Αρχείο

Archive for the ‘Πολιτικά’ Category

Έτσι έσπρωξαν τον λαό στη πτώχευση

14 Ιουνίου 2011 Σχολιάστε

pliromes

Μελετώντας τα στοιχεία που κατατέθηκαν στον κινηματικό διάλογο μέσα από το περιοδικό «Κόντρα», προκύπτουν τα παρακάτω:

1) Από το 1994 έως το 2001 το κράτος πλήρωνε για τοκοχρεολύσια περίπου 20δις το χρόνο. Από το 2002 έως το 2006 το ποσό αυτό έγινε περίπου 30δις το χρόνο. Ξαφνικά, από το 2007 και μετά, το ποσό αυτό εκτοξεύτηκε στα 60 δις το χρόνο, με μέγιστη τιμή τα 78δις το 2009!

2) Συνολικά τα χρόνια από το 1994 έως και το 2010 ο ελληνικός λαός πλήρωσε στους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους 571δις ευρώ!

3) Στο ίδιο διάστημα, το χρέος εκτοξεύτηκε από τα 90δις στα 340δις. Συνέβη δηλαδή το εξής αξιοθαύμαστο: Χρωστούσαμε 90δις, πληρώσαμε 570 και χρωστάμε άλλα 340! Αυτό που παραμένει άγνωστο είναι το πόσα δανειστήκαμε, από ποιους, με τι όρους και για ποιο σκοπό…

4) Την ώρα που διπλασιαζόντουσαν τα ετήσια ποσά για τοκοχρεολύσια (το διάστημα 2007-2010) το ετήσιο κόστος για μισθούς και συντάξεις παρέμεινε σταθερά γύρω στα 20δις.

Όπως φαίνεται από τα στοιχεία, το έλλειμμα του προϋπολογισμού δεν οφείλεται στο ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε» (και ιδιαίτερα οι «κοπρίτες» οι δημόσιοι υπάλληλοι) όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, αλλά στο ότι από το 2007 και μετά, οι τοκογλύφοι κυριολεκτικά γονάτισαν τη χώρα με τις απαιτήσεις τους, δημιουργώντας –όπως ήταν προβλεπόμενο- μια κρίση χρέους, με συνέπεια να βρει πάτημα το ΔΝΤ για να μπουκάρει στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης και να υποθηκεύσει την περιουσία του ελληνικού λαού.

Είναι προφανές πως πρόκειται για ένα σχέδιο που βρίσκεται σε εξέλιξη και μάλιστα στο τελευταίο στάδιο υλοποίησής του.

Είναι επίσης αυτονόητο, πως στο σχέδιο αυτό συνέργησαν με το αζημίωτο -σαν ντόπιοι ρουφιάνοι των τοκογλύφων- τόσο οι πράσινες όσο και οι γαλάζιες κυβερνήσεις.
Ευθύνες φυσικά έχουν και οι βουλευτές που στήριξαν αυτές τις πολιτικές, ενώ είχαν ορκιστεί να προστατεύουν τα συμφέροντα του λαού.
Και επειδή δεν θέλουμε να χαϊδεύουμε αυτιά, δυστυχώς το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και έπεσε στη φάκα.

Ο μόνος όμως που μπορεί τώρα να ανατρέψει τα σχέδια των τοκογλύφων, είναι ο ίδιος ο ελληνικός λαός, που -αυτή τη φορά- ενωμένος θα αξιοποιήσει την εμπειρία και το πνεύμα εκείνων που άντεξαν να αγωνίζονται, όταν οι περισσότεροι δεν έβλεπαν τον γκρεμό που μας έσπρωχναν. Διαφορετικά, είναι δεδομένος ο κίνδυνος να καταφέρει το σύστημα να μεταλλαχθεί, προσφέροντας ένα διαφορετικό περιτύλιγμα της ίδιας καταστροφικής προοπτικής.

Advertisement
Κατηγορίες:Οικονομικά, Πολιτικά

Ευρώ ή Δραχμή; Ένα ετεροχρονισμένο πλαστό δίλημμα!

10 Ιουνίου 2011 Σχολιάστε

Με περισσότερο οίκτο παρά συμπόνια, παρακολουθούμε την απέλπιδα προσπάθεια της -καταστροφικής για τον τόπο- κυβέρνησης των υπαλλήλων της Τρόικα, να καλύψουν την ολική τους αποτυχία, με τον μανδύα της λαϊκής συναίνεσης μέσα από ένα δημοψήφισμα σε σχέση με το νόμισμα της χώρας.

Έτσι λοιπόν, ο Παπανδρέου, ενώ η κυβέρνησή «του» δεν είναι σε θέση να αλλάξει ούτε μια τελεία στο μνημόνιο, θεωρεί πως θα βρεθεί έστω και ένας αφελής να πιστέψει πως μπορεί δήθεν να επιβάλει το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος στα αφεντικά του!

Σημειώνουμε τα παρακάτω:
1) Τον ελληνικό λαό δεν τον αφορά η συζήτηση για το νόμισμα, από τη στιγμή που η οικονομία θα συνεχίσει να παραμένει κοινωνικά ανεξέλεγκτη, στα χέρια δηλαδή των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Το Ευρώ επιβλήθηκε με επικοινωνιακά τρικ στον ελληνικό λαό (ας θυμηθούμε τα «με το Ευρώ καλύτερα!», την «ισχυρή Ελλάδα» και τον «ευρωπαϊκό αυτόματο πιλότο»). Και επιβλήθηκε -όπως φάνηκε εκ του αποτελέσματος- για να κερδοσκοπήσουν με την άνεσή τους τόσο οι ντόπιοι τραπεζίτες, όσο και οι διεθνείς τοκογλύφοι. Με την επιστροφή στη Δραχμή, πάλι οι ίδιοι –που εν τω μεταξύ έχουν ήδη βγάλει τα λεφτά τους έξω- θα συνεχίσουν να πλουτίζουν. Για την ακρίβεια, θα μας πάρουν και τα σώβρακα!

2) Από τη στιγμή που δεν γίνεται η ουσιαστική κουβέντα (δηλαδή για την υπέρβαση του συστήματος) δεν έχει κανένα νόημα να μπουν οι εργαζόμενοι στο δίλημμα για το αν θα ήταν καλύτερο, να έχουν το νόμισμα του καπιταλιστικού μορφώματος που λέγεται «Ευρώπη» ή του καπιταλιστικού μορφώματος που λέγεται «Ελλάδα»… Είναι ένα ψευτοδίλημμα που σκοπό έχει:
α) Αν η μπίλια κάτσει στο «Ευρώ», τότε με πλήρη νομιμοποίηση θα μας πιούν το αίμα με το μπουρί της σόμπας… -Α! θα μας πουν. Ευρώ θέλετε πουλάκια μου; Καθήστε να σας …
β) Αν αντίθετα η μπίλια κάτσει στη «Δραχμή», τότε θα πάρουν τη στυμμένη λεμονόκουπα με το όνομα Ελλάδα και θα την πετάξουν στη χωματερή της Ευρώπης. Ξεπουλημένη και ξεπουπουλιασμένη! Έτσι ο Γιωργάκης θα κρυφτεί πίσω από τη «βούληση» του ελληνικού λαού (όσων τσιμπήσουν δηλαδή και πάνε να ψηφίσουν…) και θα καλύψει την ολική αποτυχία του σχεδίου «σωτηρία της Πατρίδας». Ίσως μάλιστα να βγάλει μετά και ένα άλλο περισπούδαστο σχέδιο σωτηρίας, που θα προβλέπει πχ την ευθανασία των γερόντων και –γιατί όχι- την ανασφάλιστη εθελοντική εργασία σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Θα έχουμε όμως… «πρωτογενές πλεόνασμα»!

3) Πραγματικά απορούμε, που μπροστά σε τέτοιου είδους προοπτικές, υπάρχουν και διανοούμενοι της Αριστεράς που ανοίγουν αυτή την ώρα με θέρμη μια τέτοια κουβέντα, βάζοντας την όποια ορθότητα, της όποιας γενικής οικονομικής τους ανάλυσης, πάνω από μια πραγματικότητα που κατά βάση απαιτεί ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ. Παραβλέποντας μάλιστα το γεγονός πως αυτή η κουβέντα, αυτή την ώρα, στην ουσία ρίχνει νερό στο μύλο της κυβέρνησης.

