Αρχείο

Archive for the ‘Πολιτικά’ Category

Από το ευρωναζιστικό στρατόπεδο θα φύγουμε είτε όρθιοι, είτε σηκωτοί.

19 Σεπτεμβρίου 2015 Σχολιάστε

ruins

Μετά την «προσομοίωση ρήξης» που προκάλεσαν οι κύκλοι του Μαξίμου, σε συνεργασία με τους εκφραστές της Ευρωελίτ, ώστε να τρομοκρατήσουν (ανεπιτυχώς) τον ελληνικό λαό μια εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα, έγινε σαφές σε όλους τους πολίτες πως χωρίς την εθνική κυριαρχία επί του νομίσματος και επί του τραπεζικού συστήματος, είναι αδύνατη η απελευθέρωση της χώρας από τα δεσμά των μνημονίων.
Και ενώ αυτή η συζήτηση έχει πλέον ανοίξει και επικεντρώνεται κατά κύριο λόγο στο πώς θα μπορέσει να μπει στην κυκλοφορία το εθνικό νόμισμα, στο πώς αυτό θα στηριχτεί τόσο στην εσωτερική όσο και στις διεθνείς αγορές, ένα πράγμα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο:

Εκεί που έχουν φτάσει τα πράγματα, στη Δραχμή ή θα πάμε ή θα μας πάνε! Ενδιάμεση περίπτωση δεν υπάρχει…

Για όσους όμως δεν το έχουν ακόμα καταλάβει, αφού ισχύουν -αυτήν εδώ τη στιγμή- capital-controls, ουσιαστικά ήδη δεν είμαστε στο ευρώ, καθότι «ευρώ» πρώτα απ’ όλα σημαίνει «ελευθερία κίνησης κεφαλαίων»!
Το ίδιο ισχύει και για τα τραπεζικά επιτόκια, όπου υπάρχει μια άβυσσος μεταξύ των επιτοκίων με τα όποια δανείζεται κάποιος από μια γερμανική και από μια ελληνική τράπεζα.

Για να γίνει ακόμα πιο σαφές αυτό, το ότι δηλαδή το ευρώ θα το αποχαιρετήσουμε ούτως ή άλλως, παραθέτω τους παρακάτω συλλογισμούς:

1) Το ζήτημα του δημόσιου χρέους της χώρας έχει ξεφύγει από κάθε αρχική πρόβλεψη τόσο των προηγούμενων μνημονίων όσο και του σκεπτικού με βάση το οποίο τεκμηριώθηκε το PSI το 2012. Υπήρχε τότε μια (τραβηγμένη από τα μαλλιά…) πρόβλεψη πως το χρέος θα μπορούσε να είναι το 2022 κάτω του 120% του ΑΕΠ. Σήμερα όμως το μετριοπαθές(!) σενάριο προβλέπει πως το χρέος κατά το 2022 θα είναι γύρω στο 175%.

2) Το πρόγραμμα χρηματοδότησης του χρέους, ύψους 61δις (τα άλλα 25δις είναι για τις τράπεζες), όπως συμφωνήθηκε με το Μνημόνιο-3 λήγει τον Αύγουστο του 2018. Ας υποθέσουμε -λόγου χάριν- πως έστω αυτό ολοκληρωθεί σύμφωνα με τα προβλεπόμενα (που δεν υπάρχει περίπτωση…), τότε θα πρέπει τον Σεπτέμβρη του 2018 να συνάψουμε μια νέα δανειακή σύμβαση (και ένα …Μνημόνιο-4…) για τα έτη 2018-2022. Αυτή θα πρέπει να έχει ένα ανάλογο ύψος (γύρω στα 60δις) μόνο που θα υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: Θα πρέπει να παραδοθούν στο Ταμείο προς εκποίηση άλλα 50δις Δημόσιας περιουσίας! Κάτι που θα είναι πρακτικά αδύνατον, καθότι θα πρέπει σύμφωνα με το Μνημόνιο-3 να έχουμε ξεπουλήσει μέχρι τότε σχεδόν τα πάντα. Άρα θα υπάρξει σοβαρή αντίσταση εκ μέρους των «εταίρων» και των κοινοβουλίων τους να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν την αποπληρωμή του χρέους μας χωρίς επαρκείς εγγυήσεις.

3) Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα με το Ταμείο εκποίησης της Δημόσιας περιουσίας, θα εμφανιστεί πολύ νωρίτερα. Ήδη από πριν το τέλος του 2016 θα φανεί πως πάνω από 6-7 δις ευρώ δεν μπορούν να συγκεντρωθούν. Οπότε το όλο πρόγραμμα θα βρεθεί εντελώς στον αέρα. Θα γίνει προσπάθεια από την μεριά των δανειστών να μπουν στο ταμείο τα κατασχεμένα (από Δημόσιο ή τράπεζες) σπίτια και χωράφια των πολιτών, κάτι που θα δημιουργήσει τρομερές κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές. Θα αρχίσει πάλι το μαρτύριο των αξιολογήσεων και των δόσεων από τους δανειστές, η οικονομία θα καταποντιστεί και οι τράπεζες μέχρι τα μέσα του 2017 θα έχουν και πάλι ανάγκη από ανακεφαλαιοποίηση, μόνο που αυτή τη φορά, η διάσωση θα πρέπει να γίνει εκ των έσω, δηλαδή με κούρεμα καταθέσεων. Η προοπτική αυτή θα επιταχύνει την απόσυρση και των τελευταίων καταθέσεων με αποτέλεσμα την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος και την επιβολή αυστηρότερων capital-controls.

Αυτή θα είναι η κατάσταση το πρώτο εξάμηνο του 2017. Και σε αυτήν την κατάσταση θα πρέπει να διαπραγματευτεί η μνημονιακή κυβέρνηση το Μνημόνιο-4!

Σε αυτή τη φάση, δηλαδή με κατεστραμμένο -και ουσιαστικά κλειστό- το τραπεζικό σύστημα και με την αδυναμία σύναψης μιας νέας δανειακής σύμβασης για την εξυπηρέτηση του χρέους, η λύση που θα προταθεί, τόσο από τα μνημονιακά κόμματα, όσο και από την Ευρωελίτ, θα είναι η έξοδος από την Ευρωζώνη!

Αν όμως η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα γίνει τότε, από μία κυβέρνηση υποτελών ανδρείκελων, όπως αυτή που ετοιμάζει τώρα η Μέρκελ με την συγκυβέρνηση όλων των μνημονιακών κομμάτων, τότε το νέο νόμισμα θα προκαλέσει ακόμα περισσότερα δεινά στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους.

Κάθε ψήφος σε μνημονιακό κόμμα (ψευτο-ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΑΝΕΛ, Λεβέντη) είναι ψήφος υπέρ του αποικιοκρατικού σχεδίου εξαθλίωσης του λαού και ξεπουλήματος της χώρας -που υποκοριστικά το λένε Μνημόνιο-3.

Επιλέγουμε εκείνες τις δυνάμεις που δεν βάζουν το ευρώ πάνω από τα συμφέρονται του λαού και που προτείνουν πολιτικές για την απεμπλοκή της χώρας από την ευρωναζιστική φυλακή.

Γι’ αυτό την Κυριακή στην κάλπη επιλέγουμε να ρίξουμε μόνο ψηφοδέλτια των δημοκρατικών αντιμνημονιακών κομμάτων που στήριξαν το ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ στο δημοψήφισμα του Ιούλη.

ΟΧΙ ΣΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ.
ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ.

Κατηγορίες:Οικονομικά, Πολιτικά

Το ΟΧΙ θα νικήσει. Ούτε μια ψήφο σε μνημονιακό κόμμα.

19 Σεπτεμβρίου 2015 Σχολιάστε

oxi

Είναι προφανές πως όποιος και να είναι ο πρώτος σε αυτές τις –κατ’ εντολή Μέρκελ- εκλογές, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο:
Όλα τα μνημονιακά κόμματα (ψευτο-ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΑΝΕΛ, Λεβέντης) θα «κυβερνήσουν» μαζί για να εφαρμόσουν το Μνημόνιο-3, όπως άλλωστε είναι και η επιθυμία της Μέρκελ.
Φυσικά όλοι τους θα πουν ότι συμφώνησαν για να «σώσουν την πατρίδα» όπως έκαναν και οι προκάτοχοί τους τα τελευταία χρόνια…
Εννοείται πως η μεγάλη αυτή συγκυβέρνηση θα μετατρέψει σε καπνό όλες εκείνες τις υποσχέσεις του Τσίπρα για την δήθεν καταπολέμηση της διαπλοκής. Μία λέξη θα σφραγίσει την επόμενη μέρα: Σφουγγάρι!

