάλμα που κάνει το ΚΚΕ, είναι ότι νομίζει πως μπορεί να πλασαριστεί ως δήθεν «καθαρό», ενώ όλοι ξέρουν ότι δεν είναι. Μιλάει για χρυσόψαρα, ενώ δεν θα έπρεπε να μιλάει, καθότι όλοι όσοι δεν είναι «χρυσόψαρα» ξέρουν τα τεράστια ιστορικά λάθη του ΚΚΕ και τις προδοσίες που έχει κάνει σε βάρος του λαού, ιδιαίτερα τα τελευταία 75 χρόνια. (Τι να μας πει τώρα η Συμφωνία των Βρυξελλών, μπροστά σε αυτή της Βάρκιζας -για παράδειγμα.)
Το ΚΚΕ πρέπει να επανέλθει στην πραγματικότητα και να πάψει να αυτοϊκανοποιείται με τις δήθεν «αγνότητες» και τις μοναχικές ανούσιες περατζάδες Ομόνοια – Σύνταγμα.
Έχει αρχίσει πλέον να παγιώνεται στον κόσμο η πεποίθηση πως αυτή η «παράξενη» συμπεριφορά της ηγεσίας του ΚΚΕ, δεν έχει άλλο περιεχόμενο από εκείνο της διαιώνισης της είσπραξης των «καπιταλιστικών» κομματικών επιδοτήσεων… μέχρι να «ωριμάσουν οι συνθήκες» και να γίνει η Ελλάδα το πρώτο και μοναδικό κομμουνιστικό κράτος…
Μέχρι τότε: ΕΥΡΩ, ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ!

ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ (ΛΑΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΕΠΑΜ κ.α.)

Σε αυτό το τμήμα της πολιτικής σκηνής, υποτίθεται ότι ο λαός θα εναπόθετε τις ελπίδες του για να πραγματώσει την πεντακάθαρη θέληση του, όπως την εξέφρασε τον Ιούλη με εκείνο το μεγαλειώδες ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα.
Αντιθέτως συνέβησαν πράγματα, που αν δεν είναι αποτέλεσμα πολιτικού εγκλήματος, είναι αποτέλεσμα πολιτικού αυτισμού.