Η συζήτηση αυτή θα πρέπει να γίνει ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ όταν -και αφού με το καλό- ο ελληνικός λαός αποφασίσει να αποκτήσει επιτέλους η κοινωνία της εργασίας τον έλεγχο της οικονομίας.

Το κοστούμι της Τρόϊκα για την Υγεία

9 Φεβρουαρίου 2011 Σχολιάστε

Επειδή δυστυχώς δεν έχουν γίνει αντιληπτά τα δεινά που θα επιφέρουν οι αλλαγές που επιβάλλονται με τον νόμο-Εξπρές του Μεσονυκτίου των Τροϊκανών, θα προσπαθήσω να περιγράψω τα μελλούμενα.

Μέχρι τώρα, οι γιατροί που είχαν το δικό τους ιατρείο, έκαναν συνήθως συμβάσεις με τον ΟΑΕΕ(ΤΕΒΕ) και με τον ΟΠΑΔ(του Δημοσίου). Τσιμπούσαν ένα πεντακοσάρικο από το ένα και άλλα τόσα από το άλλο Ταμείο και έτσι είχαν χίλια ευρώ σταθερά το μήνα. Φυσικά αυτά δεν φτάνουν για να ζήσει ένας γιατρός, αλλά με δεδομένο ότι υπήρχε και μια τεράστια μάζα ασφαλισμένων του ΙΚΑ, τους οποίους μπορούσαν να εξετάζουν ιδιωτικά, έβγαινε ένα αξιοπρεπές μηνιάτικο.

Τώρα, με την ενοποιημένη (στο μίξερ του ΔΝΤ) περίθαλψη, θα συμβούν τα εξής:

Πρώτα απ’ όλα, η σύμβαση θα είναι μία και το πεντακοσάρικο θα γίνει ένα! Και επιπλέον θα πάψει να υπάρχει η μεγάλη μάζα ασφαλισμένων του ΙΚΑ, αφού όλα θα έχουν γίνει ένα…

Είναι βιώσιμο ένα ιατρείο με 500 ευρώ το μήνα; Φυσικά Όχι! Άρα τι θα γίνει;

Είναι προφανές πως οι γιατροί, δεν θα κάνουν συμβάσεις και θα λειτουργούν αποκλειστικά με ιδιωτική επίσκεψη, επί πληρωμή.

Οι πρώτοι λοιπόν που θα την πληρώσουν, είναι οι ασφαλισμένοι στον ΟΑΕΕ και στον ΟΠΑΔ που θα χάσουν τους γιατρούς τους ή θα πρέπει να τους πληρώνουν σαν να ήσαν ανασφάλιστοι!

Θα υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική επιλογή να χρησιμοποιούν τις τωρινές υποδομές του ΙΚΑ, που έχουν ήδη τα χάλια τους. Με τη διαφορά πως από τη μια θα αυξηθούν οι χρήστες και από την άλλη θα μειωθούν οι υποδομές με τις συνενώσεις που επιβάλλει η Τρόικα.

Και φυσικά, αφού πρώτα περάσουν οι ασθενείς από το ταμείο για να πληρώσουν το ταληράκι και τις εξετάσεις…

Άρα λοιπόν: το χάλι στο τετράγωνο!

Ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα;

Η ντε-φάκτο ιδιωτικοποίηση της πρωτοβάθμιας Υγείας.

Για την Τρόϊκα, ο στόχος έχει επιτευχθεί! MISSION COMPLETE.

Και όμως κανένας δεν κουνιέται, γιατί κάποιοι μοιράζουν ναρκωτικά…

ΞΥΠΝΗΣΤΕ!

ΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΞΕΣΗΚΩΜΟ.

– ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΕΥΤΟ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΟ-ΣΟΣΙΑΛ-ΛΗΣΤΩΝ

– ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

– ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΨΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΧΙΚΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ

– ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΠΛΑΤΗ ΜΑΣ ΤΟ ΨΕΥΤΟ-ΧΡΕΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΟΡΤΩΣΑΝ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ.

Κατηγορίες:Πολιτικά

Τσαμπατζήδες της εξουσίας, θα πληρώσετε!

2 Φεβρουαρίου 2011 Σχολιάστε

Για άλλη μια φορά, η ψευτο-κυβέρνηση των εθνικό-σοσιαλ-ληστών επιβεβαιώνει την ανάγκη της να στηριχτεί στην νομιμοφανή αδικία για να επιβάλει τις επιταγές των αφεντικών της.

Και θα αποτελέσει όνειδος για την ελληνική Δικαιοσύνη αν δεχτεί να παίξει το ρόλο της παραδουλεύτρας ξένων και εχθρικών προς τον λαό συμφερόντων.

Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει πως και επί Χούντας, η Δικαιοσύνη είχε δηλώσει βολική υποταγή και είχε προσδώσει μανδύα νομιμότητας την επίθεση ενάντια στο Σύνταγμα και τα πολιτικά δικαιώματα, προδίδοντας τον όρκο της.

Η Δικαιοσύνη δεν πρέπει να λειτουργεί με την λογική «ξεζουμίζω το κουνούπι και καταπίνω τη καμήλα» γιατί αυτός ο δρόμος οδηγεί νομοτελειακά στο χάσμα μεταξύ Φυσικού Δικαίου και Νομιμότητας, με ότι αυτό συνεπάγεται.

– Αυτήν ειδικά την εποχή, που η Κοινωνία της Εργασίας χειμάζεται μέσα από μια ξεδιάντροπη επίθεση ενάντια στα εισοδήματα και στα δικαιώματα της.

– Αυτή την εποχή που το Κεφάλαιο προσπαθεί να μετατρέψει σε υλικά αγαθά και υπηρεσίες, τον άυλο υπερσυσσωρευμένο πλούτο του.

– Αυτή την εποχή όπου όλοι εκείνοι που –εκτελώντας τις εντολές των αφεντικών τους- οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία, γελάνε στην πλάτη μας όχι μόνο ελεύθεροι, αλλά και προστατευόμενοι από κρατικούς γορίλες.

-Αυτή την εποχή που οι ψεύτες και οι πολιτικοί απατεώνες κάτσανε στο σβέρκο μας υποσχόμενοι «βουνά από πιλάφι» αλλά στην διαδρομή ένα δίποδο γουρούνι, μας ξεκαθάρισε πως «δεν υπάρχουν, γιατί μαζί τα φάγαμε».

Σε αυτή λοιπόν την εποχή, νέοι νόμοι εμφανίζονται για να ποινικοποιήσουν την δίκαια αντίσταση, τον δίκαιο αγώνα του λαού.

Μετά την ποινικοποίηση όλων των απεργιακών αγώνων (δεν υπήρξε απεργία επί ΠΑΣΟΚ που δεν κρίθηκε -από την πρόθυμη Δικαιοσύνη- παράνομη και καταχρηστική), οι αλλοπαρμένοι εθνοσωτήρες συνεχίζουν την κατρακύλα τους γαντζωμένοι στην επίπλαστη νομιμότητά τους.

Ποινικό αδίκημα, το να μην έχεις να πληρώσεις το 10% του πετσοκομμένου μισθού σου για να πας στη δουλειά σου.

Ποινικό αδίκημα, το να μην δέχεσαι να φορτώσουν στις πλάτες σου το αποτέλεσμα της συστηματικής και ηθελημένης απαξίωσης των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς.

Βαριά παράβαση του ΚΟΚ, το να μην πληρώσεις τα διόδια που απορρέουν από τις αποικιοκρατικές συμβάσεις-ξεπουλήματα του δημόσιου αγαθού που λέγεται Εθνικές Οδοί.

Βαριά παράβαση του ΚΟΚ, το να μη πληρώσεις για ζήσεις το «τρενάκι του θανάτου» στο δρόμο Κορίνθου-Πατρών.