Και ενώ το αποτέλεσμα των εκλογών είναι δεδομένο όσον αφορά την κυβέρνηση που θα αναδειχτεί, το ζήτημα που μπαίνει είναι ένα άλλο:
Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση το άθροισμα των μνημονιακών κομμάτων να ξεπερνάει το 50% στο λαό.

Αν γίνει κάτι τέτοιο, θα είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει μετά από την επιβολή των μνημονίων στην χώρα μας. Και μάλιστα μετά από ένα βροντερό 62% ΟΧΙ ΣΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ στο Δημοψήφισμα του Ιούλη.

Αν συμβεί, αυτό θα οφείλεται στα εξής:

1) Αδυναμία του λαού να χωνέψει την προδοσία του Τσίπρα τόσο απέναντι στον λαό όσο και απέναντι στον κόμμα του. Θα χρειαστεί κάποιος χρόνος για να κατανοήσουν οι ψηφοφόροι όλον αυτόν τον εμπαιγμό, τον οποίο με περίσσιο θράσος συνεχίζει να τους πουλάει.

2) Η απατηλή παραδοχή από ένα μέρος των πολιτών της δήθεν αντιπαλότητας μεταξύ των δύο διεκδικητών της «πρωτιάς», γιατί τάχαμου θα υπάρξει μια κάποια διαφορά στον τρόπο εφαρμογής του μνημονίου αν βγει ο ένας ή ο άλλος.

3) Αδυναμία συγκρότησης ενός ενιαίου δημοκρατικού αντιμνημονιακού Μετώπου, με αποτέλεσμα να πολυδιασπαστούν οργανωτικά οι ήδη περιορισμένες δυνάμεις της αντίστασης στο μνημόνιο. Σε αυτό φέρουν ευθύνες (άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο) όλες οι δυνάμεις που στήριξαν το ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

4) Η τάση αποχής και απόσυρσης που δημιουργείται αναπόφευκτα τόσο από το σοκ της προδοσίας, όσο και από την ανάδυση της πεποίθησης που λέει ότι «με την ψήφο τίποτα δεν αλλάζει»… Το «Δόγμα του Σοκ», δηλαδή,  στην πρακτική του εφαρμογή!

Παρόλα αυτά, ο κάθε πολίτης πρέπει να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί και να αποτρέψει οι εφαρμοστικοί μνημονιακοί νόμοι που θα καταστρέψουν αγρότες, επαγγελματίες, μισθωτούς και συνταξιούχους να έχουν την υπογραφή της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Κάτι τέτοιο θα επιφέρει τραγικές συνέπειες στον αγώνα που θα πρέπει να διεξαχθεί από την Δευτέρα για την οργάνωση της Αντίστασης.

Η βιαιότητα της αστυνομικής καταστολής κάθε φωνής που θα προσπαθήσει να προστατέψει την κοινωνία από την ισοπέδωση θα είναι πρωτοφανής και ανελέητη.

Αν  στα δόγματα της «παραμονής στο ευρώ», της «ευρωπαϊκής πορείας της χώρας», της «σωτηρίας της πατρίδας» προστεθεί και αυτό της «λαϊκής βούλησης», τότε να είμαστε σίγουροι πως ο αγρότης που θα «τολμήσει» να υπερασπιστεί τη σοδιά του από την εφορία, θα θεωρείται περίπου ως «τρομοκράτης». Το ίδιο και όποιος τολμήσει να υπερασπιστεί το σπίτι του από τα δόντια της τράπεζας…

Από την Δευτέρα πρέπει να ξεκινήσει μια σοβαρή και οργανωμένη συζήτηση μεταξύ των δημοκρατικών δυνάμεων του ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, για το ποια θα είναι η οργανωτική δομή του φορέα που θα μπορέσει να ενώσει όλες αυτές τις δυνάμεις σε ένα ελπιδοφόρο και νικηφόρο Μέτωπο. Μέσα σε αυτήν την πλατφόρμα θα πρέπει από μηδενική βάση να διεξαχθεί ένας δημοκρατικός διάλογος που θα οδηγήσει στην συγκρότηση ενός κοινά αποδεκτού προγράμματος με σαφείς θέσεις για την διακυβέρνηση της χώρας, με χρονικό ορίζοντα κοινής δράσης την επίτευξη κάποιων συγκεκριμένων στόχων.

Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο, πρέπει να μείνει αναμμένο το καντήλι της ελπίδας. Να μην υποταχτούμε στις επιταγές των δανειστών, να μην ξαναπιστέψουμε στα ψέματα των προδοτών και να μην αποσυρθούμε οικειοθελώς από τον Αγώνα.

Την Κυριακή, δεν κάνουμε ούτε ένα βήμα πίσω: Ψηφίζουμε ΟΧΙ.

Ενισχύουμε τις αντιμνημονιακές δημοκρατικές δυνάμεις που στήριξαν και τον Ιούλη το ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

Κατηγορίες:Πολιτικά

Η απάτη της εφαρμογής του Μνημονίου «με κοινωνική ευαισθησία».

12 Σεπτεμβρίου 2015 1 Σχολιο

psemata

Το θεώρημα που προσπαθεί να αναπτύξει ο Αλέξης Τσίπρας για να μπορέσει να συνεχίσει το μόνο πράγμα που μέχρι σήμερα έχει αποδείξει πως ξέρει να κάνει, δηλαδή την εξαπάτηση του λαού, έχει ως κεντρικό άξονα την υπόσχεση πως μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ναι μεν θα εφαρμόσει το Μνημόνιο-3, αλλά, θα… βρει κάποιες παράλληλες πολιτικές που θα απαλύνουν τις επιπτώσεις του στους πολίτες και την οικονομία…

Αν και αρχικά κάτι τέτοιο μπορεί να ακούγεται από αρκετούς σαν μια «καλή ιδέα», όταν όμως η πρόταση μπει στο μικροσκόπιο της πολιτικής ανάλυσης, χάνει κάθε ίχνος λογικής βάσης. Γίνεται προφανές πως πρόκειται για άλλο ένα ταχυδακτυλουργικό τρικ, που σκοπό δεν έχει άλλον από την εξαπάτηση του λαού για άλλη μια φορά.

Πόσο μάλλον όταν ο εκφέρων την πρόταση δεν είναι άλλος από τον πλέον αναξιόπιστο και τον μεγαλύτερο «κωλοτούμπα» της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ίσως και διεθνώς. Τον άνθρωπο που έκανε αυτό που κανείς άλλος στον κόσμο δεν θα τολμούσε να κάνει: Να γράψει στα παλιά του τα παπούτσια ένα δημοψήφισμα στο οποίο ο λαός απάντησε με τεράστια πλειοψηφία ΟΧΙ στην λιτότητα, ΟΧΙ στο χρέος, ΟΧΙ στην υποτέλεια των μνημονίων και να το μετατρέψει σε ένα ΝΑΙ σε όλα.

Πέρα όμως από την αναφορά στην παροιμιώδη αναξιοπιστία του Τσίπρα, το ζητούμενο εδώ είναι η αποδόμηση του πυρήνα του σκεπτικού αυτού του απατηλού θεωρήματος.

Είναι δεδομένο, ή τουλάχιστον ακόμα και ο ίδιος ο Τσίπρας το διαλαλούσε σε όλους του τόνους μέχρι τον Ιούλη, πως τα Μνημόνια δεν είναι πολιτικά ουδέτερα. Έχουν δηλαδή τόσο πολιτική κατεύθυνση, όσο και συγκεκριμένα κοινωνικά αποτελέσματα ως στόχο.

Τα Μνημόνια, δεν είναι ένα ουδέτερο σύνολο μέτρων στο οποίο λαμβάνονται γενικά και αόριστα για την «θεραπεία της ελληνικής οικονομίας» ώστε να σταθεί στα πόδια της η χώρα. Τα Μνημόνια επιδιώκουν να πάνε την οικονομία προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, σε ένα σημείο όπου θα ικανοποιούνται οι παρακάτω προκαθορισμένες συνθήκες:

1) Εσωτερική υποτίμηση
2) Βελτίωση της ανταγωνιστικότητας
3) Ελαχιστοποίηση της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία
4) Ιδιωτικοποίηση των Κοινωνικών Υπηρεσιών

Όσον αφορά το (1), η εσωτερική υποτίμηση πρέπει να εκφραστεί μέσω της μείωσης των αποδοχών των εργαζομένων και των συνταξιούχων, αλλά και μέσω της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων.

Όσον αφορά το (2), η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας θα προέλθει μέσω της μείωσης του κόστους εργασίας (απολύσεις, μείωση αποδοχών, μεγαλύτερη εκμετάλλευση εργαζομένων). Ειδικότερα για την αγροτική παραγωγή, η ανταγωνιστικότητα μεταφράζεται σε βίαιη συγκέντρωση της αγροτικής γης σε όσο το δυνατόν λιγότερα χέρια. Για να επιτευχθεί αυτό, προβλέπεται η επιλεκτική επιδότηση του μεγάλου κλήρου και η εξοντωτική φορολόγηση των μικροκαλλιεργητών.