Πρώτο βασικό και κύριο λάθος:
Θεωρήθηκε δεδομένο ότι το μεγαλύτερο μέρος (περίπου όλο) του λαού που ψήφισε ενάντια στο Μνημόνιο τον Ιούλη, θα έψαχνε να βρει έναν αντιμνημονιακό φορέα για να τον ψηφίσει τον Σεπτέμβρη.
Αυτό δημιούργησε την εντύπωση πως θα αρκούσε να ανοίξεις ένα «μαγαζάκι», ένα «κουτουκάκι», να έβαζες και ένα «ΟΧΙ» στη μαρκίζα και αμέσως θα γέμιζε από πελατεία, η οποία όντας άφθονη, θα έφτανε για όλους ώστε να μπουν -άλλος εύκολα άλλος δύσκολα- στη Βουλή!
Αυτό ήταν τεράστιο λάθος!
Ο κόσμος ψάχνει να βρει λύσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ή για αυτά που φοβάται πως θα κληθεί να αντιμετωπίσει άμεσα. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα προβλήματα απειλούν την αξιοπρεπή επιβίωση των ίδιων και της οικογένειας τους. Προφανώς οι ηγέτες της Αριστεράς, αυτή την κατάσταση φαίνεται πως κάπου την έχουν ακούσει, αλλά δεν την ζουν σε πρώτο πρόσωπο!
Σε αυτές τις ακραίες συνθήκες είναι φυσιολογικό οι περισσότεροι να στηρίζουν κάποιον μόνο όταν αυτός μπορεί να κάνει κάτι, δηλαδή να κυβερνήσει! Αφού μόνο αυτοί έχουν την δυνατότητα να βελτιώσουν την καθημερινότητα τους και το άμεσο μέλλον τους. Οι άλλοι απλά υπόσχονται ότι… θα κάνουν κάτι καλό, όταν θα γίνουν κυβέρνηση… Ο κόσμος είναι σε πανικό, έχει χορτάσει από υποσχέσεις και κωλοτούμπες. Θέλει άμεσα αποτελέσματα. Επιλέγει διακυβέρνηση και όχι αντιπολίτευση.
Και αντί όλη η κουβέντα να επικεντρωθεί σε αυτό ακριβώς το κρίσιμο ζητούμενο, το πώς δηλαδή θα δημιουργηθεί ένα ισχυρό Μέτωπο του ΟΧΙ, που να εμπνέει την εμπιστοσύνη ότι θα έχει το απαραίτητο μέγεθος για να πάρει το τιμόνι της χώρας στα χέρια του, έγινε μια απροκάλυπτη προσπάθεια ανάδειξης μικροδιαφορών, έτσι ώστε να τα «μη τα βρουν» και να παραμείνει ο καθένας με το «μαγαζάκι» του…
Και εδώ είναι που μπαίνει και το ζήτημα της ανοιχτής κοροϊδίας! Δεν έχεις το δικαίωμα να αναφέρεσαι στην εκπροσώπηση του 62% των γενναίων πολιτών που είπαν ένα ΟΧΙ σε αφόρητες συνθήκες πίεσης και ταυτόχρονα να βάζεις ως στόχο ένα ελάχιστο ποσοστό, απλά και μόνο για να μπεις στη Βουλή!
Στο Μέτωπο αυτό, φυσικά και θα είχε θέση και ένα «φυσιολογικό» (μη-σεχταριστικό) ΚΚΕ, αλλά κάτι τέτοιο προς το παρόν ανήκει στα όρια της φαντασίας, αφού εδώ που τα λέμε το ΚΚΕ είναι σε τέτοια ιδεολογική σύγχυση που αποφάσισε να μην στηρίξει το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα…
Αντί λοιπόν επί του ουσιώδους – δηλαδή να χτιστεί το ευρύ και ισχυρό Μέτωπο- η συζήτηση περιστράφηκε σε ανουσιολογίες, όπως για το πώς θα λέγεται η Δραχμή, αν θα υποτιμηθεί 25% ή 35%, αν θα φύγουμε από το ευρώ πριν πάμε στην Δραχμή, πόσο κακά είναι τα IOUs και αν θα φύγουμε από την Ευρώπη αμέσως ή λίγο αργότερα!!!
Μιλούσαν δηλαδή και επιχειρηματολογούσαν για πράγματα που δεν αφορούσαν κανέναν άλλο εκτός από οικονομολόγους και μάλιστα σε θεωρητικό επίπεδο, αφού με 3, με 5 ή με 10% ούτε από την ευρωζώνη φεύγεις, ούτε από την ΕΕ!
Αποτέλεσμα αυτής της ατολμίας, του εμπαιγμού και της ηττοπάθειας ήταν μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του ΟΧΙ να στραφούν είτε στην αποχή είτε σε μινιμαλιστικές επιλογές, όπως στο ποιος θα τον σφάξει πιο γλυκά με το Μνημόνιο…

Τα σημαντικότερα φάουλ που έκαναν οι τρεις βασικοί σχηματισμοί που θα έπρεπε να χτίσουν το Μέτωπο του ΟΧΙ ήταν:
ΛΑΕ:
Έδειξε ηγεμονισμό και θεώρησε πως αποτελούσε τον μόνο σημαντικό (ή και αποκλειστικό!) πόλο του ΟΧΙ. Απέφυγε να κάνει έστω και κάποιες στοιχειώδεις δημοκρατικές διαδικασίες ή εκλογές Οργάνων. Η ηγεσία αυτοδιορίστηκε αδιαφορώντας για την κατάσταση αμφισβήτησης των ηγεσιών που οπωσδήποτε βίωσαν όλοι οι άνθρωποι της Αριστεράς που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ ή και οι ανένταχτοι. Οι συμμαχίες ή οι αποχωρήσεις μαθαίνονταν από το δίκτυο ή από φήμες… Πρόσωπα, που αποτέλεσαν δομικά στοιχεία των μηχανισμών που επέτρεψαν την αυτενέργεια και τελικά την προδοσία του Τσίπρα, αυτοανακηρύχτηκαν σε «ηγέτες» και άρχισαν και οι ίδιοι να αυτενεργούν , στο όνομα του ότι «δεν υπάρχει χρόνος για δημοκρατία»…