Αφαίρεση διπλώματος, πινακίδων, πορτοφολιού και εσωρούχων σε όσους τολμήσουν να πουν το αυτονόητο: Πίσω ρε λαμόγια! Δεν θα πληρώσω εγώ τη «κρίση» σας.

Βαριά παράβαση το να μην θες να ταΐσειςτο τέρας της ιδιωτικοποίησης που μιά μέρα θα μας φάει όλους.

Αλήθεια, πού τελειώνει το Δημόσιο και πού αρχίζει το ιδιωτικό;

Αν, ας πούμε κάποιος ρίξει την «ιδέα» (προς χάρη της βελτίωσης της ατμόσφαιρας), να ιδιωτικοποιήσουμε τον αέρα και να αναπνέουμε επί πληρωμή, πόσο πολύ απέχει από την ποινικοποίηση της ελεύθερης μετακίνησης (προς χάρη της βελτίωσης των δρόμων);

Βρίσκουν όμως και γι αυτό τα κάνουν.

Βρίσκουν έναν λαό γονατισμένο, παραπληροφορημένο, προδομένο, χωρίς στόχο και χωρίς εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του.

Μας θέλουνε ραγιάδες, μας τρομοκρατούν και μας εξουσιάζουν ελέω Χρέους.

Έρχεται όμως η στιγμή. Κάθε μέρα ζυγώνει και περισσότερο η ώρα που Λαός θα παλέψει να ξανακερδίσει την χαμένη του αξιοπρέπεια.

Έρχεται η στιγμή που, μέσα από τον ειρηνικό ξεσηκωμό του, ο γίγαντας Λαός θα αποσύρει από την κυκλοφορία όλους εκείνους του επίορκους, τους προδότες και τους ρουφιάνους του Κεφαλαίου, που μας έφτασαν εδώ που μας έφτασαν.

Και θα φωνάξει στους τσαμπατζήδες της εξουσίας:

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΡΑΦΕΤΑΙ! ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΤΕ!

Κατηγορίες:Πολιτικά

Ο φράχτης και το Άσυλο

27 Ιανουαρίου 2011 Σχολιάστε

Ο ΦΡΑΧΤΗΣ

Ο φράχτης στον Έβρο δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από ΤΑΞΙΚΟΣ.

Είναι υποκριτής όποιος υποστηρίζει ότι ο φράχτης χτίζεται για άλλους λόγους, όπως για την προστασία της Τάξης, του Έθνους ή της Χριστιανοσύνης.

Όλα αυτά είναι ΦΟΥΜΑΡΑ για να καλύπτονται οι πραγματικές προθέσεις.

Όλοι εκείνοι που λένε ότι θέλουν να προστατέψουν την Ελλάδα από τους ξένους, στην πραγματικότητα εννοούν ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ. Γιατί, για τους πλούσιους ξένους, είναι ικανοί να κουνάνε και τα βρακιά τους στην υποδοχή των κρουαζιερόπλοιων.

Όλοι εκείνοι που λένε ότι θέλουν να προστατέψουν την Ελλάδα από το Ισλάμ, στην πραγματικότητα εννοούν ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ. Γιατί στους πλούσιους Μουσουλμάνους είναι ικανοί να παραδώσουν, όχι μόνο το Ελληνικό, αλλά και την Ακρόπολη για να γίνει «αξιοποίηση».

Ο φράχτης χτίζεται ενάντια στους ΦΤΩΧΟΥΣ και τους ΕΞΑΘΛΙΩΜΕΝΟΥΣ, στων οποίων την φτώχια και την εξαθλίωση και εμείς συνεισφέραμε.

Προσωπικά πριν τον πόλεμο «εξαγωγής δημοκρατίας» στο Αφγανιστάν, ούτε που είχα δει πως είναι ένας Αφγανός. Είναι τόσο παράδοξο που, μετά τον πόλεμο, τους βλέπουμε να παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς; Βοήθησε η Ελλάδα σε αυτόν τον πόλεμο; Βεβαίως και συμμετείχε, στο πλαίσιο ένταξής της στο ΝΑΤΟικό έκτρωμα.

Στο μέλλον, οι ίδιοι φράχτες σιγά-σιγά θα υψωθούν –όσο η φτώχια διευρύνεται- και στα κέντρα των πόλεων και στους τόπους κατοικίας της πλουτοκρατίας.

ΟΙ «ΛΑΘΡΟ»ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Όποιος μιλάει για μετανάστες ή «λαθρο»μετανάστες βάζει φερετζέ στο πραγματικό ζήτημα. Οι εξαθλιωμένοι που σε κάποια φάση της πορείας τους φτάνουν και εγκλωβίζονται στην Ελλάδα, δεν είναι μετανάστες. ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ. Ακούτε ακροδεξιά ανθρωποειδή που θέλετε να λέγεστε «λαϊκά και ορθόδοξα»; ΕΙΝΑΙ Π-Ρ-Ο-Σ-Φ-Υ-Γ-Ε-Σ ! Πολέμου, πολιτικοί ή και οικονομικοί πρόσφυγες.

ΤΟ ΑΣΥΛΟ

Το Πανεπιστημιακό Άσυλο δεν είναι ούτε νόμος ούτε ρύθμιση για να νομίζει ότι μπορεί να τον αλλάξει το κάθε ανδρείκελο σηκώνοντας το χεράκι του σε κάποια ψηφοφορία –ανάλογης σοβαρότητας με αυτές που ψηφίζονται οι ασυλίες των πολιτικών απατεώνων.

Το Πανεπιστημιακό Άσυλο δεν είναι μόνο ιδεολογικό άσυλο, όπως κάποιοι ανιστόρητοι εξυπνάκηδες μπουμπούκοι πάνε να το υποβαθμίσουν.

Το Πανεπιστημιακό Άσυλο είναι ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΟ ΚΕΚΤΗΜΕΝΟ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ. Είναι η θεσμική κατάκτηση μιας κοινωνίας που αποφάσισε να μην ξαναμπούν ποτέ και για κανένα λόγο στρατός ή κατασταλτικοί μηχανισμοί σε πανεπιστημιακό Ίδρυμα. Είναι η απόφαση μιας κοινωνίας να μην ξαναδεί τανκ στο Πολυτεχνείο. Κάτι που φυσικά δεν περίμενα ποτέ να καταλάβουν και να σεβαστούν ούτε οι δεξιοί, ούτε οι φασίστες, ούτε οι λαπτοπάκηδες.

Κατηγορίες:Πολιτικά

Το μήνυμα των Ευρωεκλογών 2009

21 Ιουνίου 2009 Σχολιάστε

Σύντροφοι, συντρόφισσες,

Το εκλογικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του Ιουνίου 2009 πιστεύω ότι περιέχει τα παρακάτω μηνύματα:

 Μήνυμα πρώτο: Απαξίωση των ευρωεκλογών.

Ο ελληνικός λαός από ένα 80% συμμετοχής στις ευρωεκλογές στα πρώτα χρόνια της εισόδου της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πέρασε σταδιακά στο τωρινό 50%. Αυτό δεν είναι και τόσο παράδοξο.

Το Ευρωκοινοβούλιο δεν είναι το αποφασιστικό όργανο της Ευρώπης. Αντιθέτως τα αποφασιστικά όργανα της Ε.Ε εκλέγονται μέσα από παρασκηνιακά ευρωατλαντικά μαγειρέματα. Το δημοκρατικό αυτό έλλειμμα είναι λογικό να επηρεάζει και την ψήφο των πολιτών που δεν ενστερνίζονται το δόγμα «ψηφίζω, γιατί κάλπη ίσον σώνει και καλά Δημοκρατία». Για αρκετούς πολίτες φαίνεται ότι η ψήφος στο Ευρωκοινοβούλιο είναι ανάλογης σημασίας με αυτήν στην Γιουροβίζιον ή στο BigBrother. Σωστή ή λάθος αυτή η άποψή τους, είμαστε ελεύθεροι να την κρίνουμε, αλλά δεν μπορούμε να παραβλέπουμε το γενεσιουργό αίτιο, δηλαδή το δημοκρατικό έλλειμμα της Ε.Ε. που γεννάει την αποχή, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Κατά την γνώμη μου μάλιστα, οι ανένταχτοι της Αριστεράς, παραδοσιακά ευαίσθητοι σε θέματα δημοκρατίας, φαίνεται πως αποσυσπειρώνονται πλέον μπροστά σε ευρωκάλπες, σε αντίθεση με παλαιότερες  εποχές, όπου οι ευρωκλογές έδιναν το φιλί της ζωής στην Ανανεωτική Αριστερά. Τότε όμως, δεν ήταν τόσο εμφανές το δημοκρατικό έλλειμμα της Ε.Ε., όσο τώρα.