Με το (3), δηλαδή την ιδιωτικοποίηση/εκποίηση των κρατικών επιχειρήσεων, το κράτος μετατρέπεται σε έναν μηχανισμό του οποίου τα έσοδα αντλούνται αποκλειστικά από φόρους, τέλη και πρόστιμα.

Με το (4) νέες επιχειρηματικές δυνατότητες ανοίγονται σε εκείνους τους μεγάλους ομίλους που θα είναι σε θέση να ικανοποιήσουν τους απαιτούμενους όρους επιδότησης για την υποκατάσταση του έργου που στη προηγούμενη φάση παρείχαν Δημόσιες Υπηρεσίες.

Το Μνημόνιο, δηλαδή, έχει σαφή ταξική κατεύθυνση και κάθε προσπάθεια να αλλάξει αυτός ο χαρακτήρας του, θα χτυπήσει στον «τοίχο» των συγγραφέων του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η άρνηση της Ευρωελίτ να αποδεχτεί την φορολόγηση των εταιριών που παρουσίαζαν κέρδη μεγαλύτερα των 500.000 ευρώ, ως «ισοδύναμο μέτρο» για την ελάφρυνση της εισφοράς αλληλεγγύης των χαμηλότερων οικονομικά στρωμάτων. Αντίθετα, επέβαλε την μείωση του φόρου, ειδικά αυτών των εταιριών!

Κάθε φορά λοιπόν που μια κυβέρνηση θα προσπαθεί να νομοθετήσει προς μια κατεύθυνση η οποία ξεφεύγει από τους στόχους της μνημονιακής κατεύθυνσης, οι δανειστές θα παρεμβαίνουν και θα απορρίπτουν τέτοιες πρωτοβουλίες.

Όλα αυτά φυσικά τα γνωρίζει τόσο ο Τσίπρας, όσο και το επιτελείο του, αλλά επιλέγει να συνεχίζει να λέει ψέματα στον ελληνικό λαό, προσπαθώντας με μια εκλογική επιτυχία να ξεπλύνει τα εγκλήματα που έκανε σε βάρος της ελληνικής οικονομίας, της ελληνικής κοινωνίας, της ελληνικής δημοκρατίας και της ελληνικής Αριστεράς.

Εάν πετύχει το σχέδιο του, τότε ακόμα κι αν έρθει δεύτερος στις επερχόμενες εκλογές, θα μπορεί να ισχυριστεί πως ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού ενέκρινε τις καταστροφικές ενέργειες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Πόσο μάλλον εάν συγκυβερνήσει μαζί με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (όπως έχει προτείνει η Μέρκελ) με στόχο να αλληλο-συγκαλύψουν τα σκάνδαλα τους.

Την μεγάλη αυτήν συγκυβέρνηση, δεν την επιθυμούν όμως μόνο οι δανειστές, αλλά την «σπρώχνουν με τα χίλια» και οι εκφραστές του ντόπιου κεφαλαίου, οι οποίοι έτσι θα εξασφαλίσουν την διαιώνιση τόσο της κυριαρχίας τους στο μοίρασμα της πίτας των ευρωπαϊκών ενισχύσεων (τα 30 δις του «πακέτου Γιούνκερ») όσο και της ουσιαστικής ασυλίας τους για τα χρήματα που έχουν καταχραστεί όλα αυτά τα χρόνια.

Είναι προφανές λοιπόν, πως η δήθεν εφαρμογή του Μνημονίου με προοδευτικό πρόσημο είναι μια ακόμα προσπάθεια εξαπάτησης του ελληνικού λαού, ώστε να περισωθεί το παλιό και το νεόκοπο πολιτικό σύστημα.

Μπροστά σε αυτήν την προοπτική γίνεται σαφές πως ο ελληνικός λαός δεν θα δεχτεί να παίξει το ρόλο του «πλυντηρίου» των ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και των αφεντικών τους.

Κάθε ψήφος σε κόμμα που αποδέχεται τον καταστροφικό, για τη χώρα, δρόμο του Μνημονίου, αποτελεί ψήφο ενάντια στα λαϊκά συμφέροντα και αποδοχής στο ακέραιο ενός Μνημονίου που οδηγεί στην πτώχευση αγρότες, επαγγελματίες, αυτοαπασχολούμενους, μισθωτούς και συνταξιούχους.

Ο ελληνικός λαός θα βρει την δύναμη και την σύνεση να διεκδικήσει την απελευθέρωση της χώρας μας, ενισχύοντας εκείνες τις δημοκρατικές δυνάμεις που προσπαθούν να αντισταθούν στις επιταγές των δανειστών.

Κατηγορίες:Πολιτικά

Τσολάκογλου-Τσίπρας μια ενδιαφέρουσα σύγκριση.

11 Αυγούστου 2015 Σχολιάστε

tsolakoglou

Ο Ήρωας

Ως αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, ο Γεώργιος Τσολάκογλου συμμετείχε στις κυριότερες μάχες στους Βαλκανικούς Πολέμους (Ελασσόνα, Σαραντάπορο, Γιαννιτσά, Λαχανάς, Δεμίρ Ισάρ, Άνω Τζουμαγιά ) και στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο μέτωπο του Στρυμόνα.
Το 1940 ως αντιστράτηγος διοικούσε το Γ΄ Σώμα Στρατού. Συνέβαλε στην πλήρη νίκη επί των Ιταλών κατά τη μάχη του Μόραβα, εκτελώντας με επιτυχία έναν παράτολμο ελιγμό και παρά τους δισταγμούς των ανωτέρων του.

Όταν «έσκιζε» τις συνθηκολογήσεις.

Πριν εκδηλωθεί η παραπάνω ιταλική επίθεση, σε μία ειδική σύσκεψη αντιστρατήγων που είχε γίνει στην Αθήνα, ο ίδιος ο Τσολάκογλου είχε ταχθεί υπέρ της πάσης θυσίας συνέχισης του αγώνα «Δεν υπάρχει περίπτωση Έλληνας αξιωματικός να υπογράψει ποτέ την παράδοση της χώρας μας. Θα αγωνιστούμε όλοι, μέχρι να χυθεί και η τελευταία σταγόνα ελληνικού αίματος», όπως είχε τοποθετηθεί παρά το ενδεχόμενο μιας γερμανικής εισβολής, η οποία ήδη διαφαίνονταν στον ορίζοντα.

Η προδοσία και η υπογραφή της συνθηκολόγησης.

Μετά την επίθεση όμως των Γερμανών κατά της Ελλάδας, ο Τσολάκογλου, συμβουλευόμενος άλλους ανώτερους αξιωματικούς του Στρατού, έλαβε την απόφαση, παρά την αντίθεση του Γενικού Επιτελείου, να υπογράψει συνθηκολόγηση με τους εισβολείς, κρίνοντας πως κάθε αντίσταση προς τους κατακτητές θα ήταν μάταιη και οδυνηρή.

Το τέλος.

Αμέσως μετά την απελευθέρωση, ο Τσολάκογλου συνελήφθη και φυλακίσθηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Παραπέμφθηκε το 1945 σε Ειδικό Δικαστήριο, κατηγορούμενος για προδοσία εν καιρώ πολέμου και παράνομη συνθηκολόγηση με τον εχθρό.
Κατά την απολογία του, δήλωσε:

«Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος : Ή ν’ αφήσω να συνεχισθεί ο αγών και να γίνει ολοκαύτωμα, ή υπακούοντας εις τας παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατού ν’ αναλάβω την πρωτοβουλία της συνθηκολογήσεως… «Τολμήσας» δεν υπολόγισα ευθύνες… Μέχρι σήμερον δεν μετανόησα για το τόλμημά μου. Τουναντίον αισθάνομαι υπερηφάνεια.»

Καταδικάστηκε σε θάνατο, η ποινή του όμως μετατράπηκε σε ισόβια. Πέθανε από λευχαιμία τρία χρόνια μετά, το 1948.

Μετά από την ιστορική αυτή υπενθύμιση, ας μην απορήσει κανείς όταν οι νέο-μνημονιακοί Γενίτσαροι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, στο άκουσμα του ονόματος του Τσολάκογλου, νιώθουν πλέον μια ιδιαίτερη συμπάθεια για αυτόν τον …«τόσο παρεξηγημένο και αδικημένο αγωνιστή»…

Κατηγορίες:Ιστορικά, Πολιτικά

Η Δημοκρατία και το δόγμα της ανεξάρτητης Κεντρικής Τράπεζας.