ΑΝΤΑΡΣΥΑ:
Παρότι έγινε μια προσπάθεια συμφωνίας με την ΛΑΕ, υπήρχε από τις προηγούμενες μέρες μια διάχυτη τάση απαξίωσης από τη μεριά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ των αποχωρήσαντων από τον ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας «ΟΧΙ στο Μνημόνιο», γιατί είχαν λέει αποδεχτεί την Συμφωνία του Φλεβάρη, άρα δεν ήταν και …τόσο κατάλληλοι για μια συμμαχία με την «άσπιλη κι αμόλυντη» ΑΝΤΑΡΣΥΑ… Άποψή μου είναι πως αυτές οι αιτιάσεις ήταν προσχηματικές γιατί υπήρχε το κίνητρο της αυτόνομης εισόδου στη Βουλή, αν και θεωρώ πως η τελική ευθύνη για την αποτυχία της σύμπραξης -που από τη μεριά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ επενδύθηκε με «αντι-ΕΕ και αντικαπιταλιστική» σάλτσα- οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αλαζονική στάση της ηγεσίας ΛΑΕ. Μέσα σε αυτό το κλίμα, διασπάστηκε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ! Επίσης φάνηκε να είναι κάθετα αρνητική στην συνύπαρξη της με το ΕΠΑΜ.

ΕΠΑΜ:
Μετά την αποτυχημένη προσπάθεια σύμπραξης με την ΛΑΕ και λίγες μέρες πριν τις εκλογές ο Γραμματέας του ΕΠΑΜ Δ.Καζάκης δημοσίευσε ένα κατάπτυστο συκοφαντικό και συνωμοσιολογικό κείμενο ενάντια στον Γ.Βαρουφάκη και στην Ζωή Κωνσταντοπούλου, την οποία όμως, όπως ο ίδιος παραδέχεται, είχε αρχικά προσεγγίσει για να συνεργαστεί με το ΕΠΑΜ! Αυτή ήταν μια πράξη που σίγουρα έβλαψε όλους και πάνω απ’ όλα το ίδιο το ΕΠΑΜ.

Με αυτά και με ετούτα λοιπόν, το Μέτωπο δεν αξιώθηκε να πραγματοποιηθεί και κατά συνέπεια ο πήχης μπήκε τόσο χαμηλά που… σχεδόν κανείς δεν ασχολήθηκε να μάθει περεταίρω λεπτομέρειες…

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ

Οι εκλογές αυτές επιβλήθηκαν εφαρμόζοντας ένα ευρω-σχέδιο εκκαθάρισης της Βουλής από τα στοιχεία που θα μπορούσαν να απειλήσουν την μνημονιακή παντοδυναμία και την πρωθυπουργία του καλύτερου «πολυεργαλείου» της Ευρωελίτ, τον Τσίπρα.

Τις εκλογές αυτές τις κέρδισε ο Τσίπρας τόσο γιατί στηρίχτηκε από την ευρωπαϊκή και την ντόπια ολιγαρχία, όσο και γιατί ουσιαστικά δεν είχε σοβαρό αντίπαλο. Ήταν τόσο «σικέ το ματς» που θα μπορούσε κάποιος να συμπεράνει πως…κανείς δεν ήθελε να μην νικήσει ο Τσίπρας…

Το ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ έμεινε χωρίς ουσιαστική έκφραση, αφού οι ηγεσίες των αντιμνημονιακών κομμάτων αποδείχτηκαν κατώτερες των περιστάσεων, με αποτέλεσμα οι εκλογείς να πάρουν την απόφασή τους με κριτήριο «το μη χείρον» για την αντιμετώπιση των άμεσων προβλημάτων τους ή να κάνουν αποχή λόγω απογοήτευσης.

Η αποτυχία για μόλις 7 χιλιάδες ψήφους να μην μπει στην Βουλή η ΛΑΕ, είναι μια πικρή εμπειρία που ο χώρος αυτός την έχει βιώσει και πάλι το 1996 όταν για περίπου τόσες ψήφους είχε μείνει ο ΣΥΝ απέξω.

Όπως και τότε, με ακόμα πιο φρέσκες ιδέες, θα πρέπει να κάτσουμε κάτω και τώρα, για να χτίσουμε μίαν ενιαία, σύγχρονη, δημοκρατική, κινηματική, απελευθερωτική Αριστερά.

Κατηγορίες:Πολιτικά
πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

Yanis Varoufakis

thoughts for the post-2008 world

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ

Δημήτρης Βουζουναράς

Άνεμος Αντίστασης

Δημήτρης Βουζουναράς

Lefteria

Στό μυαλό είναι ο στόχος το νού σου