Το πρώτο λοιπόν μήνυμα είναι: «Οι ευρωεκλογές έχουν καταντήσει να μοιάζουν πιο πολύ με μιά πολιτική reality φάρσα, παρά με δημοκρατική διαδικασία».

Μήνυμα δεύτερο: Απαξίωση  της πολιτικής, γενικά.

Αν κάποιος προσπαθούσε να περιγράψει την ελληνική πολιτική σκηνή, για να σχηματίσει μιαν εικόνα που να περιγράφει τα συναισθήματα που προκαλεί (ή που θα έπρεπε να προκαλεί) αυτή στον μέσο πολίτη, δεν θα μπορούσε να μην χρησιμοποιήσει τις φράσεις: αίσθημα απογοήτευσης, προσβολής, ξεφτίλας, αηδίας, αποστροφής. Αντίστοιχα, δεν θα μπορούσε να μην στολίσει τους πολιτικούς, με τις λέξεις: ανακόλουθοι, απατεώνες, ψεύτες, κλέφτες, υποκριτές, επίορκοι, χαραμοφάηδες, μιζαδόροι, διεφθαρμένοι, ανήθικοι.

Αυτά δεν είναι αποκυήματα της φαντασίας μου. Είναι αυτά που ακούμε γύρω μας. Είναι  αποτελέσματα και μιας πρόσφατης δημοσκοπικής  έρευνας που ανέδειξε τους Έλληνες πολιτικούς μακράν την θεωρούμενη ως πιο διεφθαρμένη ομάδα της ελληνικής κοινωνίας.

Σύντροφοι, δεν πιστεύω ότι ο Καραμανλής όταν έλεγε το 2004 το «σεμνά και ταπεινά» ή ότι «θα κυνηγήσει τους νταβατζήδες του ελληνικού λαού»- μέσα στην αφέλεια του- δεν το πίστευε. Είμαι σίγουρος ότι το πίστευε γιατί ζούσε μέσα στην γυάλα που του εξασφάλισε το ονοματάκι του. Απλά δεν είχε καταλάβει ότι οι ανίσχυρες κυβερνήσεις μειοψηφίας που εκλέγονται με τον καλπονοθευτικό νόμο, όχι μόνο ισχυρές δεν είναι, αλλά αντίθετα είναι έρμαια και υποχείρια στα μεγάλα εκδοτικά, εργολαβικά και γενικότερα οικονομικά συμφέροντα, ντόπια και ξένα.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα, στην μορφή που βρίσκεται σήμερα, έτσι όπως ιστορικά εξελίχτηκε, όχι μόνο από την μεταπολίτευση αλλά από την τουρκοκρατία θα έλεγα, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια μηχανή του κιμά, που όλα τα αλέθει και όλα τα χωνεύει. Η τεράστια δύναμη του χρηματισμού όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει. Δεν το αποκλείω, οι περισσότεροι στην αρχή με καλές προθέσεις να μπλέκονται στην πολιτική, αλλά στην διαδρομή να ανακαλύπτουν ότι έτσι κι αλλιώς άλλοι έχουν το πραγματικό κουμάντο και έτσι να συμβιβάζονται με την μάσα, να ξεχνούν τα λόγια τα μεγάλα, και να ασχολούνται απλώς με την διαχείριση και την νομή της όποιας σχετικής εξουσίας τους παρέχουν τα αφεντικά τους.

Ρητορικό το ερώτημα: Υπάρχει Έλληνας – εξαιρουμένων των τροφίμων ιδρυμάτων-  που να μη τα βλέπει όλα αυτά;

Πόσο μάλλον: Υπάρχει Αριστερός που όλα αυτά τα αγνοεί;

Και ιδιαίτερα τώρα, που τα σκάνδαλα ξεκοκαλίσματος δημόσιου χρήματος και ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας ρυπαίνουν το πολιτικό σκηνικό εδώ και έναν χρόνο.

Ο πολύς κόσμος νοιώθει πραγματική αηδία. Μας τσουβαλιάζει και μας μουντζώνει όλους, δικαίους και αδίκους.

Ακόμα και ο απλός φίλος της Αριστεράς, όχι απλώς φοβάται αλλά, είναι σίγουρος ότι εάν η Αριστερά μέσα σε ένα τέτοιο σύστημα και με συνεργασίες τύπου φιλιπινέζας πάει στην Κυβέρνηση, πριν ο κόκορας λαλήσει τρεις φορές το πουλόβερ μας θα αρχίσει να ξηλώνεται και η ρόμπα μας θα μείνει οριστικά και αμετάκλητα ξεκούμπωτη.

Εγώ ο ίδιος σύντροφοι, που τώρα δηλώνω αηδιασμένος με το άθλιο αυτό  πολιτικό σύστημα, εγώ λοιπόν, δεν πείθω ούτε τον εαυτό μου, ότι αν τύχαινε κάποτε να βρισκόμουν μέσα στα σκοτεινά δωμάτια της εξουσίας δεν θα έβαζα το δάχτυλό μου στο βάζο με το μέλι.

Καλά τα λόγια, αλλά οι ανθρώπινες αδυναμίες δεν ελέγχονται με αυτά. Πρέπει πρώτα να φτιαχτούν μηχανισμοί απόλυτου ελέγχου και διαφάνειας και μετά να συμμετάσχουμε στην εξουσία. Μοιάζει οξύμωρο ή μεταφυσικό το σχήμα, αλλά δεν είναι αν το δούμε μέσα σε ένα πλαίσιο ρήξης με το σάπιο πολιτικό σύστημα.

Για μένα λοιπόν, το δεύτερο μήνυμα των ευρωεκλογών ήταν «είσαστε όλοι οι πολιτικοί ίδιοι και… όσοι ακόμα δεν είστε ίδιοι, τότε ή είστε ανόητοι και δεν καταλαβαίνετε τη δύναμη του συστήματος ή… απλώς θέλετε να γίνετε σαν τα μούτρα τους».

Και γι αυτό προτίμησαν ή να μην ψηφίσουν καθόλου, ή να κάνουν πλάκα ψηφίζοντας Κάτμαν, ή να ψηφίσουν οτιδήποτε τσούζει και πονάει, όπως Πράσινους (για την Αριστερά) ή ΛΑΟΣ (για την κεντροδεξιά).

Μήνυμα τρίτο: Απαξίωση της Αριστεράς, ειδικότερα.

Σύντροφοι, συντρόφισσες,

–         Παρότι βρισκόμαστε μέσα σε μια τεράστια οικονομική κρίση, αποτέλεσμα της ασυδοσίας της Αγοράς, της θεάς δηλαδή του καπιταλισμού και του νεοφιλελευθερισμού,

–         Παρότι οι λαϊκές μάζες θα έπρεπε να συσπειρωθούν για να αποφύγουν να τους φορτώσουν την κρίση για άλλη μια φορά πάνω στις πλάτες τους,

–         Παρότι σε παγκόσμιο επίπεδο οι σοσιαλδημοκρατικές λύσεις απέτυχαν.

–         Παρότι και τα δύο κόμματα εξουσίας στηρίζονται πλέον σε ένα μικρό τμήμα του ελληνικού λαού που είτε καταφέρνει να ροκανίζει τώρα κάνα κόκαλο είτε περιμένει με την κουτάλα ακονισμένη μελλοντικές μάσες.

–         Παρότι όλα τα σκάνδαλα πηγάζουν, δημιουργήθηκαν ή εξελίχθηκαν από κοινού κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης των δύο κομμάτων που εναλλάσσονται στην εξουσία.