10 Αυγούστου 2015 1 Σχολιο

Το όλο οικοδόμημα του ευρώ βασίζεται σε μια κωδικοποιημένη θέση που έχει καταστεί δεσμευτική με την Συνθήκη Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με την οποία η Κεντρική Τράπεζα, η οποία κατέχει την απόλυτη κυριαρχία στις νομισματικές πολιτικές, δεν δύναται ούτε καν να λάβει συμβουλές από μεμονωμένα κράτη μέλη της ΟΝΕ ή ακόμα και από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.

Έχει επανειλημμένως λεχθεί ότι μια τέτοια επιλογή είναι αντίθετη προς το Σύνταγμα της χώρας μας τόσο γιατί αποτελεί μεταβίβαση της κυριαρχίας του κράτους και όχι μόνον περιορισμό της ιδίας αλλά και επειδή το Σύνταγμα ορίζει ότι η Πολιτεία θα πρέπει να παρακολουθεί, να συντονίζει και να ρυθμίζει το χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Είναι προφανές ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν είναι ο ελεγχόμενος, αντίθετα, ο ρόλος του είναι αυτός του ανεξάρτητου ελεγκτή, ενώ τα κράτη δεν διαθέτουν ετούτη την εξουσία.

Δεν θα ήθελα να παραμείνω σε θέματα συνταγματικού δικαίου, ούτε να μπω σε θέματα οικονομικής ανάλυσης, των υπέρ και των κατά που μπορεί να αποφέρει η απώλεια της εθνικής νομισματικής κυριαρχίας. Επιθυμώ να εξετάσω εδώ, από πολιτική άποψη τους λόγους για τους οποίους αρκετοί Ευρωπαίοι πολίτες αποδέχονται ή στηρίζουν την επιλογή της ανεξαρτησίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζα.

Με το κλασσικότερο των επιχειρημάτων, υποστηρίζεται ότι η πολιτική τάξη είναι διεφθαρμένη και πελατειακή και, ως εκ τούτου, κατά κανόνα χρησιμοποιεί τα χρήματα για την διαιώνιση της παραμονής της στην εξουσία. Γι’ αυτό το λόγο, αν αντίθετα τα χρήματα βρίσκονται υπό τον έλεγχο ενός ανεξάρτητου Τρίτου, τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει και έτσι το πρόβλημα ούτε καν υφίσταται.

Αλλά ποιος πιστεύει πραγματικά ότι αυτό το επιχείρημα είναι ορθολογικό; Πού βασίζεται ένα τέτοιο συμπέρασμα; Για ποιο λόγο ένας Τρίτος, στον οποίον έχει παραχωρηθεί η νομισματική κυριαρχία, θα είναι σώνει και καλά, ηθικά ανώτερος από τους εκλεγμένους πολιτικούς αντιπροσώπους; Γιατί θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι αυτός ο Τρίτος θα ενεργεί σύμφωνα με το Δημόσιο Συμφέρον και όχι σύμφωνα με τα δικά του συμφέροντα;
Αυτά είναι ερωτήματα τα οποία δεν μπορεί να απαντηθούν, καθότι η ανθρώπινη φύση έχει εγγενώς την τάση προς τον εγωισμό και άρα ο κίνδυνος απόκλισης από την πρόταξη του Δημοσίου Συμφέροντος είναι παρόμοια και στις δύο περιπτώσεις. Η εγωιστική συμπεριφορά δεν είναι ένα φαινόμενο που περιορίζεται στους πολιτικούς, αλλά είναι διάχυτη.
Μερικοί μάλιστα ισχυρίζονται πως η εγωιστική συμπεριφορά αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό ιδιαίτερα για τους τραπεζίτες, ενώ αντίθετα μεταξύ των πολιτικών εμφανίζονται, που και που, περιπτώσεις ανιδιοτελών ανθρώπων.

Η επιλογή μιας ανεξάρτητης Κεντρικής Τράπεζας, με δεδομένη την αντισυνταγματικότητα της, έχει και ένα άλλο προφανές αρνητικό επακόλουθο. Η λέξη Δημοκρατία σημαίνει άραγε κάτι σήμερα; Και καλά, ένας πολιτικός όσο διεφθαρμένος και να είναι και παρά τις διάφορες ασυλίες, υπόκειται στον έλεγχο τόσο της δικαστικής εξουσίας (η ΕΚΤ, ακόμα και για λόγους τοπικής αρμοδιότητας, δεν τελεί υπό τον έλεγχο της Δικαιοσύνης των επί μέρους μελών) όσο και των ψηφοφόρων.
Ο δημοκρατικός έλεγχος, είναι εξ ορισμού ένα από τα μέσα εποπτείας της ορθής χρήσης της δημόσιας εξουσίας που παραχωρήθηκε στα θεσμικά όργανα μέσω της λαϊκής ψήφου. Αντίθετα, η Κεντρική Τράπεζα έχει πάρει διαζύγιο απ’ όλα αυτά και δεν υπόκειται σε κανένα δημοκρατικό έλεγχο. Μια τόσο μεγάλη και ανεξέλεγκτη συγκέντρωση ισχύος, θα έβαζε σκέψεις σε πολλούς, αν όχι σε όλους, να την εκμεταλλευτούν.

Ως εκ τούτου ή πιστεύουμε ότι μπορούμε να είμαστε απολύτως σίγουροι πως ο κεντρικός τραπεζίτης είναι ένας μεγάλος ευεργέτης της ανθρωπότητας και ουδέποτε θα έβαζε άλλα συμφέροντα πάνω από το κοινό καλό, ή θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι, δεδομένης της ανθρώπινης φύσης, μπορεί και να μην είναι καθόλου έτσι, και στη συνέχεια η επιλογή μας να αποδειχτεί παράφρων. Καθότι, ενώ μπορούμε να στείλουμε στο σπίτι του έναν διεφθαρμένο πολιτικό, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να περιορίσουμε ή να κατευθύνουμε την εξουσία της Κεντρικής Τράπεζας, διότι αυτή είναι κυρίαρχη και ανεξάρτητη. Το ίδιο μάλιστα ισχύει ακόμα και με τους τοπικούς τοποτηρητές της Κεντρικής Τράπεζας, όπως για παράδειγμα με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, ο οποίος έχει ανεξαρτησία και ασυλία μεγαλύτερη ακόμα και από τους ανώτατους πολιτειακούς παράγοντες.

Στην ουσία, με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μας έχουν επιβάλει την άποψη ότι, προκειμένου να περιοριστεί η σπατάλη και η διαφθορά, είναι απαραίτητο να εγκαταλείψουμε τη Δημοκρατία. Έτσι, θα ήταν σαν να λέμε ότι, σε περίπτωση αύξησης του οργανωμένου εγκλήματος, θα πρέπει να θεωρείται δικαιολογημένη η κατάργηση των αναφαίρετων δικαιωμάτων του ανθρώπου ώστε να αποκατασταθεί η τάξη. Είναι μια άποψη πραγματικά επικίνδυνη. Η ελευθερία έχει ένα κόστος, αλλά είναι αναμφίβολα το υψηλότερο επίτευγμα του πολιτισμού μας και με κανένα τρόπο δεν πρέπει να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης μπορεί να δικαιολογήσει τον ακρωτηριασμό της.

Το ευρώ, με τις υπάρχουσες αντιδημοκρατικές δομές που το υποστηρίζουν, δεν μπορεί ούτε να εξυπηρετήσει ούτε να εγγυηθεί το κοινό συμφέρον των Ευρωπαίων πολιτών.

Η νομισματική πολιτική πρέπει να επιστρέψει υπό τον δημοκρατικό έλεγχο και υπό την λαϊκή κυριαρχία καθότι μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει θεσμικός έλεγχος σε μια από τις θεμελιώδεις υποδομές που εξυπηρετούν τόσο τις καθημερινές συναλλαγές όσο και τον οικογενειακό προγραμματισμό των πολιτών.

Ούτως η άλλως η ελευθερία και η δημοκρατία απαιτούν διαρκείς λαϊκούς αγώνες για την υπεράσπιση τους. Αναθέσεις σε ανεξέλεγκτους τρίτους, επιφέρουν πάντα απώλειες δικαιωμάτων και υποδούλωση.

Κατηγορίες:Οικονομικά, Πολιτικά

Μένουμε Ευρώπη!

27 Ιουνίου 2015 Σχολιάστε

Όταν πριν από πέντε μήνες ο ελληνικός λαός πήρε την απόφαση να αλλάξει σελίδα και να γκρεμίσει το παλιό πολιτικό σύστημα, δεν το έκανε μόνο για ελευθερώσει τη χώρα από τα δεσμά των δανειστών, αλλά το έκανε –σε μεγάλο βαθμό- γιατί τον έπνιγε η ανάγκη για Δημοκρατία, Ελευθερία, Ελπίδα, Αξιοπρέπεια.

Για πέντε μνημονιακά χρόνια, η ηττοπάθεια και το αίσθημα συνενοχής ήσαν τα φάρμακα καταστολής που πότιζαν τον λαό οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά-Βενιζέλου.