–         Παρότι περισσότεροι από ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι σε σχέση με τις προηγούμενες ευρωεκλογές και περίπου δύο εκατομμύρια σε σχέση με τις προηγούμενες βουλευτικές δεν ψήφισαν τα κόμματα εξουσίας.

Παρόλα αυτά, η Αριστερά είδε την δύναμή της να φυλλορροεί.

Σε σχέση με τις εκλογές του 2007,  120.203 φίλοι που βρέθηκαν κοντά μας τότε, για διάφορους λόγους ο καθένας, απομακρύνθηκαν. Και τους αναφέρω μέχρι ενός γιατί ακόμα και ένας να έφευγε, θα μας πόναγε.

Το ίδιο και μεγαλύτερο στραπάτσο έπαθε το ΚΚΕ, άσχετα αν γι αυτούς είναι πιο εύκολο να το καλύψουν, καθότι τα ΜΜΕ τους χαϊδεύουν και τους ενέταξαν ετσιθελικά ανάμεσα στους νικητές. Στην πραγματικότητα το ΚΚΕ απώλεσε πάνω από 155 χιλιάδες ψηφοφόρους. Φαινόμενο μοναδικό για το ΚΚΕ ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς την τυπολογία των ψηφοφόρων του, που βαράνε «ημιανάς» και «ένα-στ-αριστερό».

Ποια σοβαρή ανάλυση θα μπορούσε να σταθεί, όπως για παράδειγμα για την ορθότητα ή όχι των θέσεων μας ή των συμμαχιών που επιλέξαμε, μπροστά στο εκπληκτικό φαινόμενο εκατομμύρια πολίτες να αδιαφορούν για τα προβλήματά τους και να επιλέγουν τις παραλίες ή να κάνουν εκλογική πλάκα;

Τρελάθηκαν έτσι ξαφνικά 120.203 μέχρι πρότινος φίλοι μας; Τρελάθηκε και το σύνολο των 800 χιλιάδων πολιτών που γύρισαν την πλάτη στο ΠΑΣΟΚ; Τρελάθηκαν ταυτόχρονα και 150 χιλιάδες ψηφοφόροι του ΚΚΕ;

Δεν το νομίζω σύντροφοι και συντρόφισσες.

Δεν υπάρχει ούτε ένας από τους πλέον του ενός εκατομμυρίου ενεργούς πολίτες που προανέφερα, που θα προτιμούσαν την παραλία ή την πλάκα αν έβλεπαν μπροστά τους μια πιστευτή πρόταση, δεδομένων των συνθηκών κρίσης που περνάμε.

Είμαι σίγουρος ότι θα υπήρχαν αρκετοί από αυτό το ένα εκατομμύριο ενεργούς πολίτες, που θα έτρεχαν να υποστηρίξουν και στην κάλπη, μια πρόταση που θα τους έπειθε ότι είναι εφαρμόσιμη στην πράξη και ότι θα μπορούσε μέσα από ένα συγκεκριμένο ανένδοτο δημοκρατικό αγώνα να ανατρέψει και να επανακαθορίσει το πολιτικό σκηνικό.

Προφανώς, δεν την βρήκαν…

Η δεξαμενή υπάρχει, στάμνα να μαζέψουμε το νερό δεν έχουμε και ο κουβάς που έχουμε -ραγισμένος από τις εσωκομματικές έριδες- μοιάζει πιο πολύ με σουρωτήρι.

Αντίθετα, μέσα σε αυτό το σάπιο πολιτικό περιβάλλον, οι ιδέες της Αριστεράς, τα ιδανικά όλων μας, ιδανικά που θα θέλαμε να γίνουν και ιδανικά του μεγαλύτερου τμήματος των εργαζομένων, της νεολαίας, των ανθρώπων της Τέχνης και του Πνεύματος, αυτά τα ιδανικά γελοιοποιούνται, γίνονται καρικατούρες και καραγκιοζάκια στα χέρια των έμπειρων του τηλεοπτικού θεάτρου σκιών.

Το σκηνικό όμως το γνωρίζαμε και το ξέρουμε. Άρα αν γελοιοποιούμαστε, η ευθύνη είναι πρώτ απ όλα δικιά μας που ενώ βλέπουμε ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα πανίσχυρο σύστημα εξουσίας, με σχετικά απεριόριστους οικονομικούς πόρους, μέσα μαζικής αποχαύνωσης στην υπηρεσία του, ανελέητα μέσα καταστολής και ιδεολογήματα που τα βαφτίζει «νομιμότητα», επιμένουμε ότι θα το αλλάξουμε από τα μέσα.

Το τρίτο μήνυμα λοιπόν ήταν: «Αν καταφέρνετε να κοροϊδεύετε τους εαυτούς σας ότι θα αλλάξετε το σύστημα από τα μέσα, μπράβο σας. Εμάς δεν μας πείθετε».

Και το είπαν αυτό, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο ενεργοί πολίτες. Πολίτες που λίγους μήνες πριν είχαν ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ ή το ΠΑΣΟΚ.

Λάθη, «λάθη» και οπορτουνισμός.

Θα βρεθούν διάφοροι εντός και εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, συνεπικουρούμενοι από τα ΜΜΕ να ρίχνουν το φταίξιμο της εκλογικής αποτυχίας δήθεν:

–         στα Δεκεμβριανά και στην τίμια στάση που κράτησε το κόμμα απέναντι σε μια αυθόρμητη εξέγερση νέων που προκλήθηκε από την χρονίζουσα δολοφονική αστυνομική βία και την πάγια δικαστική συγκάλυψη της, όπως με την «υπόθεση της ζαρντινιέρας».

–         στην προσπάθεια που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ για την ενότητα της Αριστεράς και να αποδείξει ότι μπορεί η Αριστερά με τις όποιες ποικιλοχρωμίες την χαρακτηρίζουν, να συσπειρωθεί και να χτίσει ένα μεγάλο, δυνατό μέτωπο σύγκρουσης με την βαρβαρότητα.

–         στην άρνηση της ενωτικής Αριστεράς να γίνει παραδουλεύτρα των οικονομικών συμφερόντων που έκριναν ότι αφού ό,τι ήταν να φάνε με τον Καραμανλή το έφαγαν, είναι ώρα να αλλάξουν σεφ στο μαγαζί και να φέρουν τον Παπανδρέου.

–         Στην υπόθεση του γηπέδου του Παναθηναϊκού, στην σύγχυση που προκαλεί η διαρχία στην ηγεσία της παράταξης, στην φαγούρα για το debate, στην απομάκρυνση από το ευρωπαϊκό προφίλ του ΣΥΝ κλπ κλπ

Γενικά, θα ακουστούν διάφορα πιασάρικα οπορτουνιστικά κλισεδάκια, που φυσικά θα παπαγαλίζονται για μέρες στα κανάλια και που σκοπό δεν θα έχουν άλλο από το να σύρουν τον ΣΥΝ στην διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και στην πρόσδεσή του με το δυναμικό έως και αυτοδύναμο ΠΑΣΟΚ.

Καταστροφικά σενάρια δηλαδή που ακόμα και αν δεν τα είχαμε ξαναδεί, πάλι θα ξέραμε που οδηγούν.

Λάθη γίνανε.  Για παράδειγμα:

–         Την πατήσαμε με την προπαγάνδα των ΜΜΕ που με τις δήθεν διψήφιες δημοσκοπήσεις, δημιούργησαν αλαζονικά φαινόμενα που αποσυντόνισαν την δράση και την συνοχή της παράταξης.

–         Αντιδράσαμε άψυχα στα κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα του Καραμανλή δημιουργώντας της αίσθηση ότι την ουσία τα παραβλέπουμε. Έπρεπε σε εκείνο το σημείο να αποχωρήσουμε από την Βουλή και να αφαιρέσουμε τον όποιο δημοκρατικό φερετζέ έχει το σύστημα και να αναδειχτούμε παράλληλα σε κεντρικό αντιπολιτευτικό παράγοντα.