Με ένα και μόνο σκοπό:
Την υποταγή της χώρας στις θελήσεις μιας νεοφιλελεύθερης ευρωελίτ που επιθυμούσε (και είχε σχεδόν καταφέρει) να μετατρέψει την Ελλάδα σε μια αποικία χρέους και τον λαό της σε δουλοπάροικους των ξένων και των ντόπιων συμφερόντων που λυμαίνονται τη χώρα μας εδώ και τουλάχιστον επτά δεκαετίες.

Το πρώτο αυτό γενναίο βήμα που έκανε ο ελληνικός λαός στις 25 Γενάρη, δεν θα μπορούσε να ήταν το μόνο που θα αρκούσε για την απελευθέρωση της χώρας.
Θα χρειαζόντουσαν σίγουρα πολλά ακόμα… Αυτό ήταν δεδομένο.

Οι δανειστές -με την συνενοχή των ντόπιων δωσίλογων- πρόλαβαν μέσα σε αυτά τα πέντε μνημονιακά χρόνια να χτίσουν ένα πλέγμα νόμων και συνθηκών που δεσμεύουν ασφυκτικά τη χώρα μας για τα επόμενα 50 χρόνια.

Διέλυσαν τις εργασιακές σχέσεις, διέλυσαν τον παραγωγικό ιστό της χώρας, διέλυσαν την δημόσια διοίκηση, διέλυσαν την Δημοκρατία, ξεφτίλισαν την δικαιοσύνη, έστρεψαν τα σώματα ασφαλείας ενάντια στους εργαζόμενους, δίχασαν τον λαό, έσπειραν φτώχεια και ανεργία για να εφαρμόσουν το «δόγμα του σοκ» στην κοινωνία.

Απεμπόλησαν εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα, μαγείρεψαν το δημόσιο χρέος εξαπατώντας τους περισσότερους των ευρωπαίων εταίρων για να σώσουν τις γαλλικές και τις γερμανικές τράπεζες, αποδέχτηκαν την υποταγή στο «αγγλικό» αποικιακό δίκαιο, έβγαλαν στο σφυρί την περιουσία του ελληνικού λαού.

Με τον αέρα της ασυγκράτητης προέλασης, οι «ηγέτες» της Ευρώπης (μαριονέτες της ευρωελίτ) και με την ευχάριστη συνήθεια του ξεφτιλίσματος των κουίσλινγκ της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, νόμισαν πως θα πετύχαιναν τους στόχους τους ανεξάρτητα από την δημοκρατική επιλογή του ελληνικού λαού.

Λογάριασαν όμως για άλλη μια φορά, λάθος! Υποτίμησαν (απαράδεκτοι μαθήσεως…) το φρόνημα ενός λαού που με τρύπια παπούτσια πήρε τα βουνά για να χτυπηθεί με υπερδυνάμεις και που αργότερα -χωρίς ούτε σφεντόνα- ξεκίνησε να πολεμά ανίκητους μέχρι τότε στρατούς.

Δεν υπολόγισαν, πως ο μπαμπούλας της απειλής εξόδου από το ευρώ, θα τους γύρναγε μπούμερανγκ, καθότι καλώς ή κακώς ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ και ούτε μπορεί να αλλάξει η Συνθήκη, ώστε να πραγματοποιήσουν τις απειλές τους. Τους αρέσει – δεν τους αρέσει, η Ελλάδα είναι ΙΣΟΤΙΜΟΣ ΣΥΝΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ του ευρώ και αν προβούν σε παράνομες πράξεις (όπως η νομισματική ασφυξία) η ελληνική κυβέρνηση θα απαντήσει με ανάλογα αντίμετρα που θα διασφαλίσουν την καθημερινότητα των πολιτών.

Στις 5 Ιούλη λοιπόν, θα γραφτεί άλλη μια χρυσή σελίδα στην ιστορία του αγωνιζόμενου ελληνικού λαού και θα ακουστεί σε όλη την Ευρώπη η ιαχή του εργατικού κινήματος, τo κάλεσμα για την μεγάλη αντεπίθεση και την ανατροπή.

Τα εκατομμύρια των ευρωπαίων πολιτών που όλους αυτούς τους μήνες με ογκώδη συλλαλητήρια εκφράζουν όχι μόνο την αλληλεγγύη τους στον ελληνικό λαό αλλά και την ελπίδα τους πως ο αγώνας μας αυτός να συνεχιστεί μέχρι τέλους,
ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΟΡΕΙΑ,
ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ που πραγματικά αξίζει να ζούμε.

ΥΓ.
Στις 26 Γενάρη, άλλαξα τον τίτλο του blog μου, και τον έκανα: «Κάναμε το πρώτο βήμα, πάμε για το δεύτερο»…
Να ‘το λοιπόν που έρχεται!

ΥΓ2
Ζούμε ιστορικές στιγμές.
Είμαι σίγουρος πως κάποτε στο μέλλον θα μας ρωτάνε: «Εσύ τι έκανες εκείνες τις ημέρες;»
Και εμείς θα πρέπει με περηφάνια να μπορούμε να λέμε: «Αγωνίστηκα με όλες μου τις δυνάμεις για τη νίκη του λαού μας».

Κατηγορίες:Πολιτικά

Ευρωπαϊκή πορεία.

21 Ιουνίου 2015 Σχολιάστε

european-M

Η ευρωπαϊκή πορεία είναι -ναι μεν- το ζητούμενο, αλλά αφού πρώτα δώσουμε την μάχη για να την διορθώσουμε.

Η ευρωελίτ με τις νεο-φιλελεύθερες εμονές της, οδηγεί την Ευρωπαϊκή Ένωση στην διάλυση.

Όποιος λοιπόν θέλει «ευρωπαϊκή πορεία» ας ετοιμάζεται για αγώνες και καλά κάνει που αρχίζει -έστω και όψιμα- να μαθαίνει να κατεβαίνει στους δρόμους.

Κατηγορίες:Πολιτικά

Μόνος ρεαλιστικός δρόμος, η ρήξη με την ευρωελίτ.

16 Ιουνίου 2015 Σχολιάστε

Στην  συγκέντρωση που καλέστηκε στο Σύνταγμα την Τετάρτη το βράδυ, προσωπικά θα πάω, αλλά με έναν και μόνο σκοπό:

Την αποδυνάμωση του κλίματος φόβου που θέλουν κάποιοι να επιβάλουν στον ελληνικό λαό, ώστε να αποτραπεί η ρήξη της ελληνικής κυβέρνησης με την ευρωελίτ.

Δεν θα πάω φυσικά ούτε για να στηρίξω τις 47 σελίδες της κυβερνητικής πρότασης, ούτε για να παζαρέψω το 0,25% του πρωτογενούς πλεονάσματος, ούτε για να πανηγυρίσω την εκποίηση της περιουσίας του ελληνικού λαού που περιλαμβάνεται σε αυτήν την συμβιβαστική πρόταση.

Αντιλαμβάνομαι το όλο σκηνικό, ως «μια παράσταση που έπρεπε να παιχτεί», με σκοπό να έχουμε ακόμα μεγαλύτερο ηθικό πλεονέκτημα, μετά την (κατά τη γνώμη μου, αναπότρεπτη) ρήξη. Το βλέπω σαν ένα άλλο ακόμα στοιχείο επιβεβαίωσης της εχθρικής προς τον ελληνικό (και όχι μόνο…) λαό από τη μεριά μιας ευρωελίτ που έχει εκτροχιάσει την Ενωμένη Ευρώπη από την κατεύθυνση της ισότιμης συνύπαρξης των λαών της.

Μετά τα αμέτρητα «λάθη» των δύο πρώτων Μνημονίων, οι ίδιοι τεχνοκράτες συνεχίζουν να παρουσιάζουν τους εαυτούς τους ως αυθεντίες για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους και απανάπτυξης που έχει χτυπήσει ολόκληρη την Ευρώπη, ιδιαίτερα τις περιφερειακές χώρες και σε εξαιρετικό βαθμό την Ελλάδα.

Μετά την οφθαλμοφανή (και από τους ίδιους πλέον παραδεκτή!) αποτυχία να ρυθμίσουν με το νεοφιλελεύθερο τσεκούρι το τεράστιο χρέος που κρέμεται συνολικά πάνω από την Ευρώπη, το μόνο που ενδιαφέρει πλέον την ευρωελίτ είναι να αποτρέψει την στροφή προς την Αριστερά της ευρωπαϊκής κοινωνίας. Ο πόλεμος ενάντια στην χώρα μας, είναι ο πόλεμος ενάντια στην Δημοκρατία, το κοινωνικό κράτος, τα δικαιώματα, το εργατικό κίνημα.

Ο στόχος της ευρωελίτ είναι ένας:

Να ηττηθεί η Αριστερά στην Ελλάδα, είτε με την ανατροπή της, είτε με τον εξευτελιστικό συμβιβασμό της.

Δεν υπάρχει «οικονομοτεχνική διαφορά». Υπάρχει μία ακραία πολιτική αντίθεση – άρα δεν υπάρχει καμία υποτιθέμενη «πολιτική λύση»! Ή θα τους νικήσουμε ή θα μας ισοπεδώσουν.

Σε αυτή την ιστορική στιγμή ο ελληνικός λαός θα είναι αυτός που θα πει το μεγάλο «ΟΧΙ». Ένα «ΟΧΙ» που –όπως και το προηγούμενο το ‘40- θα σημαίνει αγώνες, θα σημαίνει στερήσεις, θα σημαίνει θυσίες. Έτσι όμως είναι τα «ΟΧΙ» και γι’ αυτό αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της συλλογικής μας συνείδησης στην οποία με περηφάνια ανατρέχουμε στα «δύσκολα».

Οι αγώνες του λαού μας ορθώθηκαν με τα μεγάλα «ΟΧΙ».
Οι θυσίες που ζητήθηκαν για τα «ΝΑΙ» πήγαν χαμένες.
Τα «ΝΑΙ» τα παίρνει το …Ποτάμι…

Τα «ΝΑΙ», τις μεταλλαγμένες «συνταγές», τα Ζάππεια, τις «απαγκιστρώσεις», τα «δεν υπάρχει άλλη λύση», τα έφτυσε η Ιστορία και τα έστειλε στο περιθώριο, όχι από άκρατη αγωνιστική διάθεση του λαού, αλλά γιατί διέλυσαν την κοινωνία, διέλυσαν τις εργασιακές σχέσεις, πτώχευσαν τα λαϊκά στρώματα, καταρράκωσαν τους μικρομεσαίους, επιβράβευσαν τους πραγματικούς ενόχους και ξεθώριασαν την ελπίδα.

Η Αριστερά έχει μία μόνη εντολή από την Ιστορία:

Να δρομολογήσει την ασφαλέστερη πορεία ώστε το «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού και να γίνει το παράδειγμα για το αυριανό «ΟΧΙ» των ευρωπαϊκών λαών.

ΥΓ.

Είναι η τελευταία φορά που ανέχομαι τον εξευτελισμό του «καλέσματος από facebook»…

Κατηγορίες:Πολιτικά, Uncategorized

Συμπεράσματα από την πρόσφατη παρέμβαση Τσίπρα.

26 Μαΐου 2015 Σχολιάστε

Αποσπάσματα από την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στις 23.5.2015:

“Δεν πρόκειται λοιπόν να ανεχτούμε και να αφήσουμε στο απυρόβλητο όσους εξακολουθούν να παίζουν με τη φωτιά, όσους ποντάρουν στην αποτυχία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, όσους εξωθούν τα πράγματα σε ρήξη. Όσους κάθε φορά που γίνονται βήματα διακινούν σενάρια εξόδου ταπείνωσης της Ελλάδας και κρίσης. Τα διακινούν κατ’ ιδίαν, δήθεν εμπιστευτικά, και αμέσως μετά δημοσίως. Θέλω να στείλω ένα καθαρό μήνυμα. Αυτές τις τελευταίες μέρες πριν την συμφωνία, όσοι μπορούν να συμβάλλουν ας το κάνουν. Όσοι δεν το επιθυμούν ας σιωπήσουν”.

“Να είστε βέβαιοι ότι σε αυτή τη διαπραγμάτευση δεν πρόκειται να αποδεχθούμε εξευτελιστικούς όρους, ούτε για τους εαυτούς μας, ούτε για την παράταξη, ούτε πολύ περισσότερο για τον ελληνικό λαό, που υπέμεινε τις συνέπειες της μνημονιακής καταστροφής για πάρα πολύ καιρό”.

“Δεν χρειάζεται σε καμία περίπτωση να επαναλάβω ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσουμε σε παράλογες απαιτήσεις. Στο θέμα του ΦΠΑ, του ασφαλιστικού συστήματος, της αγοράς εργασίας ή σε οποιοδήποτε άλλο τομέα οι αρχιτέκτονες του πιο αποτυχημένου προγράμματος στην ιστορία του ΔΝΤ, επιμένουν σε ακρότητες, προκειμένου να μη παραδεχθούν την αποτυχία τους”.

“Στην πραγματικότητα το Μνημόνιο δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η προσπάθεια, να υπερβεί η χώρα την κρίση και το αδιέξοδο της, μέσω μιας πρωτοφανούς εκκαθάρισης δικαιωμάτων και επιχειρήσεων που θα έθεταν την βάση για μια νέα κεφαλαιακή συσσώρευση με πολύ χειρότερους όρους για την κοινωνική πλειοψηφία. Η ύφεση, δε, που επιδεινώθηκε από την πολιτική αυτή ήταν δεδομένη, υπολογισμένη και σε ένα βαθμό επιθυμητή από τους εμπνευστές του”.

“Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο αντίπαλος δεν βρίσκεται μόνο στο Βερολίνο στις Βρυξέλλες ή στην Ουάσιγκτον. Ο αντίπαλος, ίσως και ο πιο σκληρός, βρίσκεται και εντός των τειχών. Ότι εκτός από την Τρόικα των ξένων, υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια και το λόμπι των υποστηριχτών της Τρόικα των ξένων, που εκπροσωπούσε και συνεχίζει να εκπροσωπεί συγκεκριμένες οικονομικές δυνάμεις και συγκεκριμένα συμφέροντα”.

“Οι ολιγάρχες, λοιπόν, ας το καταλάβουν: Ήρθε η ώρα να βάλουν το χέρι στη τσέπη. Ήρθε η ώρα να πληρώσουνε φόρους, να πληρώσουν τα δάνειά τους στις τράπεζες, να πληρώσουν τις τηλεοπτικές συχνότητες που χρησιμοποιούν τζάμπα, να πληρώσουν όπως ακριβώς ορίζει ο νόμος και όπως πληρώνει από το υστέρημά του και ο τελευταίος Έλληνας πολίτης. Ήρθε η ώρα να πληρώσουν ότι δεν πλήρωσαν τόσα χρόνια”.

«Αυτό που απαιτείται από τη δική μας πλευρά είναι ευθύνη, σοβαρότητα, αποφασιστικότητα, αλληλεγγύη και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας. Να μην ξεχνάμε ότι ο λαός για πρώτη φορά εμπιστεύεται την Αριστερά και δεν πρέπει να τον απογοητεύσουμε, είναι το μεγάλο μας στοίχημα. Έχουμε πολιτική και ηθική υποχρέωση να κερδίσουμε αυτό το στοίχημα παρά τις δυσκολίες και θα το κερδίσουμε».

“Ο λαός μας στηρίζει, όσο δε στήριξε ποτέ καμιά άλλη κυβέρνηση. Το δίκιο θα το επιβάλουμε στο τόπο, να είστε σίγουροι για αυτό. Σε κάθε περίπτωση. Είναι πρωτοφανής η στήριξη των πολιτών, στην κυβέρνηση που διαδέχθηκε τη λαομίσητη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Όμως η στήριξη αυτή μπορεί να εξανεμιστεί σε περίπτωση, που συνεχίσουμε να ζούμε τη μέρα της Μαρμότας στην οικονομία ή αν οι κόκκινες γραμμές αλλάξουν χρώμα.

«Ξεκίνησε η διαδικασία εκδημοκρατισμού της ενημέρωσης με πρώτο βήμα την επαναλειτουργία της ΕΡΤ που αποτελεί συμβολικό ορόσημο. Δημιουργήσαμε τις προϋποθέσεις για μια νέα δημόσια ραδιοφωνία και τηλεόραση απαλλαγμένη από τον κομματισμό, το ρουσφέτι και τη σπατάλη του παρελθόντος. Έναν δημόσιο φορέα ενημέρωσης που θα αντικατοπτρίζει το νέο δημόσιο ήθος για μια δημοκρατική, αντικειμενική, πλουραλιστική και έγκυρη ενημέρωση. Εδώ όμως θα μου επιτρέψετε μια παρένθεση: Η ΕΡΤ έπρεπε ήδη να λειτουργεί. Έχουμε καθυστερήσει πολύ. Η ΕΡΤ θα έπρεπε να αποτελεί το αντίπαλο δέος για όσους τρομοκρατούν τον ελληνικό λαό».

Συμπεράσματα:

Οι θέσεις του πρωθυπουργού είναι στη σωστή βάση και προς την σωστή κατεύθυνση. Αποπέμπουν συναίσθηση των ιστορικών ευθυνών της Αριστεράς και κατά την γνώμη μου, δεν εκφράζουν μόνο τους ανθρώπους της Αριστεράς αλλά και την συντριπτική πλειονότητα των πολιτών.