–         Δημιουργήθηκε σύγχυση στα Δεκεμβριανά με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ από την μια μεριά να κρατάει γενναία στάση και από την άλλη μεριά διάφορα στελέχη του ΣΥΝ να διαγκωνίζονται στα κανάλια για το ποιος θα ξεπεράσει τον άλλο στην καταδίκη των γεγονότων. Αυτό δημιούργησε την ιδέα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ψαρεύει σε θολά νερά, πατώντας σε δύο βάρκες και έτσι κατάφερε τελικά να απαξιωθεί, αφού τα ΜΜΕ μας παρουσίαζαν σε αυτούς που θέλαν κρέας, ως ψάρι και σε αυτούς που θέλαν ψάρι, ως κρέας.

Αυτά τα λάθη όμως δεν θα ήταν τόσο σημαντικά –ή και θα είχαν αποφευχθεί εντελώς- αν η ενωτική Αριστερά είχε θέσει σαφείς στόχους, σταδιακή διαδικασία και χρονοδιαγράμματα για την ριζική ανατροπή του συστήματος.

Η όποια κριτική σε λεπτομέρειες και επιμέρους επικοινωνιακά ζητήματα όπως η στελέχωση του ευρωψηφοδελτίου και άλλα θέματα αυτού του επιπέδου είναι λίγο φαιδρή. Είναι σαν να είμαστε βουτηγμένοι όλοι μέσα σε έναν βούρκο και να κάνουμε συζήτηση για το αν θα ήταν καλύτερη η κατάσταση μας εάν είχαμε πλύνει τα πόδια μας.

Η όποια κριτική αυτού του επιπέδου, μετατοπίζει τον πυρήνα της συζήτησης πέρα από το πραγματικό πρόβλημα που είναι η συνολική απαξίωση της πολιτικής και χειρότερα ακόμα, της Αριστεράς στην Ελλάδα ακολουθώντας την υπόλοιπη Ευρώπη και ιδιαίτερα στις χώρες που η Αριστερά ενσωματώθηκε στο σύστημα.

Μεσοπρόθεσμοι στόχοι με σαφές πλεονέκτημα για την κοινωνία.

Σύντροφοι, συντρόφισσες ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η μεγάλη ιδεολογική ήττα που προκλήθηκε με την κατασυκοφάντηση του σοσιαλιστικού κινήματος από τα σταλινικά μορφώματα δεν μπορεί να ξεπεραστεί βάζοντας μεγάλους, μακροπρόθεσμους και ουτοπιστικούς στόχους.

Από την άλλη μεριά, αν  η Αριστερά περιορίζεται σε προτάσεις με βραχυπρόθεσμους ή περιστασιακούς στόχους (πχ μισθολογικό, ασφαλιστικό, περιβάλλον κλπ), τότε μετατρέπεται σε χώρο διαμαρτυρίας, ή συνδιαχείρησης του συστήματος και σίγουρα όχι ξεπεράσματός του.

Στην πράξη, η λογική ότι ο καπιταλισμός θα καταρρεύσει όταν δεν θα μπορεί πια να εξισορροπεί τις εσωτερικές αντιθέσεις του, έχει μάλλον ξεπεραστεί από την πραγματικότητα, αφού ένα τέτοιο σενάριο θα απαιτούσε τεράστια όξυνση των αντιθέσεων, με μεγάλες θυσίες από την μεριά του λαού. Η πλουτοκρατία, με τα διάφορα μέσα που κατέχει (ιδεολογικά, διαμόρφωσης συνείδησης, προπαγάνδας, καταστολής, εκβιασμού, εξαγοράς) έχει την δυνατότητα να διαχειρίζεται το σύστημα με αρκετή ασφάλεια. Να χρησιμοποιεί δηλαδή την παλιά τεχνική «του καρότου και του μαστίγιου» για να διατηρεί τον έλεγχο του μεγαλύτερου τμήματος της λαϊκής μάζας.

Ένα άλλο πολύ ισχυρό εργαλείο στα χέρια της πλουτοκρατίας είναι και ο κοινοβουλευτισμός, ιδιαίτερα στην μορφή του δικομματισμού, όπου δύο κόμματα εναλλάσσονται στην εξουσία, δημιουργώντας στον λαό την ψευδαίσθηση της αλλαγής και της δημοκρατίας ενώ στην πράξη οι επιλογές είναι ελεγχόμενες εκ των προτέρων από μια ντόπια και διεθνή ολιγαρχία.

Παράλληλα, οι μεγαλύτερες μάζες των εργαζομένων, αντιλαμβανόμενοι ή έστω διαισθανόμενοι τα παραπάνω, μπροστά στο δίλημμα της σύγκρουσης διακυβεύοντας  την διατήρηση του όποιου βιοτικού επίπεδου κατέχουν, επιλέγουν να σκύβουν το σβέρκο μοιρολατρικά. Τα οργανωμένα τμήματα της Αριστεράς απέναντι σε αυτήν την ανθρώπινη αδυναμία, ή επιλέγουν τον επαναστατικό μεγαλοϊδεατισμό οπότε αντιμετωπίζουν μεγάλο πρόβλημα συσπείρωσης, ή επιλέγουν μια «δικολαβική» υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων με στόχο απλώς την καταγραφή μιας κάποιας αντίδρασης και την επίτευξη ενός κάποιου πολιτικού οφέλους.

Για να συσπειρωθούν όμως οι εργαζόμενοι και οι νέοι σε μια αντικαπιταλιστική – σοσιαλιστική πορεία, πρέπει να προσδιορίζονται σαφείς, βαθμιδωτοί και εφικτοί μεσοπρόθεσμοι στόχοι, η κατάκτηση των οποίων θα αναβαθμίζει προφανώς την καθημερινότητα τους και θα προχωράει ολόκληρη την κοινωνία ένα βήμα πιο μπροστά.

Η Αριστερά στριμωγμένη στη γωνιά.

Απώτερος στόχος της Αριστεράς, παραμένει φυσικά το ξεπέρασμα του καπιταλισμού, του συστήματος που στηρίζεται στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από τους κεφαλαιοκράτες.

Ο στόχος αυτός, ο σοσιαλισμός δηλαδή, με όλα τα πισωγυρίσματα που συνέβησαν ιδιαίτερα κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, έχει θολώσει. Σαν να μην έφτανε η προπαγάνδα της πλουτοκρατίας που προσπαθούσε για 80 χρόνια να εκφοβίσει τις λαϊκές μάζες με φράσεις του στυλ «θα σας πάρουν το σπίτι», «θα σας πάρουν τις γυναίκες» κ.α.,  ήρθε και η ζοφερή πραγματικότητα των σταλινικών κρατών να συμπληρώσει την κατασυκοφάντηση του σοσιαλισμού με τον ευνοϊκότερο για το Κεφάλαιο τρόπο.

Στα μάτια των περισσότερων εργαζόμενων ο σοσιαλισμός μοιάζει στην καλύτερη περίπτωση ουτοπικός και, κατά την δημοφιλέστερη άποψη, επικίνδυνα αβέβαιος. Έχει καταντήσει γι αυτό το λόγο μια πολιτική πρόταση που δεν καταφέρνει να συσπειρώσει γύρω της ούτε καν τα φτωχότερα και πιο καταπιεσμένα στρώματα της κοινωνίας. Βλέπουμε για παράδειγμα στην Ελλάδα το 22% του λαού να βρίσκεται κάτω από το όριο αξιοπρεπούς διαβίωσης, όπως αυτό ορίζεται από τις υπηρεσίες, και παρόλα αυτά η Αριστερά να μην καταφέρνει να έχει επιρροή σε τμήμα μεγαλύτερο του 13%.

Την κατάσταση αυτή επιδεινώνει η πολυδιάσπαση της Αριστεράς που αν και πλέον έχει αποκτήσει ιστορικά αίτια στη βάση της πηγάζει από αντιδημοκρατικές νοοτροπίες, φασίζουσες απόψεις περί ιδεολογικής καθαρότητας που οδηγούν στην μη ανοχής της διαφορετικής άποψης αλλά και από την λογική του «δικού μου μαγαζιού», βολική για όσους αρκούνται στα ψίχουλα της κομματικής εξουσίας.

Πρέπει να γίνει λοιπόν μεγάλη προσπάθεια και σε εντελώς βασικό επίπεδο για τον επανακαθορισμό του τι είναι σοσιαλισμός και τι όχι. Κι όταν λέω σε βασικό επίπεδο, εννοώ την επαναδιατύπωση με σαφήνεια του όρου αλλά και την διάδοση του μηνύματος με άμεσο τρόπο στην κοινωνία.

Σοσιαλισμός: Η πραγματική Δημοκρατία.

Ενωτικά, μαζικά και δημοκρατικά σχήματα

Ο φορέας που θα μπορεί να προτείνει αυτούς τους στόχους αλλά και να χαράξει την στρατηγική για την επίτευξη των στόχων αυτών πρέπει αναπόφευκτα να έχει τα παρακάτω συστατικά:

Ενωτικός, Μαζικός, Δημοκρατικός

Κατηγορίες:Πολιτικά

Λουλουδούδες σε φτηνό σκυλάδικο.

9 Ιουνίου 2009 1 Σχολιο

                   Το ποτήρι ξεχείλισε.

  • Όταν ο θεσμικός ελεγκτής της κυβέρνησης, η Βουλή, υποτάσσεται απροκάλυπτα σε αυτόν που υποτίθεται οτι θα έπρεπε να ελέγχει,
  • Όταν το Κοινοβούλιο έχει καταντήσει θέατρο σκιών ακόμα και στα μάτια του συντηρητικότερου κομματιού της κοινωνίας (ας μη πω καλύτερα το πως το κρίνουν οι άνθρωποι της Αριστεράς…),
  • Όταν  η κυβέρνηση χρησιμοποιεί σαν σφουγγαρόπανο την Βουλή, για να ξεπλένει τα λερωμένα της και τ’ άπλυτα της,
  • Όταν ο πρωθυπουργός θεωρεί το Κοινοβούλιο “δικό του μαγαζί”  που όποτε γουστάρει το κλείνει,

τότε ο απλός πολίτης απορεί για το ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος της Αριστεράς μέσα σε αυτό το Κοινοβούλιο.

Τι θα πετύχει δηλαδή η Αριστερά τώρα, που δεν μπόρεσε να το πετύχει τα προηγούμενα 35 χρόνια;

Μα φυσικά ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ, όπως και τίποτα δεν πέτυχε τόσο καιρό. Το μόνο κυβερνητικό νομοθέτημα που δεν πέρασε, ήταν το “άρθρο 16” και αυτό γιατί ηττήθηκε στο ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ.

Το ελληνικό Κοινοβούλιο είναι θεσμικά, τυπικά και ουσιαστικά όχι απλώς υποβαθμισμένο αλλά ταπεινωμένο και ξεφτιλισμένο. Οι μόνοι που δεν θέλουν να το δουν είναι οι βουλευτές και ίσως… με το δίκιο τους.

Η Πολιτική έχει σχεδόν ξεκοπεί από την Κοινωνία και τα μεγαλύτερα πολιτικά θέματα στη ουσία τους δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια εσωτερική υπόθεση των ίδιων των πολιτικών και της διαμάχης τους για μεγαλύτερη συμμετοχή στην νομή της εξουσίας.

                   Η πολιτειακή κρίση χτυπάει και την Αριστερά.

Παρ’ όλα αυτά, η Αριστερά σε όλες τις κοινοβουλευτικές της εκφάνσεις επιμένει να θεωρεί (?) οτι η Βουλή αποτελεί ένα “κοινωνικό μετερίζι”, έναν χώρο κοινωνικών αγώνων!

Ποιά Αριστερά;

Μιά διαιρεμένη, ανίσχυρη, ξεδοντιασμένη Αριστερά που αδυνατεί να παρουσιάσει μιά πειστική εναλλακτική πρόταση για το ξεπέρασμα του τωρινού εκτρώματος και την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού.

Μιά Αριστερά που διεκδικεί με αξιοζήλευτη αδράνεια τον ρόλο του αντιπροσώπου-εισαγωγέα των λαϊκών αιτημάτων στον λουτροκαμπινέ του εξωνημένου Ναού της απατηλής Δημοκρατίας.

Μιαν Αριστερά που από θέση (που τείνει να γίνει δεύτερη φύση…) εκτελεί χρέη λουλουδούς στο φτηνό σκυλάδικο της πλατείας Συντάγματος.

Και όσον αφορά το ΚΚΕ είναι γνωστός ο ιστορικός του ρόλος και οι ευθύνες του για την πολυδιάσπαση της Αριστεράς, που στη ουσία οδήγησε στην τραγική πολιτική κατάσταση του σήμερα. Κανείς από την ευρύτερη Αριστερά δε μένει έκπληκτος που το ΚΚΕ βολεύεται στον ρόλο του αντι-καταλύτη, εμποδίζοντας με την διασπαστική, ηγεμονική και αλαζονική στάση του, την δημιουργία ενός ισχυρού παλλαϊκού μετώπου.

Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, το κομμάτι της Αριστεράς που αρκετά δείγματα γραφής έχει καταφέρει να δώσει στην προσπάθεια ξεπεράσματος των ιστορικών αιτίων της διάσπασης, δεν είναι δυνατόν να ανέχεται η παρουσία του στο Κοινοβούλιο να αποτελεί το άλλοθι και τον φερετζέ της τραβεστί “δημοκρατίας” μας.

Ελάχιστοι ανένταχτοι αριστεροί ή έστω οι μη-πάσχοντες από βαριά  κομματοσκυλίαση, “ψήνονται” οτι η παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα Κοινοβούλιο τέτοιας ποιότητας, έχει κάτι να δώσει στο Κίνημα. Το αντίθετο μάλιστα, η συμμετοχή σε έναν τόσο απαξιωμένο στα μάτια του λαού θεσμό, δημιουργεί σκέψεις οτι κάποιοι έχουν αρχίσει να βολεύονται με τον ρόλο της λουλουδούς, μιά παρουσία που προσφέρει κατά βάση στο φτιασίδωμα του σκυλάδικου και ελάχιστα στην μετεξέλιξή του σε χώρο… πολιτισμού.

                   “Ελληνικέ Λαέ, ζήτω η Δημοκρατία!” Γεώργιος Παπαδόπουλος

Η ελληνική Δημοκρατία δεν έχει μόνο τεράστια προβλήματα. Έχει μετατοπιστεί τόσο πολύ από τις βασικές εμπεριέχουσες αξίες του όρου, που αν τολμούσε κάποιος να ονομάσει το πολίτευμα της χώρας “Δημοκρατία” θα ήταν βλάκας ή ανιστόρητος, βολεμένος ή απατεώνας.

Η θεσμοθετημένη συνταγματικά “ισχύς” του ενός ανδρός που για να πάρει όμως την εξουσία πρέπει πρώτα  να φιλήσει τις κατουρημένες ποδιές των πραγματικών ιδιοκτητών του νεοελληνικού μορφώματος: ντόπιων εκδοτών – εκβιαστών – κρατικοδίαιτων “επιχειρηματιών” (συνήθως σε οικογενειακό πακέτο) αλλά και των  ξένων αφεντικών που απλώς έχουν εντάξει την χώρα στα δικά τους σχέδια.

Το Κοινοβούλιο, τα είπαμε, έχει ξεφτιλιστεί εντελώς. Ακόμα και ένας κλητήρας δεν θα ανεχόταν τέτοιο ρεζιλίκι και θα είχε παραιτηθεί. Ο Έλλην Βουλευτής όμως αντέχει! Βράχος πιστός,  θεματοφύλακας της κάθε Δημοπρασίας, υπηρέτης του ξεπουλήματος των κοινωνικών αγαθών.