Η έκβαση όμως της μάχης δεν θα κριθεί από τις καλές προθέσεις, αλλά από την προετοιμασία της χώρας, ώστε στο κρίσιμο σημείο η απειλή της ρήξης να έχει ουσιώδη υπόσταση και να μπορεί να προκαλέσει τον προβληματισμό στους εκπροσώπους της νεοφιλελεύθερης ευρωελίτ το για το πόσο επίπονη θα είναι για τους ίδιους μια πιθανολογούμενη ρήξη. Το παιχνίδι δηλαδή δεν θα κριθεί στην ρήξη αλλά στο μέγεθος της απειλής που θα μπορούσε να αποτελέσει αυτή η ρήξη. Με την ίδια λογική που, για παράδειγμα, τα πυρηνικά όπλα δεν χρησιμοποιήθηκαν μετά τον Β’Π.Π. καθότι η απειλή της χρήσης τους ανέστειλε την πραγματική χρήση τους.

Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο, απαιτούνται δύο προϋποθέσεις:

1) – Να θωρακιστεί η χώρα ώστε να αποτραπεί η ασφυξία της οικονομίας από την έλλειψη ρευστότητας και να μπορέσει να αντέξει η χώρα για περίπου 2 μήνες. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε έναν τεράστιο κίνδυνο για το ευρώ συνολικά, καθότι τα μεγάλα κράτη (Κίνα, Ιαπωνία, Ρωσία, Ινδία, Σαουδική Αραβία, Καναδάς, Αυστραλία κ.α.) φοβούμενα το ρίσκο της διάλυσης του ευρωπαϊκού νομίσματος, θα άλλαζαν την σύνθεση των συναλλαγματικών αποθεμάτων τους, ξεφορτώνοντας μεγάλο μέρος των ευρώ που κατέχουν, με αποτέλεσμα την ραγδαία υποτίμηση του. Αν μάλιστα συνδυαστεί και με την χρήση ενός δεύτερου εσωτερικού νομίσματος, τότε ο κίνδυνος να εξαπλωθεί αυτή η πρακτική και σε άλλα κράτη της ευρωζώνης θα απειλήσει το ευρώ να μετατραπεί μακροπρόθεσμα, σε ένα είδος ECU.

2) – Να διευρυνθεί και να δυναμώσει η στήριξη του λαού στην κυβέρνηση, με μέτρα αναδιανομής προς τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα αλλά και διαγραφής μέρους των χρεών τους (ιδιαίτερα των χρεών που δημιουργήθηκαν κατά την εποχή εφαρμογής των μνημονίων) ώστε να πάρει μπροστά η οικονομία μέσω της επαναδραστηριοποίησης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Να χτιστεί δηλαδή μια πλειοψηφία έτοιμη να αγωνιστεί και να αντέξει στο φόβο των δύσκολων ημερών που θα ακολουθούσαν μια ρήξη με τους δανειστές.

Χωρίς αυτές τις δύο προϋποθέσεις, όσο καλές και να είναι οι προθέσεις της κυβέρνησης, η αποτυχία θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη και η υποταγή άνευ όρων της χώρας , σίγουρη…

Κατά τα υπόλοιπα, εφ’ όσον τα παπαγαλάκια της «τρόικας εσωτερικού» κρώζουν γιατί δήθεν «χάθηκε χρόνος», προσωπικά αντιλαμβάνομαι πως αυτό που τους «τσούζει» είναι ότι μάλλον ξέρουν πως η κυβέρνηση κλέβει πολύτιμο, αλλά για εμάς, χρόνο!

Ούτως η άλλως, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…
(Μέχρι τον Ιούλη θα τα δούμε όλα.)

Δημήτρης Βουζουναράς
Αγ.Θεόδωροι Κορινθίας
26.05.2015

Κατηγορίες:Πολιτικά, Uncategorized

Η υποχώρηση δεν είναι πάντα ήττα, αλλά δεν οδηγεί και πάντα σε νίκη.