Ο τρίτος πυλώνας της αστικής Δημοκρατίας – η Δικαιοσύνη – κομματικοποιημένη, διορισμένη και τυφλή κατά βόλεψη, καταπίνει την καμήλα και ξεζουμίζει το κουνούπι αναλόγως των περιστάσεων. Αν, για παράδειγμα, ένας τέως υπουργός είχε κλέψει 100 εκατομμύρια δημόσιου χρήματος, τότε απαλλάσσεται συνοπτικά. Αν αντιθέτως κάποιος εξαθλιωμένος κλέψει το 0,01% του παραπάνω ποσού από μιά ληστρική τράπεζα, τότε το τσεκούρι του Νόμου βάζει Τάξη.

Δικαιοσύνη – λάστιχο που εφαρμόζει νόμους φτιαγμένους κατά παραγγελία των αφεντικών του κράτους.

Δικαιοσύνη με γυαλιά πολαρόιντ, που αδιαφορεί όταν εργολάβοι-εκδότες “κάνουν έργα” με δημόσιο χρήμα, αλλά λιώνει σαν σκουλήκι έναν φουκαρά που τριπλοπληρώνει μιά παράγκα για να στεγάσει “παράνομα” (!) την οικογένειά του.

Γίνονται και εκλογές – φυσικά “εφ’ όλης της ύλης” και πάντα κρίσιμες!

Εκλογές έκανε και η Χούντα – βεβαίως βεβαίως – ΑΛΛΑ εκείνες ήταν ελλειμματικές στο… είδος της απατεωνιάς.  Οι μεταπολιτευτικές είναι σαφώς πιο σοφιστικέ και διαρκώς εκλεπτυνόμενες, ελεγχόμενες από τα γνωστά ντόπια και ξένα αφεντικά που εξασφαλίζουν την επιτυχία της συνταγής “εναλλαγή – χωρίς αλλαγή”, επιλέγοντας τους ασπόνδυλους υποψήφιους πρωθυπουργούς, “πριν από μας, για μας”.

Η εξουσία δεν πηγάζει από τον Λαό, αλλά από έναν μαθηματικό αλγόριθμο αναγωγής των ψήφων μιας ομάδας  που αριθμεί περίπου το 2%  των ψηφοφόρων – αλλά κατόχων του αλάνθαστου κριτηρίου με γενικό τίτλο “όπου φυσάει ο άνεμος” –  σε ρυθμιστικό παράγοντα της όποιας βολικής αλλαγής βιτρίνας.

Αδύναμες εξ ορισμού ψευτο-κυβερνήσεις μειοψηφίας, έρμεα στις εντολές των αφεντικών, χωρίς λαϊκή εντολή, ανίκανες εξ ορισμού να εξυπηρετήσουν τα λαϊκά συμφέροντα. Εικονικές κυβερνήσεις βασισμένες σε εικονικές πλειοψηφίες.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, η διάσπαση της Αριστεράς βοηθάει το σύστημα να ξεπεράσει σχεδόν ανέξοδα τις όποιες δυσκολίες τυχόν συναντήσει.

                   Φεύγουμε από την “δημοκρατία”. Πάμε για Δημοκρατία.

Η Αριστερά πρέπει σεβαστεί την ιστορία της και να αγωνιστεί για την επίτευξη του στόχου της που δεν μπορεί να είναι άλλος από το δημοκρατικό πέρασμα στο Σοσιαλισμό.

Για να γίνει όμως αυτό πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να δοθεί η μάχη για την εδραίωση μιάς πραγματικής Δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς. Ισοτιμία και ισονομία των πολιτών απέναντι σε όλους τους κρατικούς θεσμούς, στην παραγωγή και την διανομή του προϊόντος, στην μόρφωση, την περίθαλψη, τον πολιτισμό και τις υπόλοιπες πλευρές της κοινωνικής συμμετοχής.

Πρώτος στόχος είναι η πρόσβαση χωρίς στεγανά στον έλεγχο της εξουσίας και ιδιαίτερα στην χρήση του δημόσιου χρήματος. Η σημερινή τεχνολογία το επιτρέπει και δεν υπάρχει δικαιολογία που ο κάθε πολίτης δεν μπορεί να ελέγξει το κάθε ευρώ που δίνεται από κάθε Υπουργείο, Υπηρεσία ή Δήμο. Κάθε ευρώ πρέπει πρώτα να αναρτάται στο ίντερνετ και μετά να εκταμιεύεται.

Δεύτερος στόχος είναι η καθιέρωση της απλής αναλογικής ως πάγιο και συνταγματικά κατοχυρωμένο εκλογικό σύστημα, έτσι ώστε να διοικούν ισχυρές πολιτικά κυβερνήσεις.

Τρίτος στόχος είναι η πραγματική επανίδρυση του κράτους, ενισχύοντας και θωρακίζοντας τους θεσμούς με σκοπό την προστασία του πιό αδύναμου των πολιτών από την αυθαιρεσία της όποιας εξουσίας κρατικής ή οικονομικής. Θα πρέπει να μελετηθεί η ίδρυση νέων θεσμικών οργάνων συμπληρωματικά στη Βουλή των Αντιπροσώπων, ώστε να μετακινηθεί το κέντρο βάρους της εξουσίας πιό κοντά στα Συνδικάτα των εργαζομένων και στις Κοινωνικές Ομάδες.

Κανένας από τους παραπάνω στόχους δεν μπορεί να επιτευχθεί  μέσα από τους σημερινούς εξωνημένους δημοκρατικούς θεσμούς, με αυτή τη  σάπια και διαβρωμένη κρατική μηχανή και με την  πολιτική εξουσία δεμένη χειροπόδαρα από το ντόπιο και διεθνές Κεφάλαιο.

Αντίθετα η συμμετοχή της Αριστεράς σε αυτό το “παιχνιδάκι” φθείρει και διαφθείρει την ίδια, οδηγώντας τους πολίτες σε ισοπεδωτικά συμπεράσματα για ολόκληρο το πολιτικό φάσμα.

Και ίσως όχι άδικα, αφού οι βουλευτές με τις κουστωδίες και τα προνόμιά τους αναπόφευκτα δημιουργούν γύρω τους μηχανισμούς, οδηγώντας νομοτελειακά στον καρεκλοκενταυρισμό που τόσο έχει συκοφαντήσει την Αριστερά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να επιλέξει.

Ή θα συνεχίσει να κάνει – βολικά –  την λουλουδού του συστήματος οπότε αργά η γρήγορα θα ξεπεραστεί από τις εξελίξεις, γιατί σε γενικές γραμμές οι αριστεροί δύσκολα μασάνε κουτόχορτο  – και αν το κάνουν είναι σίγουρο οτι κάποτε θα πάψουν…

Ή θα πρέπει να πάρει την γενναία απόφαση και να αποχωρήσει από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, θέτοντας χωρίς κανένα παζάρι τους παρακάτω όρους για την επιστροφή του στη Βουλή:

  • Συνταγματικό κλείδωμα της απλής αναλογικής.
  • Κατάργηση των νόμων που προστατεύουν τους κλέφτες δημοσίου χρήματος και δήμευση της περιουσίας όποιου σπαταλήσει έστω και ένα ευρώ.
  • Ανάρτηση όλων των πρωτοκόλλων των ταμείων Νομικών Προσώπων του Δημοσίου στο ίντερνετ.

Στο μεταξύ να κατεβαίνει στις εκλογικές μάχες, για να καταγράφεται το ποσοστό του σαν ποσοστό διαμαρτυρίας απέναντι στην σαπίλα του συστήματος και να δίνει την μάχη του έξω από την Βουλή,  στο πεζοδρόμιο, και  γιατί όχι εκεί που μέχρι προσφάτως λειτουργούσαν τα λεγόμενα “λουλουδάδικα” στη Β. Σοφίας.

Καθόλου κακή εξέλιξη για μιά πρώην λουλουδού κακόφημου σκυλάδικου…

Κατηγορίες:Πολιτικά
Liberation Popular

Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες, γιατί γράψανε πως σου ρίξανε στα πόδια. Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου ε;

πολύφημος 2.0

στους τυφλούς βασιλεύουν οι μονόφθαλμοι

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ

Δημήτρης Βουζουναράς

Άνεμος Αντίστασης

Δημήτρης Βουζουναράς

Lefteria

Στό μυαλό είναι ο στόχος το νού σου