2 Μαρτίου 2015 Σχολιάστε
Όταν τον Ιούνη του ’41 οι Γερμανία εξαπέλυε την επίθεση ενάντια στην ΕΣΣΔ, η επιχειρησιακή ετοιμότητα του εισβολέα ήταν αδιαμφισβήτητα ανώτερη. Έτσι, η μόνη κίνηση που μπορούσε να κάνει ο Κόκκινος Στρατός για να αποφύγει την ολική συντριβή, ήταν η τακτική υποχώρηση.
Έγινε τότε μια δραματική υποχώρηση χιλίων χιλιομέτρων (η μεγαλύτερη που έγινε ποτέ στην Ιστορία!),  που συνοδεύτηκε όμως από παράλληλες στρατηγικές κινήσεις, όπως, η προσπάθεια δημιουργίας μιας ισχυρής γραμμής άμυνας, η ανάπτυξη καινοτόμων οπλικών συστημάτων, η δημιουργία νέων διεθνών συμμαχιών και η εξύψωση του ηθικού του λαού. 
Ήταν μια υποχώρηση που έδωσε τον απαραίτητο χρόνο ώστε να προλάβει να στηθεί η «κόκκινη γραμμή» στις πύλες της Μόσχας,  να λάμψει το έπος του Στάλινγκραντ και να ξεκινήσει η μεγάλη αντεπίθεση μέχρι την τελική νίκη.
Το ίδιο αδιαμφισβήτητη ήταν και η υπεροπλία της Γερμανίας απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση στο πρόσφατο Γιουρογκρούπ, κάτι που οδήγησε στην οδυνηρή υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ, παρασάγγες μακριά από το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης».
Είναι δεδομένο πως το έδαφος γύρω από τα πόδια της κυβέρνησης μίκρυνε επικίνδυνα όταν απειλήθηκε ευθέως η χώρα από τον Ντράγκι με την εντός διημέρου κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών.
Φωνάζει με το δίκιο του ο Αλέξης Τσίπρας: «- Μας είχαν στημένη παγίδα, για να δημιουργήσουν σκηνικό αναρχίας και bank-run ώστε να εφαρμοστεί το σχέδιο της ‘κόκκινης παρένθεσης’»!
Όμως σύντροφοι, περίμενε κανένας πως όταν θα αντίκριζε η ευρωελίτ την ελληνική αντιπροσωπία, θα …κατέβαζε τα βρακιά και θα μας έλεγε με νάζι:
«- Περάστε! Πρώτη φορά, Αριστερά!»;
Είναι αστειότητες αυτές και δεν τιμά κανέναν να θεωρεί πως συνέργησε σε «εξαπάτηση του λαού» επειδή αγωνίστηκε για την ολοκλήρωση στις 25 Γενάρη του γιγάντιου πρώτου βήματος, μιας ελπιδοφόρας μακράς διαδρομής, που ενδεχομένως να περιλαμβάνει δύο ή περισσότερα βήματα πίσω.
Αν όμως κάτι έγινε προφανές, είναι ο δωσιλογισμός των προηγούμενων κυβερνήσεων που δεν πήραν το παραμικρό μέτρο για να μετριαστεί ο κίνδυνος από ένα νομισματικό επεισόδιο, μια τεχνητή έλλειψη ρευστότητας, παρότι αυτός ήταν και ο νούμερο ένα κίνδυνος που για πέντε χρόνια απειλούσε σαν δαμόκλειος σπάθη την ελληνική κοινωνία.
Το αντίθετο μάλιστα! Έκαναν το οτιδήποτε μπορούσαν να κάνουν για να βρίσκεται συνεχώς η Ελλάδα στο έλεος του κάθε Ευρωπαίου γραφειοκράτη που θα απειλούσε να «τραβήξει την πρίζα» από τις ελληνικές τράπεζες. Θα μπορούσε αβίαστα να ισχυριστεί κάποιος, πως αυτός ήταν ο βασικός και ο μόνιμος μοχλός εκβιασμού του κοινοβουλίου και του λαού ώστε να περνούν «αδιάβαστα» τα μνημόνια που έστελναν οι εκπρόσωποι της ευρωελίτ…
Αυτό και μόνο το γεγονός, η ανυπαρξία δηλαδή κάποιου σχεδίου, κάποιου μηχανισμού, για το ξεπέρασμα ενός πιθανού τραπεζικού ατυχήματος, κατά την γνώμη μου τεκμηριώνει την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας όλων των πρωθυπουργών και των υπουργών οικονομικών από το 2010 μέχρι και το 2014.
Η κυβέρνηση βρέθηκε στο λάκκο των λεόντων και η χώρα στημένη με τη πλάτη στο γκρεμό.
Σκληρότεροι πολέμιοί της ήταν αυτοί που σε λίγους μήνες, ίσως να είναι οι καλύτεροι σύμμαχοι της χώρας μας, δηλαδή οι Ισπανοί. Παρότι ο συσχετισμός δύναμης τη συγκεκριμένη στιγμή είναι εντελώς αρνητικός, εντούτοις σε όλη την Ευρώπη πνέει αέρας αλλαγής. Είναι θέμα χρόνου να αλλάξει το σκηνικό. Τα σημάδια της αποτυχίας του μερκελισμού είναι εμφανή μέσα στα κοινωνικά ερείπια που κάθε μέρα συσσωρεύονται στην Ευρώπη. Αναπόδραστα, η απαίτηση των λαών να ξαναβρεί η Ευρωπαϊκή Ένωση το κοινωνικό της πρόσωπο, θα βρει σύντομα μια πολιτική έκφραση, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο.
Χρειάζεται υπομονή, επιμονή, σχέδιο,  στρατηγική και χρόνος. Και τον χρόνο είτε τον κερδίζεις, είτε τον αγοράζεις, είτε τον κλέβεις…
Χρειάζεται όμως παράλληλα να γίνουν πολλές μικρές τακτικές και μεγάλες στρατηγικές κινήσεις. Διαφορετικά η υποχώρηση θα αποδειχτεί ότι ήταν άτακτη και προάγγελος μιας επερχόμενης συντριβής.
Ήδη όμως η κυβέρνηση έχει σημειώσει μικρές έστω επιτυχίες, όπως η διεθνοποίηση του ζητήματος του μη-βιώσιμου χρέους της χώρας, η ανάπτυξη μιας νέας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής εκμεταλλευόμενη την αστάθεια της ευρύτερης περιοχής, τη σύνδεση της Ελλάδας με τα λαϊκά κινήματα σε άλλες ευρωπαϊκές -και όχι μόνο- χώρες. Δεν πρέπει επίσης να υποτιμάται η κατάργηση της Τρόικας και η αντικατάστασή της με την απευθείας συνομιλία με τους θεσμούς που δανείζουν τη χώρα. Καθότι άλλο παζάρι μπορεί να κάνει κάποιος με την πωλήτρια ενός καταστήματος και άλλο με τον διευθυντή!  Μπορεί επίσης να μην υπάρχουν μεγάλες αποκλίσεις από τα προηγούμενα Μνημόνια, αλλά με τη νέα διαδικασία σύνταξης της «Συμφωνίας», αναγνωρίζεται εκ των πραγμάτων η αποτυχία των προηγούμενων διαδικασιών, όταν για παράδειγμα τα Μνημόνια έφταναν στη χώρα αμετάφραστα…
Ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης είπαν το εξής απλό στην ευρωελίτ:
«Δώστε μας έξι μήνες να μαζέψουμε τα λεφτά από αυτούς που τα έχουν, να ανασυγκροτήσουμε την παραγωγική ικανότητα της χώρας. Δεν θέλουμε άλλα δάνεια, είναι κουτό να μας δανείζετε για να πληρώνουμε προηγούμενα δάνεια». Και αυτοί απάντησαν ΟΧΙ, προφανώς γιατί θέλουν να πληρώνουν αποκλειστικά οι μικρομεσαίοι και οι συνταξιούχοι…
Κατάφεραν όμως τον βασικό στόχο και αγόρασαν χρόνο. Ίσως να χρειαστεί να κλέψουμε και λίγον παίζοντας «καθυστερήσεις», το σημαντικό όμως είναι να τον αξιοποιήσουμε μέχρι κεραίας!
Παρά λοιπόν την αναγκαστική υποχώρηση της κυβέρνησης από προηγούμενες δεσμεύσεις της (ιδιαίτερα στην οικονομική και στην εργασιακή πολιτική)  υπάρχουν δυνατότητες σημαντικών παρεμβάσεων, όπως:
– Στα ζητήματα δικαιωμάτων, δημοκρατίας, δικαιοσύνης, διαφάνειας, μεταναστευτικής πολιτικής, αναδιάρθρωσης του Δημοσίου, πρέπει με ριζοσπαστικές παρεμβάσεις να αναδειχτεί η ποιοτική διαφορά και το ήθος της νέας κυβέρνησης σε σχέση με τις προηγούμενες. Πέρα από την ουσιαστική αναγκαιότητα τέτοιων παρεμβάσεων, είναι πολύ σημαντικό και να θωρακιστεί η κυβέρνηση μέσω αυτών των δράσεων της, απέναντι σε έναν φτηνό και ισοπεδωτικό λόγο που θα προέλθει από τα τμήματα της Αριστεράς που για κοντόφθαλμους και μικροπολιτικούς λόγους θα προσπαθούν να εξισώσουν τον Τσίπρα με τον Σαμαρά.
– Στα ζητήματα πάταξης της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής πρέπει αυτή τη φορά το «πατριωτικό καθήκον» να ξεκινήσει να εφαρμόζεται από το πάνω μέρος της οικονομικής πυραμίδας. Το γεγονός ότι το 80% των χρεών προς το Δημόσιο προέρχονται από το 2% του αριθμού των οφειλετών, πρέπει να αποτελέσει πυξίδα για τους εισπρακτικούς μηχανισμούς. Αν όμως και πάλι κληθεί πρώτη στα ταμεία η «μαρίδα»,  τότε το δείγμα δεν θα είναι θετικό. Όλοι στην «Ιερουσαλήμ» ξέρουν το πώς  (με «λάδι» και εκβιασμούς) πάντα κάποιοι ξεγλιστρούσαν μέχρι σήμερα από την τσιμπίδα της Εφορίας, κανείς δεν θα πειστεί πως τώρα συνέβη κάτι διαφορετικό…
– Ένας πολύ σημαντικός τομέας που θα έκανε τους περισσότερους πολίτες να νιώσουν την κυβέρνηση δική τους, κομμάτι της ψυχής τους, είναι η πλήρης διερεύνηση και διαλεύκανση του πως οδηγήθηκε η Ελλάδα δεμένη χειροπόδαρα στον σταυρό του μνημονίου. Ποιοι, πότε και πώς, με ποιες πράξεις, παραλήψεις ή εκβιασμούς αφαίρεσαν από τη χώρα την εθνική αξιοπρέπεια και κυριαρχία.  Είναι προφανές πως η χρεωκοπία της χώρας δρομολογήθηκε μέσα από ένα σχέδιο βάθους τουλάχιστον 15ετίας. Όπως είναι επίσης προφανές, πως αυτό το σχέδιο εξυφάνθηκε από την ίδια την ευρωελίτ που τώρα κουνάει δασκαλίστικα το δάκτυλο στον χειμαζόμενο ελληνικό λαό.
– Το πιο σημαντικό όμως που πρέπει να κάνει η κυβέρνηση μέσα σε αυτούς τους 4 μήνες, είναι να φτιάξει μια γραμμή άμυνας απέναντι στην απειλή της έλλειψης νομισματικής ρευστότητας. Πρέπει να δημιουργηθεί ένας πειστικός μηχανισμός που να εγγυάται την απρόσκοπτη λειτουργία των τραπεζών έστω για έναν μήνα! Μόνο και μόνο η ύπαρξη ενός τέτοιου μηχανισμού και με δεδομένη την αδυναμία εξόδου (ακούσιας ή εκούσιας) από το ευρώ, θα έβαζε την ευρωελίτ μπροστά στον κίνδυνο της ανεπανόρθωτης βλάβης αξιοπιστίας του ενιαίου νομίσματος και μέσα σε πέντε λεπτά θα είναι αυτοί που θα ικετεύουν να μας διαγράψουν το 75% του χρέους, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται να πρέπει να τυπώσει η ΕΚΤ 200 δις. Γιατί δεν ζητάμε να μας διαγράψουν το χρέος επειδή είμαστε «κακομαθημένα παιδιά», αλλά γιατί η ευρωελίτ το σχεδίασε, η ευρωελίτ το έδωσε κατά 92% στις τράπεζες, η ευρωελίτ στήριξε και προώθησε την ντόπια πολιτική κάστα που το υλοποίησε. Θα πρέπει να βρεθεί λοιπόν, προ των ευθυνών της.
Μέσα από την εφαρμογή τέτοιων μέτρων, θα γίνει προφανές στο τέλος των 4 αυτών μηνών, αν η υποχώρηση αυτή ήταν ένα άτακτο σπάσιμο των γραμμών μιας οπορτουνίστικης κυβέρνησης της «Αριστεράς» ή ήταν μια στρατηγική υποχώρηση ώστε να προλάβουμε να χτίσουμε το δικό μας Στάλινγκραντ, το εφαλτήριο για την τελική απελευθέρωση της χώρας.
Κατηγορίες:Πολιτικά
Liberation Popular

Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες, γιατί γράψανε πως σου ρίξανε στα πόδια. Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου ε;

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ

Δημήτρης Βουζουναράς

Άνεμος Αντίστασης

Δημήτρης Βουζουναράς

Lefteria

Στό μυαλό είναι ο στόχος το νού σου